lastige positie

Dat is wel een beetje de positie waar ik me in bevind op werk. Sinds N. met verlof is, ben ik verantwoordelijk voor een aantal maand-afsluitende administratieve taken, die er voor zorgen dat de directie de maandcijfers krijgt en de belastingdienst onze maandelijkse ob aangifte. Niks mis mee, denk je dan.

Maar vorige week viel ik bijna om, hoofdpijn, koude rillingen. Ik voelde me echt zo niet okay.  (waar ik sowieso al van baalde, want ik-nooit-ziek, lag in december ook al in de lappenmand) En toch gaan werken, want ik moest dingen opstarten/uitvoeren en nee, er is niemand die dit kan, want ik heb geen backup zolang N nog met verlof is. 

En natuurlijk stortte ik in het weekend volledig in. Dacht ik vrijdagmiddag me nog iets beter te voelen, voor het avond was lag ik alweer te rillen op de bank. Zaterdag heb ik niet eens meer de moeite genomen om mijn bed uit te gaan. Nou ja, alleen om even de katten te voeren. Gisteren was nog zo-zo en vandaag gaat het met een beetje hulp van paracetamol best prima. Het huis is weer fris en schoon en dat had ik echt een week laten liggen,

Maar ja, nu morgen. Misschien zou het beter zijn om nog een dagje uit te zieken, maar die tijd kan ik met nu niet veroorloven. Het-Kan-Echt-Niet

Dus ik ga nu de rest van de middag stil op de bak zitten, even zorgen dat ik energie overhoud. En nee, verstandig is dit niet.

Eindelijk

 

Eindelijk is het zo ver. Het moment waar ik sinds midwinter naar uitkijk. Het is niet langer donker als ik iets over vijven het pand verlaat; de dagen worden nu zichtbaar langer. Mijn jaarlijks geluksmomentje.

De sneeuw toen ik op maandagochtend naar werk wandelde. Het is toch wel heel mooi om te zien, zelfs zo'n bedrijventerrein knapt ervan op en onze straat is met sneeuw gewoon sprookjesachtig.

Deze week werkte ik gewoon veel uur, maar het hielp wel. Zo had ik donderdag eindelijk het gevoel mijn werk weer wat onder controle te hebben. Opluchting; ik voelde gewoon een last van mijn schouders vallen. Diezelfde schouders die ik donderdagavond met de yogales weer los mocht maken. De les was deze keer, vanwege ik voorspelde gladheid, via zoom. Ik hoefde er dus niet eens het huis voor uit, maar matje in de slaapkamer en poes die toekeek vanaf het bed.

En verder heb ik vandaag alle boodschappen gehaald voor de komende week, want inderdaad ook morgen werk ik. Als het goed is, is dat nu wel de laatste maandag. Kan eigenlijk ook niet anders, want vrijdag is de laatste werkdag van de collega, dus voor vrijdag moet het jaar afgesloten zijn. 

Ook hebben Lief en Oudste Dochter de grote kastenwand in haar kamer eruit gesloopt, dat was nog een redelijke klus, want deze was zeer degelijk gemaakt en de schuifdeuren waren erg zwaar. Zonder die kast is de kamer ineens een heel stuk groter. Nu kan Dochter bedenken welke spullen uit haar flat zij hierheen kan verhuizen en wat niet, want het besluit om de huur op te zeggen en weer definitief bij ons te komen wonen heeft zij inmiddels genomen.

Dan ga ik mij nu nog even op de bank nestelen, breiwerk en thee erbij. Nog even het weekendgevoel opzoeken, want als je al zoveel jaar drie dagen in de week werkt, is ineens terug naar vier, een dag weekend te weinig.

Vol aan de bak

En die titel zegt het al, sinds dinsdag is het afgelopen met mijn hibernation time, vakantie voorbij en weer aan het werk. Daar trof ik precies dezelfde chaos aan, die ik achterliet de dag voor ik ziek werd en mijn kerstvakantie wat eerder begon. Het opstarten van de computer ging al niet vlekkeloos, want zoals mijn collegaatje vertelde hadden we voor de kerst nog nieuwe wachtwoorden in de mail gekregen. Alleen ik was er toen niet...... iets met ziek en daarbij geen zakelijke mail op mijn privé-telefoon. Wandelingetje naar onze it-er, die wel even voor mij zou inloggen en de mail nogmaals naar mij doorstuurde. Dus alles startte weer op en daarmee begon ook de mail binnen te lopen, de teller stopte bij 443. Genoeg om gierende hartkleppen van te krijgen.

Er waren nog een paar veranderingen. Allereerst de ex-collega's van de doorstart zijn verhuist naar een eigen pand en dat geeft rust. De laatste weken begon het toch wat te wringen in de onderlinge sfeer en al zag ik best op tegen het definitieve afscheid van mensen waar ik toch lange tijd mee heb samengewerkt. Nu het zo ineens is gebeurd vind ik het eigenlijk wel prima, het is goed. En ik hoop dat zij een fantastisch goed bedrijf gaan neerzetten.

Dat was nog niet alles, er gaat nog een directe (administratie) collega weg, andere baan - dichter bij huis, maar dit is wel onze vraagbaak, de collega waar ik op kan bouwen. Lichtpuntje is dat hiermee ons collegaatje N, wiens contract eerst niet verlengd zou worden, nu na haar bevallingsverlof weer terugkomt. Maar goed, eerst maand en jaar afsluiten voor de laatste werkdag van onze controller en dat gaat nog wel een ding worden. Dus nee, weer terug aan het werk ging zeker niet vlekkeloos en ik maak de komende periode ook wel iets meer uren dan normaal.

Ik hoop dat ik hierdoor weer snel wat meer controle over mijn werk heb. De werkzaamheden die ik van N. heb overgenomen, zitten nog niet in mijn systeem en omdat het allemaal met het maandwerk te maken heeft, wanneer ik al genoeg werk van mezelf heb, is de tijdsdruk ook groot. We gaan het zien, maar het gevoel niet in controll te zijn voelt niet goed voor mij.

Toch ook nog leuke dingen de afgelopen week. Deze vingerloze wanten maakte ik het afgelopen weekend, die waren precies op tijd af. Dus ik heb de afgelopen week gewandeld met deze over mijn handschoenen heen en had het niet koud (tenminste geen koude handen)

Ik heb er deze keer geen foto van gemaakt, maar donderdagavond toen ik de kip stond te snijden voor het avondeten, kwam Floki even een dikke muis brengen bij mij in de keuken. Ik denk dat ze de hoeveelheid kip wat karig vond. Ze zorgt goed voor haar mens.

En nog een super nieuwtje. We gaan komende zomer op bezoek bij zoon, schoondochter en kleindochters in Australië! Mijn verlof is al aangevraagd en goedgekeurd. De vlucht is al geboekt, dus nu kunnen we gaan uitzoeken wat we daar nog meer willen bekijken en bezoeken. Een super fijn vooruitzicht!

En verder vegeteer ik vandaag, het is grijs en miezerig buiten. Ik heb geen zin en geen energie, dat eerste werkweekje hakte er dus wel in. Dus aan toegeven en dagje bankhangen. 

drukke, grijze week

 

Ik was een beetje afwezig deze week, een combinatie van veel willen en veel moeten. Bovenstaande foto maakte ik afgelopen maandag toen ik terugliep na mijn jaarlijkse bezoek aan de mondhygiëniste, wat behalve gebitsreiniging ook altijd even bijpraten is, wat dit bezoek redelijk aangenaam maakt.

Verder wilde ik heel graag beginnen aan een nieuw breiproject, zondagavond had ik de strengen wol al opgewonden tot bollen. Dus maandagmiddag, een uurtje voor ik echt moest gaan koken, ging ik wel even het truiboord opzetten; 188 steken en deze rondbreien tot een 2r, 2av boord. In ieder patroon staat altijd de opmerking bij het rondbreien; let op dat de opgezette steken niet draaien. Daar had ik dus inderdaad niet opgelet en kwam ik ook pas dinsdagavond na 4 cm boordsteek pas achter. Uithuilen en uithalen dus.

Woensdagmiddag heb ik toen in alle rust de trui opnieuw opgezet, de tijd genomen en het ging nu wel goed.

Woensdag waren Lief en ik ook nog bezig om de laatste spullen van de vliering van de schuur af te halen. Volgende week worden de golfplaten op het dak vervangen. De golfplaten, die er nu op liggen zijn uit 1954 en bevatten asbest, dus een bedrijf komt deze verwijderen en ook weer nieuwe golfplaten op het schuurdak leggen, zodat wij daarna zonnepanelen op het schuurdak kunnen plaatsen. Maar daar ging dus wat opruimwerk aan vooraf, want die vliering is best groot en dan is het heel makkelijk om spullen waarvan je even niet weet wat je ermee moet, toch maar op de vliering te stallen. Het werd dus naar beneden tillen, uitzoeken wat weg kon en stapelen wat kon blijven. 

Hier hoorde ook een paar ritjes naar grofvuil en oudijzer bij. Al deed Lief dat alleen, want ik denk dat ik toen of mijn breiwerk aan het opzetten was of een uurtje aan het oppassen bij zoon en schoondochter. Zij hadden 10-minuten gesprek op school bij little miss L en ik kwam een uurtje op de meiden passen. Eind van de middag, dus de kleindochters allebei, dus met de ene links van mij en de andere rechts, heb ik gezellig zitten voorlezen. Gewoon net als vroeger, leek het wel even.

En dan werk; volgende donderdag gaat jongste collega met zwangerschapsverlof, dus werkoverdracht en instructie van werkzaamheden, waar ik me nog nooit eerder met bezig heb gehouden. Twee volle dagen uitleg, waarbij aan het eind van de dag ik echt niets meer opnam en een soort van mist in m'n hoofd had. Ik was gewoon blij dat ik vrijdag als enigste van de afdeling aanwezig was, rust en eindelijk m'n werk wat ik normaal doe en nu was blijven liggen weer oppakken en wegwerken. 

En grijs was het zeker deze week. Wat heb ik vaak door de regen gelopen de afgelopen dagen, mijn jas was vaak 's ochtends nog vochtig van de dag ervoor. Ik denk dat het zo langzamerhand tijd word voor de echte dikke winterjas. En ook nu, terwijl ik op zolder zit, hoor ik de regen tikken tegen het zolderraampje. En ik moet nog naar de dorpsstraat straks om groente voor vanavond te halen. Nu maar eerst een kop warme thee en hopen dat het een beetje droger wordt zo meteen.

een dag van uitersten

 

Een dag van uitersten, dat was het gisteren. 's Ochtends vierden wij mijn Lief's vijftigste verjaardag met taart, slingers en ballonnen.

En een paar uur later kon ik op werk ineens afscheid gaan nemen van collega's. Was er vorige week door de bewindvoerder/curator nog besloten om een aantal lopende projecten af te maken, waarbij de mensen die hiervoor nodig waren gewoon nog zouden doorwerken. Gisteren besloot de (nieuwe) curator, dat dit alles een te groot risico met zich mee zou brengen en zette alles stop. Dit betekende voor de mensen, lever je spullen maar in en ga naar huis. Deze handelswijze zag niemand aankomen, zelfs de directie niet.

Het was verslagenheid alom.

Afscheid dus. Een collega zei nog dat hij wist dat dit uiteindelijk ging gebeuren, maar hij had gehoopt dat het geleidelijk zou zijn gegaan, dat er een mogelijkheid zou zijn geweest om sommig werk nog af te ronden.

En vandaag ben ik gelukkig vrij en probeer om dit alles een beetje los te laten, want de situatie gaat niet veranderen.

Dus gingen Lief en ik gezellig samen lunchen in een klein zaakje hier in de dorpsstraat en bij thuiskomst stond er een grote doos wol op mij te wachten, m'n bestelling was bezorgd.

Wol voor een wintertrui en wol voor een paar halloween sokken. En die zakjes bolletjes kocht ik voor in de voortuin, want waar eerst de zonnebloemen stonden, had ik nu mooi plek voor lente bloeiers.

En dan nu het dilemma, ga ik eerst mijn vest afbreien (alleen nog een mouwboord) of begin ik toch alvast met de sokken, want het is tenslotte socktober.

en nu weer verder

Gisteren weer aan het werk. Ik zag er gewoon echt tegen op, want wat zeg je tegen collega's, die te horen hebben gekregen dat ze ontslagen zijn. Maar zoals altijd gaan die dingen vanzelf. De ene vraag je hoe het gaat, de ander geef je een dikke knuffel, meer dan mee leven kun je niet.

Ook voor ons achterblijvers verandert er veel, de core business wijzigt, de sfeer binnen het bedrijf zal veranderen. En we vermoeden dat we ook wat betreft bedrijfsruimte gaan inkrimpen. Nog steeds veel onzekerheden, waarbij ik hoop dat we eind deze of komende week ook meer te horen krijgen. Al is het maar hoe het gaat wat betreft afhandeling en wat we kunnen zeggen tegen klanten en leveranciers.

Het was dus een vrij intense dag gister met veel emoties. Ik was dan ook gesloopt toen ik eind van de middag thuis was. Daarom ben ik zo blij dat ik vandaag vrij ben, even het huis voor mezelf, beetje rommelen en vooral niets moeten. Even weer energie opdoen, want ik heb nog twee werkdagen te gaan deze week.

verslagenheid

Deze foto is van gisterochtend, m'n koffie voordat ik een uurtje later de deur uit wandel op weg naar werk. Daar gekomen haalde ik zoals altijd eerst een mok thee in de kantine en daarna liep ik even bij mijn manager binnen om mijn bezorgdheid te uiten over de financiële situatie van een van de bv's  wat mij al een tijdje bezighoud. Mijn manager deelde mijn bezorgdheid zeker, het was iets wat hem en de directie al geruime tijd bezig hield, maar hij zou me er later nog wel meer over vertellen.

Om 14.00 uur zit op vrijdag mijn werkdag erop, maar voordat ik het pand kon uit huppelen, vroeg mijn manager of ik nog even tijd had en vervolgens vertelde hij me, dat er om 15.15 uur een personeelsvergadering zou zijn van het personeel van die betreffende bv, waarbij verteld zou worden dat er zojuist surseance van betaling is aangevraagd, wat gevolgd gaat worden door faillissement. Dit betekend dat er 22  collega's op straat komen te staan. Verdoofd heb ik dit aangehoord, ik weet dat er iets moest gebeuren, maar dit zag ik niet aankomen, dit had ik nooit verwacht. En als ik het al nauwelijks kan bevatten, hoe moet dit dan voor mijn collega's zijn, die moesten aanhoren dat hun werk stopt. Bizar.

Heeft dit ook gevolgen voor mij en mijn collega's op de administratie. Ja, want onze collega, die nog geen vast dienstverband heeft, weet al dat wanneer haar contract af loopt, dit niet wordt verlengd. Bij mij en mijn twee andere collega's valt nu een deel van het werk weg, wat aangevuld moeten gaan worden met of werk van onze vertrekkende collega of iets compleet anders. Dat voelt voor mij heel onzeker en daar houd ik niet van, maar voorlopig heb ik nog werk en daar houd ik me nu maar even aan vast.

en donderdagmiddag kwam het nieuws - reorganisatie

 

Het wordt weer eens een praatje werk.

Waar ik werk gaat het met een van de onderdelen (divisies) ronduit slecht. De cijfers waren al in de min en covid maakte het daar niet beter op; de kosten zijn te hoog en de inkomsten te laag (heel simpel gezegd, er zit natuurlijk veel meer achter). Kortom het was te verwachten dat er iets moest gebeuren, en dat gebeurde dus afgelopen donderdagmiddag. Zowel de projectleiders als de monteurs kregen rechtstreeks van de directie te horen wat de plannen zijn voor deze divisie. Het verdere bedrijf kreeg rond dezelfde tijd uitleg via de mail, een eerlijk transparant verhaal. De manager van deze divisie blijft nog tot eind december, maar voor andere een collega, van wie haar core-business door faillissement is weggevallen, is ontslag aangevraagd en zij is per direct van alle taken ontheven.....

Zakelijk gezien heb ik alle begrip voor deze beslissing, natuurlijk moest er iets gebeuren. De betreffende divisie komt nu onder management van een andere divisie, die de hele organisatiestructuur van dit onderdeel gaan aanpakken, dus een vrij rigoureuze, maar ook zeer noodzakelijke aanpak. Alleen persoonlijk gezien heb ik er moeite mee, je baan kwijtraken in deze tijd van het jaar, dat wens je niemand toe. Daarnaast is die ene collega nu weg, het stukje geen afscheid kunnen nemen maakt het ook heel naar. 

Het was vrijdag ook heel vreemd, de sfeer in het hele pand was bedrukt. Natuurlijk er is begrip, maar ook een licht ongemakkelijk gevoel, van wat staat er nog meer te gebeuren, blijft het hierbij. 

En er wordt meer gereorganiseerd; een van de receptie dames gaat er mee stoppen, voor haar komt er geen vervanging. We krijgen op onze telefooncentrale een keuzemenu geïnstalleerd, waarbij de beller rechtstreeks naar de juiste afdeling of divisie wordt doorgeschakeld. En dan vraag ik mij af, welke werkzaamheden blijven er dan nog over voor de andere receptioniste.....

En verder heb ik een paar sokken afgemaakt (en ook weer een nieuw paar opgezet) En bakten dochter M en ik een flinke stapel pannenkoeken ter ere van sint Pannenkoek.

Heel veel heb ik toch ook niet te vertellen, zo veel onderneem ik niet. Soms zijn werk en boodschappen, het enige uitje van de week. En dat terwijl dit in andere jaren de tijd van de winterfestivals was, Castlefest Winter of de MidwinterFair, allebei met gezellige kampvuurtjes en warme wijn en heel veel gezellige mensen, die ik dit jaar helemaal niet heb kunnen zien. Maar zo denk ik dat we allemaal wel iets of iemand missen.

Nu eerst miss T haar Engels overhoren, dan koken, vanavond vast nog een paar naaldjes breien en morgen maar weer werken.

wat een bizarre week was dit

 

En dat was het, een bizarre week. Alleen door al het gedoe op mijn werk. Uiteindelijk konden mijn collega en ik donderdag rond 10.00 uur weer aan het werk. En vanaf dat moment zijn we druk bezig om alle gegevens van de afgelopen twee weken in de administraties terug te zetten. Een monnikenwerk, ook omdat nog niet alles naar behoren werkt. 

Maar het meest bizarre gebeurde gisterochtend. 

Rond zeven uur liet Muis mij duidelijk weten, dat ik genoeg geslapen had en hij wilde eten. Net als iedere dag loop ik naar beneden, voor de voeten gelopen door Muis. De vaste routine, brokjes bijvullen, waterbak verschonen en daarna Muis vleesvoer geven. Terwijl die zat te schrokken, deed ik de tuindeur open, pakte het 'woezelbakje', wat leeg was, wilde dit schoonmaken en net als iedere dag weer vullen met brokken. Terwijl ik naar de keuken slofte, zag ik ook Mammiepoes naar beneden komen en ik begroette haar, dat ze nog op tijd was voor haar 'vlees'. Dus ik pak het zakje voer en wil dit in het bakje van Mammie leegschudden en ineens hoor ik achter mij een klagend gemiauw en voor ik besef wat er gebeurd, staat Woezel naast me in de keuken.

Hij is terug, na zes weken spoorloos te zijn geweest, broodmager en hongerig, maar hij heeft zijn huis teruggevonden. 

Hij mag nu niets anders dan eten, drinken en slapen, bijkomen, aansterken en zich door ons heel veel laten knuffelen.

Dit had niemand van ons meer verwacht, al hoopten we het nog wel, maar hoe reëel was het nog na al die weken. Dus je begrijpt vast wel dat wij nu extreem blij zijn.

Oja, en voordat Woezel weer naar buiten mag, krijgt hij een gps-tracker aan zijn halsband.

waar geha(c)kt wordt vallen spaanders

Neem me deze woordspeling maar niet kwalijk. Ik ging gisteren dus naar de zaak, flink op tijd, want er was immers veel te doen. Helaas computers zonder harde schijf met stickers er op dat ze nog niet vrijgegeven zijn. Dat werkt niet handig. Maar kregen we te horen rond 10.00 uur zouden wij weer aan de slag kunnen. Tien uur werd 11 uur, rond 12 uur werd ik enthousiast, want er werd een nieuwe harddisk in mijn computer geplaatst, dus ik hoopte na de middag te kunnen werken...... Om niemand in de weg te lopen zijn mijn collega's en ik naar de kantine gegaan, even eten, en daarna kijken hoe groot de schade is.

Not. Mijn computer stond aan, maar zonder netwerkverbinding of iets. En systeembeheer was nergens te bekennen. Collega projectadministratie ging maar weer eens informeren bij de persoon, die ons financiële programma aan het testen was en deze vertelde dat hij rond 14.00 uur klaar zou zijn en zodra onze 'profielen' vrijgegeven zouden worden zou  het mogelijk zijn om in te loggen. 

Het werd 15.00 uur............ondertussen was ik al de hele dag met mijn collega's bezig met oude mappen met correspondentie te archiveren, bureaulades uit te soppen en al het archiveer werk te doen, wat anders blijft liggen uit tijdgebrek. Alle drie hebben we nu perfect opgeruimde en gestructureerde bureaus, maar dat was niet waarvoor we zo vroeg aanwezig waren die dag.

Ik begrijp heel goed dat alles betreft de productie voorrang heeft, want als er geen materiaal wordt geproduceerd, komen straks ook de montages stil te liggen. Maar voor ons betekent nu ook iedere dag stilstand is een grotere achterstand, deze week kunnen we geen betalingen doen aan leveranciers, het risico dat er, doordat we financieel twee weken teruggaan, facturen dubbel betaald gaan worden is te groot. Dus deze dag extra stilstand frustreerde ons heel erg, misschien ook wel omdat je van niemand een duidelijk antwoord kreeg.

Het hele hack-gebeuren zal nog wel een stevig staartje krijgen, van uit de verzekering loopt er een cybercrime-team van een groot bedrijf bij ons rond om alles in kaart te brengen. Ik denk dat wij maar de helft weten van wat er allemaal aan de hand is en ik durf niet een s aan alle kosten te denken.

Wat ik wel weet is dat er vast het verzoek komt om de komende tijd extra uren aanwezig te zijn om alles zo snel mogelijk te herstellen.

En nee, vandaag niet aan het werk. Al appte mijn collega debiteurenbeheer wel een foto van haar werkende computer, dus ik heb goede hoop voor morgen.

Maar ik bracht vandaag mijn fiets maar eens naar de fietsenmaker voor een service-beurtje. Ik fiets zo veel, dat ik mijn Miss Grace (zo heet mijn fiets) wel een beetje mag vertroetelen. Gelukkig bracht ik haar vanochend al weg en kon ik haar begin van de middag al weer ophalen, toen was het nog droog. Nu roffelt de regen op het zolderdak en is het zo'n grauwe herfstmiddag. Hoort bij de tijd van het jaar.

En dan ga ik zo maar even thee zetten en even chillen met miss T. die net uit school kwam en op de bank neerplofte.

En morgen vol goede moed aan het werk, kijken hoe snel we alles weer kunnen herstellen.

van de ha(c)k op de tak

 

Dit wordt een beetje een van de hak op de tak blogje, maar dat komt omdat de laatste dagen mijn gedachten ook van de hak op de tak gaan.

Afgelopen vrijdag was ik zoals altijd rond 08.15 uur op de zaak. Terwijl ik nog bezig was om de lichten aan te doen, kwam er al een collega naar mij toe met de mededeling dat geen computer het doet, omdat we waarschijnlijk gehackt waren. Ik reageerde vrij laconiek, deze collega heeft meestal een lichte neiging tot overdrijven, dus ik zou het zelf wel zien.

Ik kon inloggen op het netwerk, het mailprogramma startte op, het volgende programma ook, dus het leek vooralsnog mee te vallen. Er kwam een mail binnen van de systeembeheerder met de mededeling dat door een storing op de servers er verschillende mappen/programma's niet te benaderen waren, maar dat dit zo spoedig mogelijk zou worden opgelost. En inderdaad het hele financiële programma was niet te benaderen, dan eerst maar even thee halen in de kantine. Ondertussen kwam ook mijn directe collega binnen en hem vertelde ik wat ik tot nu toe wist. Hij startte op en niks........ zijn computer startte niet eens meer op, een zwart scherm en dat was het. Dit leek toch iets serieuzer dan een kleine netwerkstoring. Voorzichtig bij de systeembeheerder navraag gedaan en hij bevestigde dat we inderdaad waren gehackt en dat dit voorlopig nog niet opgelost was. 

Niet veel later heeft hij dit ook gemaild naar de nog aanwezige collega's, met het verzoek computers uit en netwerkkabels loskoppelen, in de hoop de schade nog te kunnen beperken. En dan kun je niets meer, ik ben dan ook naar huis gegaan. Nu werk ik op vrijdag altijd tot 14.00 uur, maar als je om 10.30 uur al weer thuis bent, staat iedereen toch raar te kijken.

Vrijdag ben ik nog op de hoogte gehouden door die collega, met wie ik vrijdag altijd samen op de afdeling zit. Ik wist dat er contact was met een specialistisch bedrijf op dit gebied namens onze verzekering, maar er volgde geen appje dat het weer was opgelost.

Zondag volgde er een app-bericht van onze manager, dat ze nog steeds bezig waren en het er nog niet naar uitzag, dat het maandag zou zijn opgelost. En dat is het ook niet. Nu werk ik niet op maandag, maar de meeste collega's die dat wel doen, zijn nu thuis. Ons bedrijf ligt bijna volledig stil, ik begreep dat productie waar het handmatig kan nog draait, net zoals montages kunnen doorgaan, als al het materiaal al voor vrijdag gereed was. Dit is een ongelooflijke financiële dreun voor het bedrijf.

Zoals het er nu naar uitziet kunnen wij op de financiële afdeling morgen weer aan het werk. Alleen gaan we niet verder waar we donderdag gebleven waren, we moeten zeker twee weken terug en alles wat we die twee weken hebben gedaan opnieuw uitvoeren.

En al heb ik vanmorgen heel positief ge-appt met mijn collega, zo van we gaan morgen overleggen en daarna schouders eronder en niet lullen, maar poetsen. Sinds ik dit weet gaan mijn gedachten van hot naar her, want hoe haal ik alle inkoopfacturen boven water, die ik zegge vanaf 12 oktober heb geboekt, alles gaat via de mail, en alles wat verwerkt is plaats ik in mapjes, soms per leverancier, andere per BV, ongeveer honderd facturen per week en dat voor de zestien BV's waar ik de inkoopadministratie van voer. Help!

En dan te bedenken dat die vrijdag al zo kut begon, want mijn crazycat-collega van de nabewerking vertelde dat ze de dag ervoor in Rotterdam te horen kregen, dat haar man eigenlijk is uitbehandeld en nog ongeveer een jaar heeft. Weet je, als iemand je staat te vertellen, dat zij en haar kinderen over een jaar (of minder) er alleen voor staan, dan heb je geen woorden voor troost en dan kun je nu ook niet eens een arm op haar heen slaan. 

Ook nog leuke dingen hier? Ja hoor, dat gelukkig wel. We zijn druk bezig met de woonkamer, de muren zijn geverfd en we zijn op zoek naar een andere, iets grotere bank, zodat we tenminste weer met z'n allen in de woonkamer voor de tv kunnen hangen (alsof we dat zo vaak doen), maar iets meer plek om te zitten is welkom. We zijn zelfs meubelboulevards afgelopen dit weekend, gezorgd dat we bij opening daar waren, zodat het nog niet druk zou zijn. Dat ging prima, en we weten nu precies wat we zeker niet willen😊 

En omdat mijn hoofd nu te vol zit met van alles, ik geen concentratie heb om zelfs een half uurtje te handwerken, ga ik nu maar schoonmaken, want dat is immers niet lullen maar poetsen.

rennen-en-vliegen(2) 2019 versus 2009

Ik zat wat door oude archieven te lezen en kwam deze post tegen van 10 jaar geleden en dacht zal ik deze eens herhalen om te laten zien wat een verschil (of niet) 10 jaar kan zijn.

Voor rennen-en-vliegen 2009, hier (klikkerdeklik)

En voor de 2019 versie kun je gewoon verder lezen.....

06.30 uur: gaat mijn wekker, dan sta ik ook meteen op. En wordt 9 van de 10 keer begroet door een luid miauwende Muis met honger. Een trap lager, in de badkamer, gooi ik snel wat water in mijn gezicht en smeer een dagcrème op gezicht, hals en handen. Daarna door naar beneden op de voet gevolgd door Muis.
De volgende stap is katten voeren, brokjes bij vullen, de waterbak schoon spoelen en weer vullen,  nog steeds voor de voeten gelopen door een ongeduldige Muis.
Ik pak nog even een schone handdoek, theedoek en vaatdoek en dan is het tijd voor het blikvoer van Muis (heel soms komt Mammiepoes ook naar beneden, maar meestal blijft ze lekker slapen bij dochter M en slaat haar ontbijt over)
Terwijl Muis zijn eten naar binnen schrokt, zet ik de koffie klaar in apparaat, zodat Lief als hij beneden komt, deze alleen hoeft aan te zetten.
Verder haal ik miss T haar broodtrommels uit de koelkast en zet deze met twee met water gevulde drinkflessen op haar aanrecht.
Dan is het bijna 07.00 uur, plof ik nog even op de bank, kijk of ik appjes van zoon uit Australië heb of scroll lekker zinloos door instagram.

07.00 uur gaat de wekker van miss T, ga ik naar boven naar de badkamer om lenzen in te doen, zodat ik de dingen weer duidelijk zie. Tegelijkertijd staat nu ook Lief op en voor we mekaar in de weg lopen in de badkamer ga ik nog een trap op,  naar zolder om mezelf aan te kleden en ons bed op te maken. (ik ga naar boven, nadat ik nog even heb gekeken of miss T ook echt is opgestaan)
Meestal staat zoon J ook op rond 07.00 uur, maar zeer begrijpelijk rommelt die in zijn eigen tempo en dat is afhankelijk van de tijd waarop hij begint met werken.
Rond 07.30 uur ben ik weer beneden, zit miss T te ontbijten en drinken Lief en ik een kop koffie, voor we allebei de deur uit gaan.  Lief gaat als eerste de deur uit en word nog steeds uitgezwaaid door miss T en mij. Ik doe mijn lunchspullen en waterfles in mijn tas voor werk en dan loop ik naar boven om wat make-up op mijn gezicht te doen en de was van het rek te halen om op te vouwen.
Dochter M is dan ook op gestaan en gaat koffie zetten, medicijnen innemen en ontbijten.

08.10 uur ga ik de deur uit,  dit schooljaar zonder miss T. Haar school begint pas om kwart voor 9, dus zij gaat om 08.30 uur zelf de deur uit en afhankelijk van de dag gaat zij op de fiets of niet.
Zelf fiets ik in ongeveer 10 minuten naar mijn werk en als ik daar aankom, is het computer aan, lunchspullen in de koelkast in de kantine leggen en een mok heet water voor thee mee terug nemen.
Dan meestal een kort praatje met mijn collega's en iedereen gaat aan het werk, onderbroken door een koffiepauze om 10.00 uur en de lunch rond 12.30 uur.
De mooiste tijd blijft 17.00 uur, spullen in de bureaula, computer uit, jas aan,  gauw het pand uit en op de fiets weer naar huis.

Ondertussen heeft miss T school tot 15.00 uur en op dinsdag fietst ze eerst langs huis, om haar schoolspullen thuis te brengen en haar dansspul op te halen.
Daarna gaat ze door naar de kidsclub(bso voor 9+) waar ze tot 17.15 blijft en vanuit daar naar de gymzaal achter de kidsclub, waar ze van 17.30 - 18.30 jazzdance heeft.
(op donderdag en vrijdag gaat ze vanuit school naar huis, donderdag is ze alleen thuis tot ze naar RT gaat, dan komen we bijna tegelijk weer thuis en op vrijdag ben ik net thuis als zij binnenkomt)

Ik ben meestal iets voor half 6 thuis en ben dan de eerste die thuis is. J is dan net aan het werk om een paar mensen spierpijn te bezorgen en M heeft college tot 18.00 uur.
Meestal ruim ik eerst m'n werktas uit en plof daarna even een half uurtje op de bank om zo rond 18.00 uur te beginnen met koken. Terwijl de pannen op het fornuis staan te pruttelen, dek ik de tafel, zodat we meteen aan tafel kunnen gaan als alles klaar is. En dat is op dinsdag vaak rond 19.00 uur,  beide dochters zijn dan al thuis(en net als in 2009 - hongerig), dus we beginnen dan met z'n drieën alvast met eten, want de andere twee kunnen rustig tot 19.30 op zich laten wachten.

Na het eten, wordt de vaatwasser ingeruimd door M of door J. Miss T gooit het plasticafval in de container bij het winkelcentrum en mag dan ook nog het beetje vaat afdrogen, wat niet in de vaatwasser past, waarbij J dit afwast en dit word bijna altijd gevolgd door de dagelijkse stoeipartij tussen J en miss T.
Hierna gaan de kids meestal naar boven, chillen op hun kamers. Voor miss T geldt, geen schermen na het eten, dus is ze vaak aan het tekenen of lezen.
Ondertussen maak ik dan de broodtrommels voor de volgende dag klaar en zet deze in de koelkast. (en ja, miss T kan dit ook zelf, doet ze ook soms, maar zolang ze nog op de basisschool zit wil ik dat best nog voor haar doen)
De afspraak is dat miss T om 20.15 uit de douche moet zijn en rond die tijd roept ze mij dan ook, dan gaan we lezen en voorlezen. Zij leest mij een bladzijde voor en ik lees de rest van het hoofdstuk aan haar voor.
Dan is het knuffelen, welterusten en met de afspraak nog 10 minuten lezen en dan licht uit ga ik naar beneden. Lief gaat haar dan welterusten zeggen, spreekt met haar de dag nog even door en dan gaat 10 minuten erna toch echt het licht uit.

Lief ploft dan meestal in de stoel, ik op de bank. We drinken thee en praten wat over de dag, paar naaldjes breien, misschien aflevering van een serie kijken, maar meestal tussen 22.30 en 23.00 uur gaat hier het licht uit en gaan we naar boven.
En dan zit er weer een werkdag op.
Dit ritme herhaalt zich eigenlijk iedere doordeweekse dag, waarbij ik drie dagen werk en zelf de deur uit ga, terwijl ik op maandag en woensdag met miss T mee loop naar school.

Verschil met 10 jaar geleden, het loopt allemaal veel soepeler, maar dat heeft ook te maken met het feit dat iedereen 10 jaar ouder is. Tien jaar geleden waren het drie pubers en een baby en dat geeft toch een heel ander ritme.

Eigenlijk heb ik veel te veel te doen om ook nog te gaan werken 😉

Het was vanmiddag 14.00 uur toen ik eindelijk even zat (dat is niet helemaal waar, want zo'n anderhalf uur er voor, zat ik even aan de eettafel met zoon en zijn vriendin om een broodje knakworst te eten. Zoon vond dat zijn vriendin dit Nederlands culinair product ook moest proberen)

Maar toch de dag begon zoals gewoonlijk om 6.30 uur met het eten geven van de kat(ten), er is er tegenwoordig eigenlijk nog maar eentje die blikvoer eet, maar deze maakt herrie alsof hij volledig is uitgehongerd (en dat iedere ochtend opnieuw)
Kinderen aankleden en ontbijt maken, dat hoef ik niet meer te doen. Dat kan iedereen zelf. Ik zet alleen de lunchtrommel en het 10-uurtje van miss T klaar, zolang ze nog op de basisschool zit, doe ik dat.
Terwijl ik naar boven ga om aan te kleden en mezelf een beetje toonbaar te maken, vertel ik miss T dat het tijd is om op te staan en spreken we meteen de tijd af waarop ze helemaal klaar moet zijn.
Dit werkt erg goed, bijna altijd is zij wel op de afgesproken tijd klaar en ik niet.

Op maandag en woensdag loop ik met miss T mee naar school(de andere dagen gaan we op de fiets). Ik mag zelfs nog steeds mee lopen naar de klas, we tutten nog even wat en dan gaat zij de klas in en ik loop ik weer naar huis.
Mijn eerste taakje van de dag was om een potje af te gaan geven bij het ziekenhuis. Miss T heeft al sinds de meivakantie bijna iedere avond last van buikpijn en vorige week hadden we een afspraak met de kinderarts en hij wilde dit wel even verder bekijken, dus zowel bloedprikken, als een monster van de ontlasting.
En dat laatste mocht ik nu wegbrengen.
Was vorige week bij het bloedprikken de wachttijd een uur, vandaag was ik binnen 5 minuten weer weg, ondanks de volle wachtkamer.
Wel 19 minuten gefietst, dat pikte ik toch even mooi mee op de fitbit(ch)

Maandag betekent boodschappen doen, dus eerst het weekmenu maken. Of nee, eerst zet ik thee en maak ik voor mezelf een ontbijtje van yoghurt met fruit en wat muesli en dan begin ik aan het weekmenu. Soms zoek ik inspiratie in kookboeken, maar voor deze week schudde ik het redelijk makkelijk uit de mouw.
Dan de boodschappenlijst en het nalopen van voorraadkast en koelkast voor alles wat ook aangevuld moet worden.
Daarna volgt de ronde bij de beide supermarkten die ons buurtwinkelcentrum rijk is.
Terwijl ik de boodschappen inruim, is de was die ik 's ochtends al had aangezet ook klaar, dus die mag aan de lijn en de volgende was het machien in.

Wel even tijd voor een mok thee, want daar kan ik niet zonder.
Maar dan is het tijd voor de poets, want op maandag staan wc + badkamer op de planning en even goed stofzuigen. Voor mij werkt het het fijnst als er verder niemand thuis, want dan kan ik gewoon even opschieten. En als ik dan toch bezig ben haal ik ook een soplapje over de keukenkasten en de deuren beneden.
Ik zal wel een doos zijn, maar als de boel weer schoon is en fris ruikt ben ik best tevreden. Schoonmaken is niet mijn hobby, maar ik zie er wel het nut van in.

Hierna had ik dan de door mijn zoon verzorgde pauze 😉
Dan nog stofzuigen, waarbij niet vergeten de bank te ontdoen van kattenhaar.

Zo werd het 14.00 uur en plofte ik met een mok thee op de (nu schone) bank om me te bedenken dat we vanavond rendangvlees eten en dat dit het lekkerst is als het een paar uur kan sudderen.

Dan maar de thee op het aanrecht zetten en vlees, uien, knoflook en paprika snijden en dit alles opzetten.
Snel nog een wasje beddengoed in de drager gooien en daar is miss T al weer terug van school. Vandaag zonder een vriendin, maar dat heeft als voordeel dat we maar meteen het extra leeswerk doen.
Dit is nog leeswerk wat zij van school heeft meegekregen, over twee weken begint zij bij een remedial teacher, waarvan ze ook weer huiswerk krijgt, dus dan stoppen we met de extra boekjes van school.

Maar het is nu 16.30 uur, ik zit te bloggen. Straks haal ik het beddengoed nog uit de droger en strijk de overhemden van mijn lief.
Waarna het dan wel tijd is om verder te gaan met koken; rijst en chiliboontjes, zodat we rond 18.30 uur aan tafel kunnen.
En dan had ik vandaag niet eens ergens een uurtje brei-tijd.
Maar je begrijpt met deze hele opsomming van bijna dagelijkse beslommeringen, dat ik me echt afvraag, waar ik tijd vandaan moet halen om ook nog te gaan werken.
(Ze zien me aankomen als ik dit opper     😁)

En hoe was jullie dag?

Deze laatste foto's zijn van afgelopen vrijdag, toen ik met beide dochters in Leiden was. Dat is toch wel mijn favoriete stad hier in de buurt met al die leuke straatjes en gezellige huisjes. Wat gedronken bij de Burcht en hier natuurlijk ook naar boven geklommen voor het uitzicht over de stad.

week 2 en een beetje

En dan is het alweer half januari.
Deze  weken staan vooral in het teken van 'werk'.
Net als vroeger werk ik nu even vier dagen in de week. Gelukkig is het maar tijdelijk, iets met maand- en jaarafsluiting en achterstand door de feestdagen van eind vorig jaar.

Maar natuurlijk is het niet alleen werk. Ik zorg voor genoeg relax-momenten voor mezelf (dus dit is niet alleen voor mooie plaatjes op IG 😁, ik lees en brei ook echt)
We deden zelfs al weer een concertje; The Dolmen (onze favoriete Castlefest-band) speelde in Baroeg, dus daar gingen we naar toe. En miss T ging ook mee; eigenlijk  haar eerste echte concert in een zaal. Ze vond het geweldig, zat (met gehoorbescherning op) op de rand van het podium, zodat zij haar heldin, de zangeres, van dichtbij kon zien.
Na het concert hoopte ze nog dat de drummer zijn drumstokjes weer in het publiek zou gooien, net als op Castlefest waar zij deze toen op een haar na mistte en dat nog steeds jammer vindt.
Helaas was de drummer deze keer zuinig op zijn stokken.
Maar toen zij samen met Lief, na afloop van het concert, dit  aan de zanger vertelde, riep deze de drummer en kreeg miss T alsnog haar drumstok.
Met een zeer gelukkig (en moe) meisje achter in de auto reden wij toen naar huis.

Nu is het woensdag, en vandaag is het zo grijs, dat ik al de hele dag het idee heb dat het schemert.
Vanmorgen met miss T mee gelopen naar school en haar naar de klas gebracht, dat mag nog steeds van haar.
Daarna ben ik meteen boodschappen gaan doen, zodat er in ieder geval tot vrijdag uit voorraad gekookt kan worden. Wat opruimklusjes in huis en daarna met thee op de bank om snel een paar pennen weg te breien.

Woensdag is voor miss T tostidag, ik kan niet meer zeggen onze tosti-dag, want vorige week gaf het niet-glutenvrije tosti ijzer de geest. Dus als miss T rond 12.45 weer thuis is, liggen er onder haar ijzer al tosti's klaar. Ze vindt dit altijd een fijne binnenkomer.

Misschien dat je het ook al hebt langs zien komen op instagram, #tenyearchallenge, waarbij mensen een selfie laten zien van 2009 en 2019.
Nu ben ik dat niet van plan, maar ik bedacht wel dat ik dit blog in 2009 ben begonnen. Dus ik las wat oude blogposts terug uit 2009 en in een er van schreef ik dat ik mijn (toen) puberzoon zijn duitse woorden nog moest overhoren.
En nu tien jaar later zit ik aan de eettafel,  zit miss T tegenover mij en leert haar spelling, zodat ik haar straks kan overhoren.
Niet te geloven, time flies.

bijna......... (en een update)

Ze staat klaar voor ons.
En wij zijn ook bijna klaar.
Lief heeft al vakantie en laadt spullen in en doet boodschappen.
Miss T heeft morgen nog school tot 12.00 uur.
Ik werk tot 14.00 uur.
Dus dat wordt thuis komen, even thee drinken om bij te komen en dan gaan we!!

Naar Noorwegen!
Alta wordt onze eerste Noorse bestemming!

Wij gaan vakantie vieren!!


(nog een update over die knuppel........
Vandaag kreeg ik een mailtje van werkgever, dat hij wel kort gesprekje wilde over die pauzes (receptie vervanging). De toon was kortaf en korzelig.

Ik mailde terug dat ik hem bedankte voor zijn reactie, maar dat ik geen bezwaar had het gesprek over onze vakanties heen te tillen, aangezien we het beide nu zeer druk hebbn met allerlei werkzaamheden.
Ook liet ik weten dat het mij niet ging om de 2 weken pauzevervanging van onze receptionistes, want ik besefte ook dat er even niemand anders was dan ik om de dames te vervangen.

Meteen kreeg ik mailtje terug, dat hij zelf ook graag het gesprek na onze vakanties wilde in plannen. Hij bedankte mij voor mijn begrip en hij liet weten zelf ook enorm aan vakantie toe te zijn.

Soms kan hij mij zo verrassen met echt menselijk gedrag 😊

Maar wordt nog steeds vervolgd)

de knuppel in het hoenderhok

Na maanden van onvrede gooide ik gister de knuppel in het hoenderhok.(of wel ik pleegde werktechnisch zelfmoord)
Ik stuurde mijn werkgever een mail, waarin ik heb uiteen gezet hoe ik me voel bij mijn extra functie, het bemannen van de receptie.
Ik heb geprobeerd om op redelijk rationele wijze uit te leggen dat voor een introvert persoon als ik het heel veel energie kost om iedere balieklant zeer extrovert te moeten benaderen.
Ik heb niet gesproken over de extra werkdruk, die het ook heeft opgeleverd, maar alleen over wat het met mij persoonlijk doet en hoe dit ten koste gaat van mijn werkplezier en mijn gezondheid.
Ook heb ik aangegeven dat ik nu overweeg om te stoppen met werken, maar dat ik eigenlijk liever heb dat we op korte termijn kunnen kijken naar een oplossing.

En nu afwachten hoe mijn werkgever reageert, volgens mij zijn er 4 mogelijkheden;
a. hij vraagt per wanneer ik wil opzeggen
b. hij zegt dat ik bekend met het bezettingsprobleem en dat hij van mij meer flexibilitieit zou verwachten en geen gezeur
c. hij toont begrip en wil er ook iets aan doen. Misschien niet op korte termijn......
d. hij negeert het

Het waarschijnlijkst is b., maar misschien gaat hij mij verbazen....

wordt vervolgd

de kop is er weer af

Maandag begon het nieuwe schooljaar weer voor miss T.
En ze had er zo'n zin in. Zin om haar juf weer te zien, haar beste vriendin en de andere kinderen uit de klas en omdat ze nu in groep 5(!!) zit, het laatste jaar middenbouw.

Van zondag op maandag kon ze maar niet in slaap komen, door alle spanning. Maandagmiddag kwam ze dik tevreden uit school; het was leuk!
Maar door alle indrukken van die hele dag (en weer wennen aan een vast ritme) ging het in slaap vallen weer moeizaam.

Maar gisteren zaten we al weer in ons vertrouwde ochtend-opschiet-ritme, want ook ik moest weer beginnen. En ik was toch echt minder enthousiast over mijn werkdag, dan miss T is over school.

Maar we zijn er allebei goed doorheen gekomen, zij door haar school/bso-dag en ik door mijn 8.30-17.00 uur computerstaren.

En vanmorgen was miss T best moe, gelukkig voor haar is het woensdag en heeft ze de middag vrij. Al begint die vrije middag dit jaar wel een uurtje later, om 12.30 uur. Maar ja, dat heb je als je al in groep 5 zit.

It has been a while

Onbedoeld hield ik een blogpauze van een volle maand.
Niet omdat ik niets te vertellen had, maar omdat alles wat er hier gebeurde mij zo veel energie kostte dat ik keuzes moest maken.
Om energie over te houden voor het dagelijks leven hier, moest ik dingen laten, dingen die ik leuk vind, maar die mij nu meer energie kosten dan ze opleveren.
Bloggen is/was daar dus een van, mijn moestuin de andere, die viel al maanden geleden af. Ik heb uit tijd en energie gebrek de boel laten verwilderen, zodat het nu volledig onbegaanbaar is. Dus dit jaar niet eten uit eigen tuin, op de kruiwagencourgettes en de bloembak tomaten na.

De nieuwe baan van mijn lief, met alle veranderingen die dit met zich mee bracht, hakte er bij mij toch wel in. Hij is meer uren gaan werken en ook door de langere reistijd, zijn zijn werkdagen langer en daardoor heb ik meer verantwoordelijkheid in het gezin.
Het is een keuze die we samen gemaakt hebben, maar toch mag ik best zeggen dat het me af en toe knap tegenvalt.

mijn langbenige keukenhulp

Oudste dochter, al vanaf half maart logeert ze meestal hier. Vanwege alle onderzoeken en ook voelde ze zich soms best eenzaam op haar kamer in Rotterdam. Ze zocht,  en vond samen met een (studie-)vriendin een mooie kamer in Kralingen en zal binnenkort weer 'het nest verlaten'

in twee avonden verfden M en ik haar hele kamer fris wit

Ook kwam er na een behoorlijk aantal onderzoeken voor haar een diagnose, ze heeft de ziekte van Crohn, zoals ze zelf al zei heb ik m'n beide dochters maar slecht afgewerkt op de wereld gezet, want ik heb twee dochters en beide hebben een auto-immuunziekte.
Voor haar lopen nu onderzoeken om te zien hoe ver in de darmen de ontstekingen zich verspreid hebben en of de medicatie al verbetering geeft. Het begint van een (levens)lang proces.

Maar we deden ook nog zo veel leuke dingen.
Dit jaar heb ik eindelijk de kortingsstickers, die ik altijd trouw spaar, ingewisseld voor kaartjes en we gingen met z'n vijven naar de Efteling. Daar hadden we een leuke en lange dag.

in ademloze verwondering

hierboven bungelt grote zus; de heldin

Ik zag een heel lief kaartje, wat miss T maakte als afscheid van haar juf. Gelukkig maar een tijdelijk afscheid, want ook het volgend schooljaar zit ze weer bij haar juf Kim in de klas.

Met lief en twee dochters naar de Parade en natuurlijk allemaal in de zweefmolen

En hier had ik natuurlijk ook tijd voor.

En een week geleden brachten miss T en ik  grote broer J naar schiphol. Hij is voor 6 weken vertrokken naar de Filipijnen.
En ook al is zoonlief al 21 jaar oud, ik stond daar toch met een brok in m'n keel afscheid te nemen, voelde me echt een mutsmoeder.

En nu is het echt zomer en ben ik echt aan vakantie toe. Volgende week nog drie dagen lang op kantoor, dan gaat mijn computer uit, draag ik m'n lopende zaken over aan een collega en ben drie weken afwezig.

En dan hoop ik om juist hier weer wat meer aanwezig te zijn.