Zo ongeveer een week geleden, hoorden wij, als ouders, dat met de staking van 15 maart de school gewoon open zou zijn, er werd niet gestaakt, behalve door de onderwijzers van twee klassen. En ja, natuurlijk was de klas van miss T daarbij.
Ik was eerst not amused, net krokusvakantie en een studiedag, nu dit weer.
Maar aan de andere kant, er moet iets veranderen in het onderwijs, er is een enorm leraren te kort, dus de werkdruk is hoog.
Als ik zie hoeveel administratie een onderwijzer ook moet bij houden, dan zou er eigenlijk per twee klassen een administratieve kracht bij moeten, die al deze verslagen en leerlingvolgsystemen invoert en up to date houdt, zodat de onderwijzer tenminste weer alle aandacht aan het lesgeven kan geven.
Maar ik dwaal af.
Miss T zou dus vrij zijn, het was op de verjaardag van mijn moeder en ik had nog een behoorlijk aantal overuren staan.
Vandaar van de nood een deugd gemaakt, overuren opgenomen, dus ik ook een vrije vrijdag.
En zo reden miss T en ik gisteren gezellig naar Drenthe om bij mijn moeder (miss T haar oma) een bakkie te doen en om haar te feliciteren met haar verjaardag.
Mijn moeder bereikte de respectabele leeftijd van 79 jaar.
We hadden een gezellige middag met z'n drietjes, deden ook nog wat cultuur op. We gingen naar het logement waar Vincent van Gogh heeft gelogeerd, toen hij in Drenthe verbleef om te schilderen. In en bij dit logement zit nu een klein museum over van Gogh, dat gerund word door vrijwilligers. Wij kregen een rondleiding van een oudere man, die met veel passie van alles vertelde.
En ik verbaasde me over hoeveel miss T. over van Gogh wist, ze beantwoordde enthousiast de vragen van onze gids en plaatste opmerkingen, waarmee ze deze man wel een beetje om haar vinger wond.
Later vertelde ze mij, dat de juf ook laatst had verteld over Vincent van Gogh en dat was kennelijk goed blijven hangen.
En na nog een rondje met het hondje (mijn moeder past tijdelijk op de hond van kennissen) eerst met de wind mee en daarna met straffe tegenwind, was het voor miss T. en mij tijd om weer in de auto te stappen en ruim twee uur terug te rijden.
In Drenthe was het weer veel beter dan in de randstad, zon en bewolking wel met harde wind, maar al terugrijdend zag ik silhouetten van kale bomen tegen een mooi gekleurde lucht.
Dus ik zat gewoon al rijdend een beetje van alles te genieten, tot het verkeer echt te druk werd om aandacht voor iets anders te hebben. Maar het maakte zeker het eerste stuk van de terugreis voor mij een stuk minder saai.
En vandaag waait het hier zo hard, dus ik blijf binnen en ga de keuken in, want dit is weer voor comfort food.
Fijn weekend!
