dinsdag 21 september 2021

Mabon

 De tijd waarin de zomer voorbij is en het afnemen van het zonnejaar werkelijk gevoeld word. Vanaf nu wint de duisternis het van het licht en zullen de dagen langer donker zijn dan licht.


Zowel de lente-equinox als de herfstequinox zijn tijden van balans, maar Mabon is de tijd van herbalanceren.
Mabon leert ons loslaten van bepaalde emoties en gewoontes, die onze groei belemmeren. Zoals obstakels de vrije stroom van een rivier kunnen belemmeren, kunnen bepaalde emoties en ingesleten gewoontes onze energiestroom laten stagneren. Mabon helpt ons deze los te laten, zodat wij verder kunnen.


Mabon is ook het loslaten van de zomer en het naar binnen keren, letterlijk als meer binnenshuis gaan leven, omdat de temperatuur daalt. Figuurlijk, omdat je je richt op je eigen emoties, kijk je naar jezelf en richt jij je naar binnen.


Mabon is een dankfeest, een moment om wardering te betuigen aan de Godin en haar gaven.
Het graan is geoogst, het fruit en de noten zijn geplukt en de groentes geoogst voor de eerste vorst komt.
De voorbereiding op de koude donkere maanden is gedaan.


Vier de overvloed van Moeder Aarde en sta stil bij de tijd die gaat komen.
Blessed Mabon!

zondag 19 september 2021

september

September is toch wel mijn favoriete maand; de zomer is voorbij, de herfst staat voor de deur, maar toch vaak nog heerlijk nazomer weer. Het zorgt ervoor dat we hier veel naar buiten gaan, het laatste zonnetje mee pakkend voor het weer omslaat en de tijd van regen en herfststormen aanbreekt.

Het is ook de maand van de jarige dochters, de eerste dag van de maand verjaart Oudste dochter en elf dagen later mag miss T de kaarsjes uitblazen (dit jaar niet letterlijk, want er stonden geen kaarsjes op de taart)


En deze maand begonnen ook de scholen weer, na bijna 9 weken vakantie ging miss T maandag 6 september weer gewoon naar school, volgt zijn weer alle lessen in een klaslokaal en dat iedere dag van gemiddeld 09.00 tot 15.00 uur en al maakt het miss T niet uit of ze op school of online les heeft, ik ben heel blij dat school weer, zo goed als, normaal is. 

Ook maakte ik weer een ritje naar de dierenarts. Muis had op zijn zij ineens een vreemd bultje zitten, wat hem irriteerde en mij ongerust maakte. Gelukkig bleek het een onschuldige met vocht gevulde cyst te zijn, zodra de dierenarts deze aanprikte, liep het vocht eruit en was het bultje weg (en ik heel erg opgelucht)

Ik heb de afgelopen weken ook mijn breispierballen weer getraind, het vest, de harvest cardigan, waar ik vlak voor onze vakantie naar Valkenburg mee begon, is nu af. En ik denk dat ik dit wel mijn nieuwe lievelingsvest gaat worden. Vanaf het moment dat het van de blockmat afkwam heb ik het al redelijk veel gedragen.

En verder deed ik nog oma-dingen, ik paste op L+F, omdat hun papa en mama een bruiloftsfeest van vrienden hadden. Dit betekende ook dat ik de twee dames naar bed moest brengen en het is voor mij toch een hele tijd geleden dat ik een dreumes en een peuter tegelijk naar bed moest brengen. Ik heb mij serieus echt af lopen vragen hoe ik dat in die tijd deed. Maar ik kreeg een handleiding met hoe het eet/bad/slaap ritueel moest verlopen, ik had hulp van Oudste dochter en kleindochters die gedijen op regelmaat, dus handleiding volgen en alles ging prima. En ineens wist ik ook weer hoe ik dat vroeger deed.... juist regelmaat, altijd hetzelfde ritueel, voorspelbaar en veilig.

En vandaag was het weer een echte nazomerdag, dus zonde om daar niet van te genieten. In Limburg had ik samen met de dochters een middagje gefietst en dat was toen super gezellig. Dus we besloten om vandaag een stukje door de polder te fietsen, helaas nu niet op e-bikes, maar gewoon op eigen kracht.



en het is maar goed ook dat we vandaag nog even buiten waren, want als ik het weerbericht moet geloven, wordt het volgende week natter en kouder, herfst dus.

maandag 30 augustus 2021

maandagmorgen gedachten

 


Net als iedere maandag begin ik ook deze maandag met de lijstjes; de wat-eten-we-lijst, de boodschappenlijst, de-wat-moet-ik-vandaag-echt-doen lijst. Een serieuze en gestructureerde bezigheid.

Maar al snel dwalen mijn gedachten af. Ik denk aan vrijdagmiddag een week geleden, toen een vriendin in de middag een theetje kwam drinken. Als verrassing kwam ook haar oudste dochter mee, net zo oud als mijn M, die ik al een hele tijd niet had gezien. Haar dochter haalde herinneringen op aan de tijd, dat zij bij mij kind aan huis was of ik bij hen thuis. En ik hoorde in haar stem een hunkering, een verlangen naar die tijd en ineens besefte ik me, dat zij zich in die tijd veilig voelde in mijn huishouden met structuur en even zonder het verdriet van thuis.

En ik voelde bij haar nu weer die zorg om haar moeder. Toen, na het plotselinge overlijden van hun kleine broertje, ving ik dit meisje en haar broers regelmatig op, zodat mijn vriendin even niet hoefde te zorgen, maar  tijd en ruimte had voor haar verlies en verdriet. Nu vecht mijn vriendin weer, tegen kanker en ik voelde dat haar dochter  weet dat haar moeder nu echt tijd en ruimte nodig heeft. Tijd om de gevolgen van haar ziekte te kunnen accepteren en ruimte om in rust te herstellen. Maar in hun drukke gezin, waar alle vijf kinderen nog thuis wonen, is mijn vriendin de spil, waar alles om draait, waar iedereen op leunt. Alleen kan ik nu niet een stukje van die zorg op me nemen, dat is aan dit meisje, haar broers en haar zusjes, dat is aan hun vader, ze moeten samen voor elkaar zorgen, zodat hun gezin doordraait.

En ik. Wat ik doe is, toen vriendin en dochter weer naar huis gingen, dit meisje een dikke knuffel geven in de hoop dat ze zich weer even geborgen voelt, net als vroeger.

woensdag 25 augustus 2021

Enjoy the Silence

 






Stilte, oorverdovende stilte, al het geluid van buiten gedempt door de mist en in huis niets dan stilte, die hooguit af en toe onderbroken wordt door een miauwende kat.

Vandaag geen thuiswerkers in huis, alleen miss T en ik, net als vroeger......

We genieten van de stilte en doen vooral ons eigen ding..... in alle rust.


maandag 16 augustus 2021

terug in het gareel

Dat is wat mijn moeder altijd tegen mijn broer en mij zei aan het eind van de zomervakantie, die zij altijd veel te lang vond duren....

En ja, de vakantie zit er al weer op. Ik heb de eerste werkweek er zelfs al weer opzitten. Deze werkweek begon met een 'verrassing'; de dag voor ik begon, kreeg ik aan het eind van de middag een appje van een collega, waarin hij vertelde dat hij aan de slag kon bij een bedrijf in zijn woonplaats en dus ontslag had genomen. Als collega vind ik het jammer dat hij gaat, maar de reden van per week 4 uur minder reistijd, vind ik een best een begrijpelijke. (het zal niet de enigste reden zijn, maar dat doet er toch niet toe)

Nu vond ik mijn eerste werkdag van deze zelfde collega in mijn mail nog een tweede 'verrassing'. We hadden afgesproken dat hij, tijdens mijn vakantie,  het boeken van de inkoopfacturen en de ob- aangifte zou overnemen, dit kan nu eenmaal niet drie weken wachten. En omdat collega, nu zelf met vakantie was, toen ik weer begon, zocht ik m'n mail naar de update tot waar hij was gekomen en wat ik nog moest oppakken. De inhoud van die mail was verrassend, hij had niet zo veel kunnen doen van mijn werkzaamheden, want met oog op zijn vertrek, had hij van de directie het dringende verzoek gekregen zich bezig te houden met het opstellen van bepaalde management overzichten.

Dat was wel even slikken van mijn kant, natuurlijk weet je dat je na je vakantie een achterstand hebt met de meeste werkzaamheden, maar dit was toch wel iets meer dan een achterstand. Gelukkig maar dat ik goed was uitgerust en duidelijk meer veerkracht had dan voor de vakantie. Dus het was thee halen, even bedenken waar ik het beste prioriteit kon leggen en dan maar aan de slag. En ook al zag ik vrijdagmiddag weer wat licht aan het eind van de tunnel, ik ben er nog niet. Maar dat neem ik mezelf niet kwalijk, want je kunt werk dat twee weken is blijven liggen, niet in drie dagen weer op orde hebben. Deze week weer een nieuwe poging of eigenlijk gewoon doorgaan waar ik gebleven was.

Maar met zo'n binnenkomer ben je je vakantiegevoel wel helemaal vergeten, het leek gewoon al weer eeuwen geleden dat we een dagje naar Amsterdam gingen, slenteren over het Waterlooplein en door de 9-straatjes of een dagje Den Bosch met een uitgebreide lunch op een terras na een bezoek aan de Sint Jan.

En gelukkig als ik foto's van die dagjes weg bekijk, krijg ik echt weer het vakantiegevoel. Maar eigenlijk ben ik allang al weer over tot de orde van alledag.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails