Litha

Dit is het feest van de langste dag, vooraf gegaan door de kortste nacht.

Na deze dag zullen de dagen weer korter worden tot aan Yule.
Ook in de natuur is Litha een keerpunt, van groei en bloei gaat de natuur nu over in rijping.
Nu strijd om het bestaan is gewonnen wordt de energie gebruikt om het voortbestaan van de soort veilig te stellen.

Litha is afkomstig uit het Oud-Germaans en betekend berghelling.
Dit zou de symbolische berghelling kunnen betekenen, die de zon tot midzomer beklimt en na midzomer afdaalt...

Het element dat hoort bij Litha is vuur.
Vuur geeft warmte, maar vuur kan ook branden of verbranden

De kracht van de zon is op zijn hoogtepunt, de warmte op zijn sterkst, maar te veel vuur, te veel warmte kan de gewassen verbranden.

Dit is ook de tijd van het offer.

Het offer van de God. 
Hij offert zichzelf op, zodat de oogst niet op de velden zal verbranden.

Dit is de tijd van de Godin Artha, de berin, de beschermster.

Zij beschermt zowel haar dierbaren als haar grenzen.

Zij geeft grenzen aan, laat je jouw grenzen zien, zodat je niet door je eigen vuur (passie) verteerd zult worden.

Litha is een vurig feest, een vrolijk feest met zang en muziek.

Met Litha worden de Midzomervuren ontstoken voor bescherming, reiniging en de hoop dat de zon zijn warmte lang genoeg zal behouden om een goede oogst te geven.

Nog steeds springen mensen met Litha over vuren (of lopen tussen ontstoken kaarsen door) om zichzelf met kracht te vullen en om symbolisch datgene weg te branden wat men niet meer nodig heeft.

Blessed Litha

house for sale en meer van dat

Ja, ons huis staat te koop en inmiddels plan ik mijn leven om de bezichtigingen heen. Het huis is nog nooit zo opgeruimd geweest en ook nog nooit zo onpersoonlijk. Ik merk dat ik na iedere bezichtiging steeds minder persoonlijke spullen terugzet. Het voelt niet helemaal meer als thuis. Wat nu gelukkig wel helpt is dat het de laatste tijd echt zomers is waardoor ik toch meer buiten leef dan binnen en me hierdoor minder ontheemd voel.

En ook mijn eigen huisje gaat nu heel erg opschieten. Over iets meer dan een week is de overdracht en kan ik beginnen met verfen en schoonmaken. Alle belangrijke dingen heb ik inmiddels geregeld. De grootste opluchting toen ik half mei hoorde dat de financiering helemaal rond was, wat viel er toen een last van m'n schouders.

Maar ja, het blijft dubbel. Dit is niet de toekomst die ik voor ogen had, maar aan de andere kant, ik heb weer een toekomst. Al is die nog steeds soms met een lach en soms met dikke tranen.

Nee, de breuk tussen R en mij heb ik absoluut niet verwerkt, die ruimte heb ik niet. Er is de afgelopen maanden zo veel gebeurd, waarbij ik steeds mijn gevoel wegstop om door te kunnen gaan. En dat gaat me goed af tot iemand vraagt hoe het nu echt met me gaat, dan schiet ik vol, want het gaat eigenlijk niet.

Zoveel herinneringen die door m'n hoofd schieten, soms getriggerd door een bepaalde geurende bloesem of gewoon een zomerse dag. En soms kan ik er om glimlachen, maar soms doet het gewoon nog steeds hartstikke veel pijn.

Ik merk ook dat mijn vertrouwen is beschadigd, ik blijf op m'n hoede en houd afstand. Ik ben veel terughoudender geworden.  Gelukkig heb ik nog steeds gesprekken met de ggz veerpleegkundig van onze huisartsenpraktijk, die me nu vooral laat praten en huilen om ook alle spanning wat kwijt te raken.

Ik weet dat ik een veerkrachtig mens ben, maar de rek is er nu echt wel uit. Maar het komt vast wel weer goed met mij.

Ga ik me nu voorbereiden op de komende week, wanneer het klussen gaat beginnen. De eerste aankopen zijn gedaan; vulmiddel voor gaten in de muren en heel belangrijk een waterkoker 😀

Beltane

Voor onze pagan-voorouders was de eerste dag van mei, de eerste dag van de zomer.

Het is een feest van licht en vuur en staat recht tegen over Samhain; het feest van het duister.

Zij vierden dit feest met zang, eten en drank  en in sommige gevallen met een woudhuwelijk, dat werd gezien als een seksuele vereniging waarbij de Gehoornde God via de man als medium de Godin bevruchtte via de vrouw als medium. Het ritueel werd uitgevoerd als een viering van het leven en de liefde en terwille van vruchtbaarheid en een rijke reproductie, zowel op de akkers als onder mens en dier.
Hiertoe trokken veel jonge mensen samen het bos in, waar ze traditiegetrouw naast de liefde bedrijven ook de hele nacht moesten blijven om op de eerste dag van de zomer de Zon te zien opkomen.

Nu is het thema van de Beltane rite: het onschuldig genieten van sensualiteit en de creativiteit die vrucht is van de vereniging van tegengestelden.

Het ontsteken van een Bel-vuur is een aanroeping tot de Zonnegod om zegen en bescherming voor het komende jaar. Dit vuur heeft van oudsher vele helende en zuiverende eigenschappen. Het vee werd door smeulende sintels gedreven om ziekten uit te bannen. Zwangere vrouwen sprongen er overheen om zich van een goede afloop van de bevalling te verzekeren. Reizigers sprongen over het vuur voor een veilige reis. Zieken lieten hun kwaal achter in de vlammen.
Stellen konden samen over het vuur springen om bescherming van hun verbintenis.
Of gewoon een wens voor de komende zomer met de vlammen mee sturen.

De windstreek die hoort bij Beltane, is het zuid-oosten. Dit jaarfeest ligt tussen Ostara (oosten) en Litha (zuiden).
Dit geeft ook aan dat deze periode in teken staat van twee elementen; lucht en vuur.
Lucht in de frisse wind, die overal door heen waait, waardoor je overal nieuwe ideeën kunt opdoen samen met het Vuur van de inspiratie. Het verwarmende vuur, waardoor je actiever en energieker wordt. Het vuur dat de bevlogenheid geeft om ideeën uit te voeren en wat ons letterlijk opwarmt, waardoor al het leven ontluikt en bloesemt.

Hoe ervaar ik deze tijd zelf; vanaf Ostara merk ik dat mijn energie weer toeneemt. Ik wil weer dingen gaan ondernemen in plaats van alleen het dagelijkse ritme vast te houden. In de periode van Beltane wordt dit alleen maar sterker. Ik moet naar buiten en wil licht en lucht om me heen voelen, dus ik gooi letterlijk ramen en deuren open 

Beltane, het feest van vruchtbaarheid en bevruchting.

De natuur toont zich met bloemen en bloesems in al haar uitbundigheid.

Voel de zon, voel de warmte, voel het leven, vier het leven.

Heb lief,

Wees vrolijk

Vier Beltane

Blessed Beltane

Ik kan het nog steeds niet geloven

Maar ik heb dus echt een huis!!!!!!!!! Het is bizar snel gegaan. De laatste zaterdag van maart was het Openhuizendag en ben ik met oudste dochter gaan kijken bij een appartement, waar de makelaar mij over tipte. Wel met slechts één slaapkamer maar met de mogelijkheid voor een tweede door een muur terug te plaatsen in de woonkamer. En aangezien ik tegenwoordig in oplossingen denk... Het was fijn, voelde goed en de woensdag erna ben ik nogmaals gaan kijken nu met mijn makelaar erbij. En allebei kwamen we tot de conclusie dat dit voor mij perfect is en binnen mijn budget viel. Dus op donderdag een bod uitgebracht en dat werd op vrijdag geaccepteerd!

Kon niets anders denken dan dat dit zo moest zijn.

En nu staat mijn leven in het teken van regelen, hypotheek aanvraag, een klusser voor het plaatsen van die muur, maar ook het verkoopklaar maken van ons huis, wat nu snel de verkoop in zal gaan. En dat voelt best dubbel, mijn emoties schieten ook heen en weer van euforie en trots op mezelf tot intens verdriet.

Het moment dat ik de makelaar opdracht gaf om voor mij een bod uit te brengen, was echt heel moeilijk, want voor mij voelde dit als opgeven, nu gaf ik R definitief op. Terwijl rationeel gezien dit niets anders  is dan het gevolg van de beslissing die hij nam in november, was dit gevoelsmatig voor mij toch heel anders.

En als ik nu moet bewegen, omdat ik alleen nog maar beren zie en m'n hoofd te vol is zodat ik het gewoon even niet meer weet, dan wandel ik nu naar mijn nieuwe buurtje. En nee, het gebouw verdient zeker geen schoonheidsprijs, maar het balkon is zonnig en groot genoeg voor twee stoelen! En van mij.

Soms zit het mee en soms even echt niet

Dat dus. De afgelopen twee weken waren een rollercoaster. Het belangrijkste voor mij is nog steeds woonruimte voor dochter en mezelf. Huren is vrijwel onmogelijk, dus ik had mijn hoop gevestigd op kopen ook vanwege de overwaarde die ons huis bij verkoop oplevert. Om te informeren of dit een mogelijkheid is had ik een afspraak met een hypotheekadviseur, die tijdens het gesprek zeker mogelijkheden zag en mij eigenlijk op pad stuurde met de woorden ga bezichtigen en ga bieden. Maar op één of andere manier kwam dit niet bij mij binnen, ik voelde geen vertrouwen niet in mezelf of in het advies. Dus nog een afspraak met andere adviseur, die mij stap voor stap berekening liet zien en uiteindelijk kwam met het verpletterende nieuws dat wat ik wilde niet mogelijk is. Niet hier. Ondanks het voorgevoel wat ik al had stortte mij wereld compleet inéén. Dag hoop, dag toekomst. Omdat ik me inmiddels nergens meer voor schaam, ben ik huilend naar huis gelopen en daar dit nieuws gedeeld met vrienden en familie, want ik wist het echt even niet meer, zag geen enkele uitweg. Uiteindelijk heb ik mijn allerlaatste restje trots opzij gezet en hulp geaccepteerd en daarmee terug naar die hypotheekadviseur en die gaf het plaatje wat meer kleur en nu heb ik toch de mogelijkheid om binnen mijn woonplaats te kopen, weliswaar klein budget, dus weinig aanbod (en veel gegadigden), dus ik zal nu gewoon veel geduld moeten hebben. En geduld hebben is iets wat ik het afgelopen jaar wel geleerd heb, al pakte het helaas anders uit dan verwacht. Maar er gloort nu weer een sprankje hoop aan de horizon voor mij.

Wat ik wel heb geleerd over mezelf, is dat ik sterk ben, een ras optimist, die altijd op zoek gaat naar dat kleine zilveren randje aan die donkere wolk en zich daaraan vastklampt. Ik ben de laatste maanden al zo vaak neergegaan en toch steeds weer opgekrabbelt, soms omdat ik niet anders kan, ik ben niet alleen verantwoordelijk voor mezelf, maar soms ook omdat ik weer een mogelijkheid zag en mij daarop richtte. Ik heb geleerd in oplossingen te denken en niet in problemen. Al wil dat niet zeggen dat ik niet pieker. Hoe vaak ik 's nachts niet wakker word en me afvraag hoe ik alles moet blijven rondbreien, waar er nog ruimte is of uberhaupt hoe nu verder. Maar zoals een vriendin al zei pas als ik weer een veilige plek heb voor dochter en mezelf zal ik de relatiebreuk met R echt kunnen verwerken, omdat ik dan mijn verdriet pas echt ruimte kan geven en niet steeds alles moet wegduwen omdat ik nu eenmaal praktisch en rationeel moet zijn. Dus tot die tijd moet iedereen maar blijven leven met mijn oncontroleerbare huilbuien, die werkelijk soms uit het niets lijken te komen.

Nu eerst deze week overleven, want komende woensdag is het 20 jaar geleden dat ik een sms kreeg van R waarin hij zei dat hij met mij wilde verder wilde, een toekomst samen. Dat is nu geeindigd en R is nu bijna een vreemde voor mij van wie ik niet meer weet wat hij doet of wat hij denkt. En dat doet pijn.