Mabon

De tijd waarin de zomer voorbij is en het afnemen van het zonnejaar werkelijk gevoeld word. Vanaf nu wint de duisternis het van het licht en zullen de dagen langer donker zijn dan licht.

Zowel de lente-equinox als de herfstequinox zijn tijden van balans, maar Mabon is de tijd van herbalanceren.

Mabon leert ons loslaten van bepaalde emoties en gewoontes, die onze groei belemmeren. Zoals obstakels de vrije stroom van een rivier kunnen belemmeren, kunnen bepaalde emoties en ingesleten gewoontes onze energiestroom laten stagneren. Mabon helpt ons deze los te laten, zodat wij verder kunnen. 

Mabon is ook het loslaten van de zomer en het naar binnen keren, letterlijk als meer binnenshuis gaan leven, omdat de temperatuur daalt. Figuurlijk, omdat je je richt op je eigen emoties, kijk je naar jezelf en richt jij je naar binnen.

Mabon is een dankfeest, een moment om waardering te betuigen aan de Godin en haar gaven.
Het graan is geoogst, het fruit en de noten zijn geplukt en de groentes geoogst voor de eerste vorst komt.
De voorbereiding op de koude donkere maanden is gedaan.

Vier de overvloed van Moeder Aarde en sta stil bij de tijd die gaat komen.
Blessed Mabon!

Life goes on

 

En inderdaad gaat het leven door en ook nog met een noodvaart

Dochter en ik reisden naar Manilla, samen een vliegreis van 16 uur, voor familiebezoek en een bruiloft. Jongste zoon en schoondochter in december 2020 getrouwd hier op het gemeentehuis in een coronaproof ceremonie van 20 minuten, zodat zodra het mogelijk was ze samen naar Manilla konden teruggaan. En nu hadden ze besloten om het nog eens over te doen, of eigenlijk echt te doen, nu met een feest en familie van beide kanten. En het is toch bijzonder om je zoon twee keer te zien trouwen en wel met dezelfde vrouw 😀 Fantastisch om dit mee te maken en daarbij had ik allebei al 6 jaar niet gezien en zag ik nu ook mijn kleinzoon in het echie. Het was sowieso een kleine familie reünie voor ons, want ook oudste zoon met gezin was er vanuit Australië, netals mijn oudste dochter en haar vriend. 

Na een ruime week Filipijnen had ik gelukkig nog een week om bij te komen van de reis, want het was best een intensieve ervaring. Die week heb ik vooral gebruikt om hier ons huis gezellig te maken door gordijnen op te hangen en heel belangrijk het balkon catproof te maken. Dus nu kan ik 's ochtends weer koffie drinken buiten op m'n bankje samen met de katten.

En verder gaat alles door. Vakantie zit er op, ik ben alweer aan het werk. Het oude huis is nog niet verkocht, maar gelukkig blijft er belangstelling, want de bezichtigingen gaan wel door. Waardoor ik nu in ieder geval één keer in de week er heen loop om ook daar even een schoonmaakrondje te doen in dat lege, triest aanvoelende huis.

Naar de toekomst kijken doe/durf ik niet. Als ik nu aan toekomst denk, denk ik aan de kerstperiode, verder lukt mij niet. De toekomst die ik ooit dacht te hebben, was ook ineens weg. Dus ik durf niet meer vooruit te kijken en leef veel meer met de dag en dat zal voor nu voor mij precies goed zijn

Opnieuw beginnen

 

Opnieuw beginnen, niet alleen met bloggen, na een radiostilte van meer dan een maand, maar ook met m'n leven. Zo voelt het wel.

Half juni was de overdracht, ik was zo fuckin' trots op mezelf toen ik daar alleen bij de notaris zat om de eigendomspapieren te  ondertekenen. En daarna was het alleen nog maar klussen, verfen, opruimen. Er kwam iemand van een klusbedrijf, die een muur zette in de woonkamer om zo een tweede slaapkamer te maken en wij gingen ondertussen, verder met verfen, uitzoeken en inpakken. En eind juli was het zover, jongste dochter en ik zijn verhuist.

Nu wonen we in een flat boven een barbershop, ongeveer 500m van ons oude huis en nu na een goede week begin ik langzaam aan alle geluiden te wennen; van het langsrijdende verkeer, van de geluiden in het trappenhuis of van 's nachts hoestende buren 😊

En we deden meer. We gingen gewoon een dagje naar Castlefest. Dit voelde voor mij echt wel als een dingetje, dit deden we atijd samen, als gezin. Ik noemde dochter altijd een Castlefest baby, omdat ik daar 8 maanden zwanger van haar nog rondliep. En haar drie maanden later bij verschillende standhouders kwam showen op de Midwinterfair. Dat dus. Ik was van te voren wat benauwd voor alle emoties, die zo makkelijk bij mij vloeien. Maar kennelijk begin ik te wennen aan mijn nieuwe normaal, want we hebben een fijne relaxte dag gehad en dochter wil graag volgend jaar weer gewoon drie dagen!

Dus voorzichtig pak ik het leven weer op, weliswaar nu als éénoudergezin, maar we hebben een basis, een best fijne plek om te wonen en de rest komt ook wel goed. Natuurlijk zijn er nog steeds emoties, soms is het gemis er ineens, omdat je die arm om je schouder mist of iets graag wilt delen en je je dan beseft dat die ander er al een tijd niet meer is. Maar dat is iets wat ook wel zal wennen en slijten.

Ik heb de laatste weken wel ontdekt dat ik mezelf best leuk gezelschap vind 😁

Litha

Dit is het feest van de langste dag, vooraf gegaan door de kortste nacht.

Na deze dag zullen de dagen weer korter worden tot aan Yule.
Ook in de natuur is Litha een keerpunt, van groei en bloei gaat de natuur nu over in rijping.
Nu strijd om het bestaan is gewonnen wordt de energie gebruikt om het voortbestaan van de soort veilig te stellen.

Litha is afkomstig uit het Oud-Germaans en betekend berghelling.
Dit zou de symbolische berghelling kunnen betekenen, die de zon tot midzomer beklimt en na midzomer afdaalt...

Het element dat hoort bij Litha is vuur.
Vuur geeft warmte, maar vuur kan ook branden of verbranden

De kracht van de zon is op zijn hoogtepunt, de warmte op zijn sterkst, maar te veel vuur, te veel warmte kan de gewassen verbranden.

Dit is ook de tijd van het offer.

Het offer van de God. 
Hij offert zichzelf op, zodat de oogst niet op de velden zal verbranden.

Dit is de tijd van de Godin Artha, de berin, de beschermster.

Zij beschermt zowel haar dierbaren als haar grenzen.

Zij geeft grenzen aan, laat je jouw grenzen zien, zodat je niet door je eigen vuur (passie) verteerd zult worden.

Litha is een vurig feest, een vrolijk feest met zang en muziek.

Met Litha worden de Midzomervuren ontstoken voor bescherming, reiniging en de hoop dat de zon zijn warmte lang genoeg zal behouden om een goede oogst te geven.

Nog steeds springen mensen met Litha over vuren (of lopen tussen ontstoken kaarsen door) om zichzelf met kracht te vullen en om symbolisch datgene weg te branden wat men niet meer nodig heeft.

Blessed Litha

house for sale en meer van dat

Ja, ons huis staat te koop en inmiddels plan ik mijn leven om de bezichtigingen heen. Het huis is nog nooit zo opgeruimd geweest en ook nog nooit zo onpersoonlijk. Ik merk dat ik na iedere bezichtiging steeds minder persoonlijke spullen terugzet. Het voelt niet helemaal meer als thuis. Wat nu gelukkig wel helpt is dat het de laatste tijd echt zomers is waardoor ik toch meer buiten leef dan binnen en me hierdoor minder ontheemd voel.

En ook mijn eigen huisje gaat nu heel erg opschieten. Over iets meer dan een week is de overdracht en kan ik beginnen met verfen en schoonmaken. Alle belangrijke dingen heb ik inmiddels geregeld. De grootste opluchting toen ik half mei hoorde dat de financiering helemaal rond was, wat viel er toen een last van m'n schouders.

Maar ja, het blijft dubbel. Dit is niet de toekomst die ik voor ogen had, maar aan de andere kant, ik heb weer een toekomst. Al is die nog steeds soms met een lach en soms met dikke tranen.

Nee, de breuk tussen R en mij heb ik absoluut niet verwerkt, die ruimte heb ik niet. Er is de afgelopen maanden zo veel gebeurd, waarbij ik steeds mijn gevoel wegstop om door te kunnen gaan. En dat gaat me goed af tot iemand vraagt hoe het nu echt met me gaat, dan schiet ik vol, want het gaat eigenlijk niet.

Zoveel herinneringen die door m'n hoofd schieten, soms getriggerd door een bepaalde geurende bloesem of gewoon een zomerse dag. En soms kan ik er om glimlachen, maar soms doet het gewoon nog steeds hartstikke veel pijn.

Ik merk ook dat mijn vertrouwen is beschadigd, ik blijf op m'n hoede en houd afstand. Ik ben veel terughoudender geworden.  Gelukkig heb ik nog steeds gesprekken met de ggz veerpleegkundig van onze huisartsenpraktijk, die me nu vooral laat praten en huilen om ook alle spanning wat kwijt te raken.

Ik weet dat ik een veerkrachtig mens ben, maar de rek is er nu echt wel uit. Maar het komt vast wel weer goed met mij.

Ga ik me nu voorbereiden op de komende week, wanneer het klussen gaat beginnen. De eerste aankopen zijn gedaan; vulmiddel voor gaten in de muren en heel belangrijk een waterkoker 😀