Meijendel op maandag

Dat was lang geleden.

En ik miste het zo, dwalen door Meijendel, tussen de bomen,  over de duinpaden. 

De eerste weken van de coronatijd werden er veel waarschuwingen gegeven om niet naar dit soort gebieden te komen, vanwege drukte en de bekende anderhalve meter.

Dus gingen wij niet en wandelden ons suf door ons eigen dorp.

Maar ik heb meer ruimte nodig om m'n hoofd leeg te lopen, tot rust te komen en te aarden. 

Daar heb ik bos voor nodig.

Vanmorgen toen miss T de deur uit was naar school, pakte ik een rugtasje en gingen Lief en ik naar Meijendel.

De laatste keer dat we er liepen was het nog een winters bos en nu was het hoogzomer en het was stil, wat betreft mensen dan, want we hoorden (en zagen) echt meer vogels dan anders.

En aan de beginnende begroeiing op de verschillende paadjes kon je zien dat er de laatste tijd veel minder mensen gelopen hadden.

Het was heerlijk en alles voelde even weer als vanouds.

En wat gebeurde er verder hier?

Ik ben iedere dag wel bezig met mijn moestuintje, al is het maar kijken hoe alles er bij staat.

En dit jaar gaat het best goed, ik ga echt nog niet juichen, iets met huid verkopen voor die beer geschoten is.

Ik bedoel, ik dacht wel vaker dat ik veel zou kunnen oogsten en dan ineens stortte alles is of werd door slakken geconsumeerd.

Maar voorlopig oogstte ik wel de aller eerste erwtjes (en ik hoop dat er heel veel volgen, want de planten hangen vol met peulen)

Ook kwam er deze week weer wat wol binnen.

Ik ben druk met al mijn handwerkprojecten - op instagram postte ik foto's van de voortgang van de diverse projecten.

Wol heb je nooit genoeg, maar ik heb nu toch wel een aardige hoeveelheid sokkenwol liggen.

Nu zijn die laatste twee bolletjes niet voor sokken, maar voor een deken voor het zusje van LittleMissE en deze deken heeft een strakke deadline, want die moet op reis naar Australië en dat gaat toch zeker gauw zo'n drie weken duren. 

Dus begin augustus moet dit dekentje echt aan haar trip gaan beginnen om ruim op tijd bij zoon en schoondochter te zijn.

Dus tussen alles door steek ik aardig wat uurtjes in handwerken. 

En ook dat geeft mij rust.

Wat fijn is als ik even geen 'bos' bij de hand heb 😊

Stranden in het zicht van de haven

Meestal tegen de zomervakantie kom ik op het punt, dat ik merk dat het echt niet goed gaat met mij, hoge ademhaling, verkrampte schouders; te veel stress in mijn lijf.
Niet geheel toevallig dus dat het nu vlak voor de zomervakantie weer zo ver is. Vorig jaar hebben we onze zomervakantie geannuleerd, omdat dochter M toen net uit het ziekenhuis kwam en echt zorg nodig had. De beste beslissing voor dat moment.
Maar voor mijn gevoel ben ik nu werktechnisch al een volledig jaar aan het doorbikkelen en ik ben op, motivatie is ver te zoeken, maar nog wel een lange to do lijst van dingen die ik voor half juli nog wil afwerken.
Tel daarbij op de extra klusjes die ik ook op mijn bord heb, door de vakantie van een collega en je begrijpt dat ik niet geheel ontspannen op mijn werkplek zit.

Toch probeer ik juist dan te denken aan mijn woord voor dit jaar; aandacht.
En ik probeer echt iedere taak af te werken met aandacht voor puur voor hetgeen waar ik mee bezig ben, zonder me te laten afleiden. En misschien werkt dit niet sneller en misschien krijg ik niet die hele lijst af, maar ik denk dat ik er zeker rustiger van word.

En wat natuurlijk ook helpt is een fijn rondje lopen in Meyendel.

Maar nadat ik vanmorgen met aandacht boodschappen heb gedaan en het nodige schoonmaakwerk verricht en ik net met aandacht aan het bloggen was(not, want ik heb ondertussen ook een was opgevouwen). Ga ik nu de strijk van deze week mijn aandacht geven. 😉
(en morgen in rust en zonder te stressen naar mijn werk)

rondje Meyendel

Al een paar weken helemaal niet gelopen, te koud, te nat, te veel wind of geen zin.
Maar gisteren had ik het mezelf al beloofd; een rondje Meyendel.

Hoe vaak hebben we er al niet gelopen de afgelopen jaren. Eerst lief en ik samen, soms gingen jongste zoon en oudste dochter nog weleens mee, zeker als we ook gingen picnicken.
Later kwam miss T erbij en ging mee in de draagdoek of in de kinderwagen en zodra ze kon lopen dribbelde ze op haar kleine pootjes voor ons uit.
Inmiddels is miss T een tiener en als ze geen zin heeft om met ons mee te gaan, dan mag ze thuis blijven.
Nog even en dan is het met lopen weer lief en ik....

Vandaag had miss T wel zin om mee te gaan en zo liepen we met z'n drietjes een uurtje door ons bos.

Miss T op haar boomtroon, helemaal in haar element, zoals ze met ons mee liep, al trappend tegen een voetbal, kletsend, lachend en giechelend.
En dan hoop ik dat het nog een tijdje zal duren voor zij echt geen zin meer heeft om met ons nog een rondje meyendel te lopen.

wanderlust

Natuurlijk gingen we er op uit dit weekend!
Veel te mooi weer om binnen te blijven..

Er gaat niets boven wandelen in een herfstbos; al die kleuren en niet te vergeten al die paddestoelen.

Mijn hoofd leeg gewandeld en helemaal blij  met al het moois wat ik heb gezien, kan ik er wel weer een week tegen.

even mijn hoofd leeglopen #wanderlust

En ja, met deze titel ziet de beelddenker, die ik ben, dus ook letterlijk voor me dat mijn hoofd leegloopt als een ballonnetje waaruit de lucht verdwijnt.
Ik had een pittige week, druk en daarbij ben ik nu al een week flink verkouden, waarbij ik door het hoesten niet zo veel slaap.
Dus een veel te vol hoofd, waardoor ik de neiging heb om beren op te weg te zien, waar helemaal geen beren zijn.
En nu had ik ook vrijdags eindelijk het gesprek met mijn werkgever/leidinggevende over dat voor mijn introverte ik, waarneemdienst achter de receptie absoluut geen lolletje is.

Laat ik meteen dit zeggen; dat gesprek is mij 100% meegevallen. Mijn leidinggevende, die van mij regelmatig de titel 'botte boer'  mee krijgt, was een en al begrip.  En hij vond dus ook dat de situatie voor mij moest veranderen. Hij gaf aan dat hij dit wel via het MT moest spelen, want vanuit de MT moet de oplossing gaan komen, dus in deze vroeg hij mij nog even geduld te hebben.
Het feit dat hij echt heeft geluisterd en begrip toonde deed mij al goed. (dus de brief die ik al mijn tas had zitten om op te zeggen, heb ik maar weer verscheurd) Ik wacht nog even af.


Maar ja dat hoofd van mij zeurde nog even door.
Dus hoog tijd voor een dosis bos, waar anderen naar het strand gaan om uit te waaien, wil ik juist tussen de bomen zijn.
Ik denk dat al die bomen met hun wortels stevig in de grond, mij ook weer beter doen aarden.

Deze beuk is mijn favoriet. Altijd als ik hier langsloop, moet ik even onder aan de stam zitten en dan  tussen de bladeren door naar de lucht boven me staren.

Ook zie ik al lopend  dat het seizoen verandert, van nazomer gaan we naar de herfst.
En daar ben ik wel klaar voor, de herfst, het seizoen van loslaten van alles wat je niet nodig hebt, of wat je geen goed doet. (mijn verkoudheid bijvoorbeeld)

Sundays always need a bit of nature

En omdat we toch onze nieuwe wandelschoenen moesten inlopen....

Wandel je mee?
Het weer is goed en het wandelgezelschap ook.

En genoten?