Picking up the Pieces

 

Ik ben een tijdje stil geweest, niet alleen hier, maar ook op instagram ben ik niet actief. Ik had even (en heb nog steeds)tijd nodig om één en ander te verwerken en ermee om te gaan. Januari was net begonnen toen  mijn Lief  de stekker uit onze relatie trok. We waren al 18 jaar samen. Voor mij kwam dit uit het niets en hij was ook meteen weg; mij en de dochters achterlatend met verwarring,  verdriet en boosheid.

Hij is zijn connectie met mij kwijt en als ik denk aan alles wat wij de afgelopen twee jaar hebben meegemaakt, voor onze kiezen gekregen. We gingen verhuizen, huis gekocht, oude huis verkocht, veel klussen. Er was gedoe met mijn schoonmoeder, iets waarbij Lief actie moest ondernemen, terwijl we één week voor de verhuizing zaten. Dus een maand na de verhuizing, zat Lief met een burnout thuis; werk gerelateerde problemen, verhuizen, zijn moeder, het was te veel. Miss T liep vast en we gingen met haar een ggz traject in, wat uiteindelijk een diagnose opleverde, die duidelijkheid gaf. En erna kwam oudste dochter weer thuiswonen, het was duidelijk dat zij van op zichzelf wonen niet gelukkig werd. En om het helemaal af te maken, kreeg ik overgangsklachten; moe, kort lontje, emotioneel, balen van het lichaam wat je in de spiegel ziet. Ik herkende mezelf niet meer.

Achteraf niet vreemd dat we elkaar zeker wat zijn kwijt geraakt. Met deze processen ga je ieder toch op een andere manier om, maar er was ook geen tijd om erover te praten of het te verwerken, want het volgende stond alweer voor de deur.

En net toen ik weer lucht en ruimte voelde in ons leven, was het voor hem genoeg, over.

We zijn nu een paar weken verder. We praten nog steeds en hebben nu ook besloten apart te blijven wonen. Ik woon met de meiden in ons huis, daar waar ik me zo thuis voel, waar ik met hem oud wilde worden. En hij woont ergens anders, zelfs in een andere stad.

En misschien dat we op deze manier de connectie tussen ons weer kunnen vinden. Ik hoop het, want mijn liefde voor hem is er nog steeds.

Grijs en koud

 

Zo laat de afgelopen week zich het best beschrijven, mistig, grijs en koud. Het klinkt wel heel negatief, maar ik had ook niet mijn beste week, zeg maar. Ik had natuurlijk Lief aangestoken met mijn verkoudheid, daar voelde hij zich nogal gammel door, dus werkte hij vanuit huis. Nu is Lief een soort van Klein Duimpje, hij laat namelijk overal zijn spoor achter, als een bordje en kopje op de eettafel, een koffiekopje en kwarkbak op de salontafel en op het aanrecht beleg en gebruikte messen. Je kan op deze manier precies zijn dag volgen, maar het is niet waar ik heel erg vrolijk van wordt, zeker niet als ik na een werkdag thuis kom. Ik was dan ook blij dat hij zich halverwege de week weer goedgenoeg voelde om weer op kantoor te werken. 

En dan ben je donderdag aan het werk, hoor je beneden weer onwijze herrie. Weer slopen, ze waren vergeten een deur weg te halen, dus dat deden ze nu eventjes. Zo fijn. Wat wel fijn was, was de yoga-les van donderdagavond. Onze lerares had laatst verteld dat ze een cursus somasticyoga deed en of we het leuk vonden om tijdens onze les ook wat somatische oefeningen te doen. Het bleek precies te zijn wat ik nodig had. Heel kort gezegd gaat het erom dat we ook onbewust spieren aanspannen en met deze oefeningen, eerst aanspannen en dan heel langzaam spanning loslaten, leert de spier weer wat echt ontspannen is (dit is mijn simplistische uitleg). Nu weet ik dat als ik stress altijd m'n schouders aanspan, maar dat het zo erg was, had ik niet verwacht. Ik voelde schouders en bovenarmen gewoon trillen en daarmee ook spanning wegglijden. Je wilt niet weten hoe heerlijk vast ik heb geslapen na die les.

ENu begint deze maandag gelukkig zonnig, dat is vast om mij een postieve boost te geven voor deze week. En dat wil zo best lukken. Ga ik nu nog even een paar naalden breien, want the Boyfriendsweater is nu rcht bijna af.

Gember, citroen en honing

 

Dit is de laatste dagen een vast trio op het aanrecht. Gember, citroen en honing. Het hoest seizoen is weer begonnen en voorlopig ben ik degene die er last van heeft. En ik zweer bij bovenstaande tegen keelpijn, gehoest en een algeheel mottig gevoel. Het mag duidelijk zijn ik ben zeker niet ziek, maar ik heb mij ook weleens energieker gevoelt. Dus grijp ik naar de huismiddeltjes om mijn immuunsysteem wat te boosten. En als dit niet wil helpen kan ik tegen de keelpijn nog altijd gorgelen met saliethee, probeel ik nog even uit te stellen, want salie in stoofschotel vind ik lekker, maar saliethee vind ik ronduit vies.

Jongste dochter is weer terug van kamp, de activiteiten waren stom, de slaapkamer waar ze sliepen net een gevangenis, als in 4 stapelbedden en verder niets, de douches vond zij vies, maar ze was wel met een stel gezellige mensen. Ze heeft het dus overleefd en nu waardeert ze onze douche en haar ruime bed tenminste weer 😉 En daarbij had ze wel twee dagen eerder herfstvakantie.

Maar dat hadden er kennelijk meer, want donderdag en vrijdagochtend was het echt heel stil in onze straat toen ik die uitliep op weg naar werk. Normaal kom ik mensen tegen die ook gaan werken of kinderen naar de opvang brengen en ik zie in verschillende huizen de lampen branden, maar niets van dat. Alles was stil en in rust, dan krijg ik altijd het gevoel dat ik de enige ben die moet gaan werken. Maar als ik de straat uitloop is dat gevoel meteen over, want daar rijden op de doorgaande weg allemaal mensen met haast, haast, haast. En als ik dat dan zie ben ik blij dat ik de tijd neem om rustig te lopen en de dag zonder gejaag te beginnen.

Nou ja, dat mag morgen weer. Vandaag nog dagje thuis met boodschappen, schoonmaken en een beetje bijkomen van afgelopen zondag. Schoonmama was jarig geweest en zij wilde graag met z'n allen, als in kinderen met aanhang gaan lunchen. Wij hadden het tentje voorgestelt waar we zelf een week of twee geleden ook gelucht hadden en dat vond iedereen prima. Lief en ik waren van plan om eerder naar Utrecht te rijden, zodat we samen nog even door de stad konden lopen voor we iedereen zouden ontmoeten. Dat ging al mis door toch iets later weg en dan ook nog in een file terechtkomen,maar we waren nog netjes op tijd. Maar het werd het gewoon niet. Schoonmama (lief maar tikje vreemd) was super warrig, schoonzus en zwager zaten ook niet in een postieve flow en nichtje liet duidelijk merken dat ze het niet leuk vond om drie dagen bij oma te moeten logeren (wat ik van een achtste groeper me goed kan voorstellen). En als je gevoelig bent voor emoties van anderen (die haarfijn aanvoelt), was de beste omschrijving energie-zuigende-zondag. Gebeurd weleens in de beste families zullen we maar zeggen, toch?

Dus ik ga nu nog maar gauw wat gemberthee met honing en citroen maken, hopen dat ik vannacht slaap zonder mezelf steeds wakker te hoesten(of word ik wakker omdat ik moet hoesten) en dan morgen graag iets meer energie dan vandaag.

overpeinzing op de maandagmorgen

 

Maandag, mijn derde weekend dag. De dag van de huishoudklusjes en alles op orde brengen voor mijn werkweek ook begint. Een dag waarop ik ook heel bewust wat rustpuntjes inbouw (lees brei-pauzes)

Maar sinds afgelopen woensdag speelt er iets door mijn hoofd. Het begon met een gesprekje met de opticien, waar ik was voor de halfjaarlijkse lenzencontrole. Mijn werk, wat bestaat uit 8 uur lang voor een beeldscherm zitten is voor mijn hoofd en ogen gewoon vreselijk vermoeiend. De oplossing, die ik keer op keer hiervoor aangedragen krijg is, zorg dat je regelmatig van je beeldscherm gaat, door even andere klusjes op te pakken.

Maar hierin zit het probleem, al die klusjes zijn weggeautomatiseerd. Archiveren van leveranciersfacturen hoeft niet meer, want alles komt binnen via de mail. Deze taak, waar ik vroeger toch echt wel een uurtje per week aan kwijt was, is weggevallen. Zelfde met het hele accorderingsproces van inkopen ( ik administreer alle inkopen), waar ik 10 jaar geleden nog dagelijks alle afdelingen afliep om akkoord parafen te krijgen, gaat dit nu automatisch via mail, zodra ik inkoop inboek.  Zeer efficiënt, maar dat maakt wel dat mijn werk nu voor 100% bestaat uit zitten achter een beeldscherm.

Van het beeldscherm af bestaat nu uit 2 x 15 minuten koffie/theepauze en 30 minuten lunchpauze en de keren dat ik even water of thee haal voor mijn collega's. En dat is eigenlijk niet veel, als ik het vergelijk met zo'n 10 jaar terug. En hiermee begrijp ik wel waarom hoofdpijn en prikogen bij mijn werkdagen van nu horen.

Dus ik besluit deze overpeinzing met de opmerking dat automatisering misschien beter is voor de productiviteit, maar zeker niet voor de gezondheid (althans niet die van mij)

Ga ik nu gauw van het beeldscherm en de badkamer schrobben 😊

Fijne week iedereen!

Kabbelend

 

Na mijn laatste blogpost barstte de zomer nog éénmaal los, breide ik mijn zomertopje af en ook een paar sokken wat ik begonnen was tijdens onze vakantie in Australië. Ik oogste zo veel mogelijk rijpe tomaten, maar zoveel minder dan vorig jaar. Ik heb het al eerder gezegd, maar ik heb dit jaar niet het beste moestuinjaar wat betreft oogst, al hoewel de boerenkool, die ik vorige maand heb geplant, is aangeslagen en groeit goed, dus misschien eten we van de winter boerenkool uit eigen tuin.

Verder kabbelt het leven hier gestaag door, geen grote ups en ook geen grote downs. Miss T haar schooljaar is ook weer begonnen en 4 dagen in de week fietst ze met frisse tegenzin naar het mbo. Ze heeft nog niet echt een indruk van haar opleiding, maar toch denk ik dat ze daar wel op haar plek zit.

Op werk ook geen grote dingen, tenminste niet wat betreft mijn werkzaamheden. Wel wordt het pand waarin we zitten verbouwd; slopen en breken zijn, gelukkig, voor het grootste deel achter de rug. Nu veel opbouw, als in geboor en getimmer. En ik merk, dat het mij veel energie kost, de herrie en onrust die het geeft, het hakt erin. Ik word er echt chagerijnig van en ben 's avonds doodmoe. Ik merkte wel dat oordoppen wat hielp, al hoor ik dan mijn collega's ook heel gedempd, maar het is dan maar zo. Voor het eind van het jaar is het vast achter de rug.

En dan met oog op de komende herfst en winter bestelde ik heel veel winterwolletjes en begon meteen aan een trui voor mijzelf. Een slimme meid is immers op een koude winter voorbereid 😂

En ook ga ik voor Lief een trui breien, hiermee challenge ik the curse of the boyfriend sweater (als de trui eindelijk is afgebreid is de relatie al beëindigd), maar daar wij al ruim 18 jaar samen zijn, durf ik dat wel aan 😄

Voorlopig moet ik er nog aan beginnen.......

Al dacht de optimist dat hij wel een trui zou krijgen voor zijn verjaardag.

Nou dat wordt dit jaar de wol en volgend jaar de trui (al hoop ik zelf wel ietsjes eerder)

Dus ik hoef mij de komende avonden zeker niet te vervelen en voor de rest mag het van mij nog wel even door kabbelen.

er zit seizoensverandering in de lucht

 

Ik weet het. Het is gewoon nog hoogzomer, de temperatuur hier op zolder vertelt me dat ook wel. Maar toch merkte ik vanmorgen verandering in de lucht. Toen ik vanochtend naar beneden liep voelde het in de woonkamer koeler dan de dagen ervoor (de hele zomer staat er al een bovenraampje open om zo wat frisse lucht in huis te krijgen) en ook toen ik naar buiten liep, dat is zo'n beetje het eerste wat ik doe 's ochtends, voelde de lucht veel frisser en er lag dauw op de tuinstoelen en tafel en het rook ook anders, niet het zwoel warme van lome zonerdagen, maar frisser met de voorzichtige belofte van verkleurende bladeren.

Stiekem maakt mijn hart dan een sprongentje, want al houd ik van de zomer, met lange warme zomer dagen. De overgang van zomer naar herfst vind ik toch wel de mooiste seizoenswisseling. Aan de ene kant nog van die mooie nazomer dagen, waar je je weer even midden in de zomer waant en aan de andere kant de frissere herfstdagen, die je vertellen dat straks de winter eraan komt en dat je je ervoor moet klaarmaken.

Veel hiervan gaat onbewust, zo heb ik een week geleden toch nog wat wintergroente in de moestuin gezet, Maar toen het afgelopen vrijdag ineens een grijze en miezerige dag was begreep ik meteen waarom ik ineens zoveel haast had met die boerenkool. Mijn seizoensklok vertelde me dat de zomer niet eeuwig duurt en ik ook moet denken aan de tijden die straks komen. Nu is het zo dat wanneer wij moeten eten van onze moestuin, we heel snel uitgegeten zijn, maar toch omdat ik al zolang meebuig met de seizoenen, zit dat gevoel toch ergens ingeprent.

En dan ga ik nu gauw een paar bieten oogsten en breien, want het warme sokken seizoen komt er weer aan 😁

kabbelend

 

Geen moeilijke dingen of wilde verhalen. Het leven hier kabbelt een beetje. En dat is heerlijk, na alle ziekte en hersteltijd. Het enige waar ik nu lekker over kan mopperen is, zeer hollands, het weer, want april doet nu zeker wat hij wil. Zat ik vorige week nog met Lief in de middag op een Haags terras, vandaag fietste ik tussen een hagel- en regenbui door naar huis na een bezoekje aan de kleindochters. Hing ik vorige week in mijn kast m'n zomerjurkjes weer naar voren, vandaag was ik blij dat mijn winterjas gewoon nog aan de kapstok hing.

Het is niet dat ik niets deed de afgelopen weken, natuurlijk werden op maandag de boodschappen bezorgd en deed ik een schoonmaakronde door het huis, hing de was buiten, rommelde ik wat in de tuin en haalden we na het avondeten weer eens een ijsje in de dorpsstraat. Het zijn gewoon geen grootse dingen, maar het is wel precies waar ik me heel erg okay bij voel.

Soms is het verschonen van het beddengoed een hele worsteling, als meneer besloten heeft dat hij daar wil liggen en ook blijft liggen.

 

En ook breide ik weer een sokkenpaar af en begon ook meteen weer aan iets nieuws.

Nu kun je wel raden waar ik zo aan verder ga.

Dus ja, een kabbelend leven past wel bij mij.

Virusje twee, pikte ik ook nog even mee

Wie dit virus nu meebracht, geen idee. Misschien kwam het bij miss T vandaan, die toen wij nog bezig waren met het eerste virus te verslaan, al lekker liep te blaffen. Of misschien toch via mijn collega K, die tegenover me zit en al drie weken hoest (en al drie weken, acht uur per dag keelsnoepjes vermaald, maar dat is hierin even bijzaak)

Hoe dan ook, vorige week begon ik wat met hoesten, kriebeltje in de keel, thee met honing en verder niet zeuren. Donderdag hoestte ik al zoveel, dat ik de yoga maar oversloeg, downward dog en dan een hoestbui is geen fijne combi.

Gelukkig gingen uit solidariteit Lief en OudsteDochter ook meedoen, want gedeelde blafhoest is halve smart..... of zoiets. Zaterdag voelde Lief zich brak, Ik dacht nog manflu, want bij hem is het toch altijd net een graadje erger. Maar hoe dan ook, samen met OudsteDochter deed ik wat boodschappen en we bestelden een plint, want na het weghalen van de kast in haar kamer hadden we ineens een wand zonder plint (en dat is niet esthetisch verantwoord). Ik ging er ook helemaal vanuit het ergste al weer gehad te hebben, gewoon verkoudheidje en klaar.

Toch niet, zondagmorgen strompelde ik het bed uit (ongeduldige poes in de vesterbank), blaffend als een zeehond en met een kop vol snot. De katten hebben eten gehad, ik heb een zeer fantasieloos weekmenu in elkaar geflanst, de boodschappen moesten immers besteld worden. En dat was mijn activiteit van de zondag. Getver ik voelde me echt beroerd. Dus halve dag weer in bed gelegen en niet met het gevoel me beter te voelen.

En nu is het maandag, geloof ik, dat ik me toch wat beter voel. Ik hoest minder, correctie ik wil niet hoesten, want mijn hele keel voelt rauw. Mijn stem kraakt, klonk ik gister nog als ma Flodder, vandaag klink ik vooral niet. En verder sleep ik een doos met tissues met me mee.

En de vraag die mij vandaag bezig houd is die van hoeveel snot kan een mens produceren (en ik laat de foto van de prullenbak naast mij maar achterwege). Meer komt er niet meer uit mijn totaal versnotte hersenen.

En dan hoop ik echt dat het morgen weer iets beter gaat, want morgen is het btw-aangifte dag en ik zie werktechnisch een maandelijks terugkerend drama thema.

werkgedoe en moestuingeluk

 

Het aantal foto's dat ik de afgelopen weken maakte was bedroevend weinig en dat vertelt mij genoeg over mijn energie en veerkracht. Even niet (ruim) aanwezig. Werk bleef rommelig, een mailbox vol met kun je even dit...., ben  je al begonnen met dat....., kun je aangeven wanneer dat klaar is en dit nog buiten mijn normale werkzaamheden. Ik word er niet vrolijker van en voel me nogal overspoeld en dat uit zich bij mij altijd in een gevoel van totale uitputting.

Wat wel een positief ding is, dat de dames beneden mij heel goed hebben begrepen. De eerste week nog met wat drama mopperend bij andere collega's, dat ze niet als hele afdeling kunnen lunchen, omdat er altijd iemand bij de telefoon moet blijven. Maar na een week was ook die lol eraf (of heeft er iemand gezegd dat ze niet zo moeten zeiken) en loopt alles als vanouds.

En ook bloeien de magnolia's en al heb ik er geen in de tuin staan. Ze staan hier wel vlak in de buurt en van een bloeiende magnolia word ik blij, want dat betekent dat het toch echt lente is. Dus ondanks al het werkgedoe, kan ik nog steeds genieten van dit soort kleine dingen.

Maar mijn lamlendigheid verdween gelukkig vandaag, want vanmorgen prikte al vroeg de zon door de wolken heen, was ik vrij en had ik mijn bezorgde boodschappen binnen 10 minuten in de kast staan.

Toen ik in de schuur moest zijn voor kattenzand, zag ik buiten de kweekbak staan, meer het kweekzwembad. En omdat wij denken dat poes gisteravond (per ongeluk - niet voor de lol)  er in gesprongen was, (ze kwam doorweekt binnen, te nat voor het beetje miezer wat er viel) besloot ik die bak maar eens leeg te scheppen.

Ik weet nu ook waarom die bak in een soort zwembad verandert is. We hadden nooit de dopjes in poten, waardoor het water er uit zou kunnen lopen verwijderd. 😊

Ik vond in de schuur nog een volle zak aarde en bedacht dat ik best wat kon zaaien in die bak. Mijn voorraad zaden opgezocht en uitgezocht, iets wat ik al twee weken wilde doen, maar bleef liggen uit gebrek aan energie. In de bak heb ik nu  broccoli en bietjes gezaaid, die ik, als de plantjes groot genoeg zijn, kan uitplanten in de moestuin. 

En ik zag ook dat het al tijd is om tuinbonen en erwten in de volle grond te zaaien, dus ook dat heb ik gedaan. En ineens is het moestuin seizoen nu echt begonnen. Kan ik tenminste weer iedere ochtend voor ik wegga, even kijken of er al iets opkomt/groeit.

En inderdaad door dit bezig zijn, gewoon met m'n handen in de aarde, krijg ik energie, voel ik me weer mezelf.

En dat wil ik nu graag vasthouden.

Lente kriebels en stekels

 

En ineens is daar zon en zelfs al een paar dagen. Dit had ik gewoon even nodig, want sinds ik zo eigenwijs ben geweest om toch te gaan werken, terwijl ziek melden verstandiger was geweest, merk ik dat mijn herstel heel langzaam gaat. Mijn energieniveau blijft laag. Maar nu met een paar zonnige dagen gaat het wel beter, zon geeft energie, maakt vrolijker en ineens begint ook de moestuin weer langzaam tot leven te komen. De rabarber doet haar best, citroenmelisse is weer een mooi klein plantje en zelfs de lavas komt weer tevoorschijn. Zo langzamerhand moet ik ook kijken wat ik nog aan zaden heb en welke ik erbij moet kopen. Ik ga direct in de grond zaaien, dus niet alvast binnen voorzaaien, want het risico dat poes de zaailingen met de grond gelijk maakt is groot. Van alles wat in de vensterbank staat denkt zij toch dat het kattengras is, maar verder is ze wel lief, hoor.

Kijk, zo zit ik al een paar middagen in de tuin. Uit de wind, vol in de zon en een mok thee erbij, beter begin van het voorjaar kan ik me niet voorstellen.

Dan nog even wat stekeligs tot besluit. Dit stekelig stompje hierboven is wat er nog over is van de reuze cactus van jongste zoon. Toen hij naar de Filipijnen vertrok, heb ik zijn cactus onder mijn hoede genomen en het leek goed te gaan tot ik twee weken geleden 's ochtends naar beneden kwam en cactus geknakt zag liggen. Cactus bleek van binnenuit te rotten en daarbij heeft de actie van poes (aan komen rennen, in de krabpaal springen en met krabpaal en al tegen de pot van cactus aan te glijden) hem zeker geen goed gedaan. Aan vriend goo.gle gevraagd hoe deze cactus te stekken om hem nog te redden. Bij die reddingspoging zat de rot al veel hoger dan ik had gedacht. Dit kleine stukje bleef over en dat moet nu weer gaan wortelen. Ik spreek nu iedere morgen cactus even bemoedigend toe, want ik wil jongste zoon toch wel graag kunnen vertellen dat het gelukt is om cactus te redden.

Dit brengt me gelijk op een ander stekel verhaal, mijn eigen stekels. Het bleek weer nodig te zijn. Ik heb op werk m'n stekels weer eens op gezet om duidelijk mijn grenzen aan te geven. Niets op mijn eigen afdeling, hoor. Het ging om de dames van het bedrijfsbureau, vier hartstikke leuke collega's, maar die ook wel graag de wereld naar hun hand willen zetten. Een taak van het bedrijfsbureau is, om alle telefoontjes die niet meteen via het keuzemenu op de juiste afdeling terechtkomen aan te nemen net als het aannemen van leveringen bij hal 1 en 2.

In geval van nood, onderbezetting door ziekte/vakantie, neemt mijn collega K dit over en als zij er niet is, doe ik dit. Helemaal prima, heb ik geen probleem mee. 

Dus twee weken terug werd ik door een collega van beneden gebeld of ik even kon over nemen in de middagpauze. Helemaal goed, ik ben even zelf gaan eten en heb haar daarna overgenomen. Ik vond mezelf nog een soort van stoer toen ik de roldeur kon openen om even een pallet in ontvangst te nemen.

Alleen de week erna, weer op vrijdag, zelfde verzoek. Terwijl ik toch echt dacht dat ze beneden met z'n drieën zaten, dus elkaar onderling kunnen aflossen. Maar ik was net met iets bezig, dus zei al gauw van is goed. Het was de hele dag toch rustig aan de telefoon en ik deed werk wat ik makkelijk kon neerleggen. Alleen moest ik om 14.00 uur, als mijn werkdag eindigt op de vrijdag, de collega bellen om te vragen of ze inmiddels al terug was op de afdeling, want ik ben ouderwets en als ik iets overneem blijft het mijn verantwoordelijkheid tot ik ben afgelost. De dames denken daar duidelijk anders over, dat blijkt en inderdaad waren ze zelfs met z'n vieren, want ook onze stagiair zat bij hen. |Op vrijdag niets meer gezegd, maar het zat mij dus niet lekker. 

Ik begreep ook wel als ik nu mijn grenzen niet zou aangeven, het hek van de dam was en de dames over mij heen zouden walsen, dus dat heb ik dinsdag toen ik binnenkwam dan ook meteen gedaan. En ik geloof dat de boodschap is overgekomen.

Overigens dit wel even aangegeven bij mijn manager, die vond dat ik het prima had opgelost en mij in deze volledig steunt.

En dat is ook weleens anders geweest.

lastige positie

Dat is wel een beetje de positie waar ik me in bevind op werk. Sinds N. met verlof is, ben ik verantwoordelijk voor een aantal maand-afsluitende administratieve taken, die er voor zorgen dat de directie de maandcijfers krijgt en de belastingdienst onze maandelijkse ob aangifte. Niks mis mee, denk je dan.

Maar vorige week viel ik bijna om, hoofdpijn, koude rillingen. Ik voelde me echt zo niet okay.  (waar ik sowieso al van baalde, want ik-nooit-ziek, lag in december ook al in de lappenmand) En toch gaan werken, want ik moest dingen opstarten/uitvoeren en nee, er is niemand die dit kan, want ik heb geen backup zolang N nog met verlof is. 

En natuurlijk stortte ik in het weekend volledig in. Dacht ik vrijdagmiddag me nog iets beter te voelen, voor het avond was lag ik alweer te rillen op de bank. Zaterdag heb ik niet eens meer de moeite genomen om mijn bed uit te gaan. Nou ja, alleen om even de katten te voeren. Gisteren was nog zo-zo en vandaag gaat het met een beetje hulp van paracetamol best prima. Het huis is weer fris en schoon en dat had ik echt een week laten liggen,

Maar ja, nu morgen. Misschien zou het beter zijn om nog een dagje uit te zieken, maar die tijd kan ik met nu niet veroorloven. Het-Kan-Echt-Niet

Dus ik ga nu de rest van de middag stil op de bak zitten, even zorgen dat ik energie overhoud. En nee, verstandig is dit niet.

Wisselvallig

Ik voel me de laatste tijd zoals het weer; wisselvallig. Schijnt de zon, dan voel ik me prima, vrolijk en heb energie. Dan wil ik zo veel mogelijk buiten zijn en geniet ook van iedere minuut buiten. Maar zodra het grijs en regenachtig is, daalt er ook zo'n grijze deken over mij neer. Ik ben dan moe en futloos en kom tot niks.  Voor mij een jaarlijks terugkerend iets in februari, de winter duurt nog, maar ik ben toe aan lente en vooral aan zon en warmte. Er is niet veel aan te doen, behalve ieder zonnestraaltje meepikken en geduld hebben.

Nu is het niet zo dat ik de laatste week volledig depressief op de bank zit, valt best mee. Ik zat wel op de bank, maar was wel bezig en breide eindelijk mijn shawl af, een project waar ik jaren geleden aan begon en steeds heb weggelegd, tot vorige week.

Inmiddels hangt de shawl aan de kapstok en gaat mee wanneer ik naar buiten ga, want deze wol is heerlijk zacht.

Ik begon ook meteen aan een nieuw project - een trui-jurk

Daarnaast liepen we ook nog open dagen af bij twee mbo opleidingen. Jongste dochter doet dit jaar eindexamen en moet een vervolgopleiding kiezen. De opleiding die ze wil gaan volgen is Persoonlijk begeleider Maatschappelijk Zorg. Ik moet zeggen dat ik het zelf ook een erg leuke opleiding vind, alleen al omdat wat je leert ook meteen in de praktijk wordt getoetst.

En nu moet ik snel naar beneden, want het oven alarm piept, dus dat betekent dat het bananenbrood wat erin staat, klaar is.

En het wordt ook tijd om de soep te maken voor het avondeten......

Fijn weekend!

 

overstag

Ik ging overstag. Niet letterlijk, want varen is, zeg maar, niet mijn ding. Ik zit liever langs de waterkant, dan op het water. Maar dit terzijde.

Na twee weken werken op maandag, waardoor ik de weekboodschappen verschoof naar de zondag, had ik er ineens genoeg van. Ik heb nog nooit een hekel gehad aan boodschappen doen, neem er ook graag de tijd voor. Maar waar ik wel een hekel aan heb, is met de auto rondjes rijden, over het parkeerterrein, op zoek naar een plekje of beter in de hoop nog een plek te vinden. Door de week weet ik wel waardoor dit komt, vlakbij deze grote super is een station en veel mensen die met de tram/metro richting Den Haag en Rotterdam gaan, parkeren hun auto op het parkeerterrein bij de winkels en daarmee blijft er niet veel parkeerplek over voor mensen die hun boodschappen willen doen. Maar dus op zondag is de situatie nog precies hetzelfde. 

Toen ik me hierover beklaagde bij Lief, zag hij zijn kans schoon. Lief is een groot voorstander van bezorgdiensten (en niet zo'n liefhebber van boodschappen doen, tenzij in het buitenland). En wij hadden kennelijk nog een account bij de P. icnic, nog uit de coronatijd, toen we ze door algehele ophokplicht (brood)nodig hadden.

Het account is weer geactiveerd. Ik heb een weekmenu gemaakt en de boodschappen besteld en nu rijdt er morgenochtend tussen 8.45 en 9.34 zo'n wagentje voor. Ik ben benieuwd, of dit me bevalt.

Verder was het een week van mooie zonsopkomsten. Dit was op weg naar werk.

De was buiten aan de lijn (die nog niet helemaal droog was na zoveel uur buiten. Iets met te weinig wind en nog te weinig zon in de tuin)

En een fijne lange wandeling. Even vitamine D aanvullen. Het voelde gewoon lente-achtig aan. En ja, ik weet dat de winter nog twee maanden duurt, maar deze zonnige dag hebben we mooi alvast gehad.

Dus nu op naar de nieuwe week.