donkere dagen

Dit is de tijd waar ik het meest moeite mee heb.
De donkerste dagen van het jaar.
's Ochtends als ik opsta is het nog nacht zo donker, wanneer miss T en ik de deur uit gaan schemert het. En als we na een lange dag werk/school weer thuis komen is het weer nacht (zo donker is het immers)

Alles in mij wil rust en het trage tempo volgen van de dag zoals die is. Dus 's ochtends blijven zitten met kaarsjes aan  en samen kijken hoe de zon langzaam opkomt en in het tempo van de zon de dag in te delen, zodat we als het 's middags al weer vroeg donker wordt kunnen gaan zitten met een boek of handwerk, niks haasten of opschieten, maar kalmte en stilte.
Het hoort bij deze tijd, bij dit seizoen.
Nog even en het is Midwinter en zullen de dagen weer langzaam wat langer worden.

Nog een week dan ben ik vrij en kan ik eindelijk het ritme volgen waar mijn lichaam zo om vraagt.

na het weekend

Het weekend was goed.
Er werden taarten gebakken.

We hadden het knus.

en tussendoor werd er ook nog 'willem tell' gespeeld met een nerf-gun.

En maandag was jongste zoon jarig, 21 jaar.
Waar blijft de tijd! Ik zal nooit de verbaasde uitroep van de verloskundige vergeten, toen hij uiteindelijk geboren werd: " er komt geen eind aan dit kind!". Zoon was lang bij zijn geboorte (en zwaar)

Maandag was gezellig.
Zo zaten we zomaar ineens rond de tafel en speelden 'Betoverde Doolhof', wat nog steeds iedereen hier  een leuk spel vindt.
(en tussendoor aten we taart)
En 's avonds aten we, op verzoek van de jarige, pannenkoeken.

En dan is de dinsdag ineens weer zo.. dinsdag.
Schoolweek en werkweek beginnen weer en dit is ook de eerste week dat ik op vrijdag stop om 14.00 uur.
Bij zijn vorige werkgever had lief altijd op vrijdag een thuiswerkdag, waardoor hij miss T naar school bracht en haar 's middags ook weer kon ophalen.
En dat kan nu niet meer.
Dus heb ik nu 3 uur ingeleverd, zodat ik vrijdags haar gewoon van school kan halen, want nog een middag bso vonden wij geen optie, niet alleen financieel, maar vooral emotioneel.
En ik denk dat deze oplossing goed gaat werken, tenminste voor ons gezin.
Werktechnisch weet ik het nog niet, want bij de aanvraag kreeg ik meteen te horen dat het akkoord was als mijn werkzaamheden er niet onder zouden lijden?!
We gaan het zien, zeg maar.

En nu ga ik even met de emmer met sop door het huis, voordat ik miss T weer ga ophalen.
Fijne woensdag!

Aftellen ~ 1

Die laatste weken van het schooljaar zijn altijd de meest drukke; schoolreisje, lustrumweek  en feestjes van kindjes die in de vakantie jarig zijn.
Dit zorgde er al voor dat miss T van de week 's avonds echt niet in slaap kon komen, haar hoofd zat veel te vol om tot rust te kunnen komen.

En al staat ze iedere morgen vrolijk naast haar bed, het tempo is er  uit. (op tijd op school komen kost veel moeite, doorzetten, tact en humor van onze kant)
Het is nog maar twee weken tot de zomervakantie, dus het is nog te overzien.

Gelukkig is het nu weekend en doen we gewoon niet al te veel.
We zijn buiten en genieten van de zomer in onze tuin.

Wat we wel deden was gisteravond na het eten nog naar Meyendel, voor een avondwandeling.
Wat een stilte ervaar je dan, we zagen konijntjes, een kleine kudde Konikpaarden en een vrolijk huppelend meisje.

En nu speelt het meisje buiten en ga ik m'n tuinstoel terug veroveren van kater Muis.

Ik moet nog een weekmenu maken en met oog op de zomerse dagen, die we deze week gaan krijgen, denk ik, dat ik veel salades op het menu zet.
.
Een fijne zondag en een zonnige zomerse week gewenst.

Gezapig

In een gezapig tempo kabbelt het leven hier door.
School, werk, familiebezoekjes en meer van dat, gewoon en gezellig.

Ik probeer de moestuin weer leven in te blazen of zoals lief het noemt; er voor te zorgen dat we de best doorvoedde slakken van de hele buurt hebben.
Maar voorlopig zie ik de rabarber steeds groter worden en heb ik weer een bak vol erwten gezaaid.

Deze week volgt lief een cursus voor zijn werk, waardoor hij elders verblijft. Ik ben dus weer even semi-alleenstaande mama.
Had ik de vorige keer dat lief ook van huis was voor een cursus, nog mijn werkdagen aangepast, dus m'n uren verdeeld over 4 dagen, zodat ik als ze niet naar de bso ging, miss T van school kon halen. In de praktijk betekende dit iedere morgen haasten, om miss T op tijd op school af te leveren en zelf het gevoel hebben dat je 4 volle dagen hebt gewerkt, omdat ik dan op halve werkdagen om 13 uur thuis ben en om 14.30 uur alweer richting de school van miss T loop.

Nu heb ik het anders gedaan, ik heb gewoon vrijdag vrij genomen, dus deze week werk ik maar 2 dagen.
Tot grote vreugde van miss T kan ik vrijdag dan ook aanwezig zijn, wanneer ze met de hele school het lied energie van kinderen voor kinderen  zullen opvoeren. (ik weet nog niet of ik haar vreugde deel hierover)

En ik vind het wel best zo,  ik was toch wel weer vergeten hoe veel energie het uitvoeren van de dagelijkse routine me in m'n eentje kost.
Mag niet klagen hoor, want iedereen werkt en helpt mee, dus het gaat hier bijna vlekkeloos. (Net even een hikje met een schreeuwend meisje, omdat ze haar papa mist, maar dit is weer opgelost met een extra knuffel en met mr, fluffy, de knuffel-uil)

Ik denk dat het toppunt van een gezapig leven toch wel het kattenleven van Muis moet zijn.


En liet ik de laatste keren steeds foto's van onze prachtig bloeiende magnolia zien.
Kijk, zo is het nu.....

Lentesneeuw! was een reactie toen ik deze foto plaatste op instagram

Ik ga morgen wel weer vegen!

Ochtendmens, maar graag met een slowstart

Bijna iedere dag sta  ik vroeg op,
Door de week gaat mijn wekker om 06.30 uur en rond die tijd komt ook mijn grijze wekker-met-4-pootjes in actie, die met een pootje op mijn wang tikt, mocht ik niet meteen na de wekker mijn benen buiten het bed hebben gezet.
Het kost mij weinig moeite om op te staan, het is een gewoonte.
Alle handelingen die ik doe, doe ik uit routine; gezicht wassen, dagcréme smeren, dan naar beneden, handdoek, theedoek en vatendoek verschonen en de katten eten geven.
Dit alles gaat bijna op de automatische piloot en in stilte, zodat ik heel langzaam echt wakker kan worden.
Want daar houd ik van, heel langzaam wakker te worden.
Verwacht van mij geen hele gesprekken op de vroege morgen, ik mompel iets van goedemorgen, echt meer niet en ga m'n gang.
Doe meestal een yoga oefening om m'n lijf los te maken en om de dag energieker te beginnen.

Dat eerste half uurtje van mijn dag, dat is helemaal van mij.
En als ik na dat half uurtje naar boven loop om de rest wakker te maken, dan ben ik wakker, heel erg wakker...... en dat weten ze dan ook.

En jullie?
Ochtend- of avondmens?

Imperfectie

Ik ben best wel actief op instagram en kijk daarmee ook veel foto's van mensen die ik daar 'volg', zo leuk zo'n inkijkje in de levens van anderen.
Ik zie daar veel moois voorbij komen, haak- en briewerken, zoete kinders, koddige katten en ook inkijkjes in huizen. Dan zie ik kleurige, vrolijke opgeruimde kamers met gezellige hoekjes waarin ook alles bij elkaar past.
Dan kijk ik even 'kritisch' om me heen en schiet in de lach, want dat gaat hier niet lukken. Het is hier over het algemeen nogal rommelig.

Kijk maar eens in onze keuken op een willekeurige middag.

Of gewoon op tafel als ik weer met drie dingen tegelijk bezig ben.

Nee, ik hoef geen mooi gestyled huis, al kan ik genieten van de plaatjes van anderen. Maar ik ben blij met onze rommelige imperfecte huis.
(En als het weer te rommelig wordt, ik laat graag mijn projectjes wat rondslingeren, dan zucht lief eens diep, kijk ik kritisch om me heen en breng weer wat orde in mijn chaos)

Heb ik toch een stukje perfectie om te laten zien, want niemand kan zo perfect ontspannen slapen als een kat.

winterslaap

Ik denk dat ik het best wel kan, om een soort van winterslaap te houden.
Mezelf terugtrekken in huis, warme dekens om me heen, lekker beschut en geborgen.
Kaarsjes aan.

met potten vol met warme kruidenthee

en met ovenschotels gevuld met comfort food.

En dan rustig wachten tot het weer Lente wordt.

Doe je mee?

een fris begin

Nou dat was het niet echt, want traditiegetrouw werd ik ziek.
Het begon met een hoop gesnotter en avonden vroeg naar bed, tot een ochtend met-sorry-jongens-maar-ik-blijf-in-bed-vandaag.
En daar heb ik dan ook nog aardig de pest over in, want ik was eindelijk bijna twee weken vrij, liep me al vanaf begin december te verheugen op die dagen van nietsdoen, maar het was niet mijn bedoeling om dan ook echt niets te kunnen doen.

Inmiddels loop ik al weer rond en heb ook hier het boompje en alle rondzwervende kerstspullen opgeruimd.
Na oud- en nieuw vind ik het dan weer mooi geweest met al die versiering, alsof ik het nieuwe jaar ook opgeruimd en fris wil beginnen.
Wat ik dan wel weer heb, is dat het van mij dan ook meteen lente mag worden.
Zo van we hebben de langste nacht gehad, de dagen gaan weer lengen, dus klaar met de winter en kom maar op met de lente.
Helaas komt de winterkou hier meestal pas in januari en februari, dus ik heb nog even te gaan.

Om lekker warm de winter door te komen, haakte ik polswarmers (patroon van Ingthings) en toen miss T deze zag, wilde zij ook wel heel graag zo'n paar handschoenen zonder vingers.
Dus ik puzzelde wat met het patroon en maakte zowaar een paar perfect passende polswarmers voor de kleine dame.

Misschien heeft het ziek geweest zijn één voordeel, want aan het verplichte nieuwjaars zoengebeuren op m'n werk kom ik heel makkelijk onderuit; ik heb namelijk een mega koortsblaar op m'n lip.

Wens ik iedereen een fijn begin van deze nieuwe school/werkweek.

maandagmorgen

Toen ik vanmorgen opstond was het voor het eerst dat ik het koud in huis vond.
Niet zo koud dat de verwarming aan moet, maar wel dat ik op zoek ging naar een paar sokken, want al loop ik graag op blote voeten, ik heb wel een hekel aan koude voeten.

De tuin ziet er ook meteen zo grauw uit.
Alhoewel ik de hortensia's nu schitterend vind met verkleurend blad en verdroogde bloemen.

En vertelde ik vorige week al over de dames kat, die samen een deel van ons bed hebben ingepikt.
De laatste avonden wordt m'n schoot steeds bezet door katertje Muis ( met zijn 8 jaar, de jongste en in gedrag vaak nog steeds een kitten)

Zo, dan ga ik nu eerst een rondje maken door het huis met stofzuiger en dweil, daar krijg je het ook wel warm van.
En daarna is het vast tijd voor warme chocolademelk.

Een fijne week gewenst!

Langzamer leven, vakantie ritme

Deze week fiets ik 's ochtends naar m'n werk over een bijna leeg fietspad, waar ik gewoonlijk zowat omver gereden word door hordes scholieren, die altijd aan de verkeerde kant van de weg fietsen, kom ik nu gewoon niemand tegen. Het voelt alsof ik de enige mens ben die nog moet werken.

En toch is dat 'alleen' fietsen ook fijn, want ik rij wat langzamer, waar ik normaal mee ga in het tempo van de andere fietsers op de weg.

Nu kijk ik wat meer om me heen naar de eenden en meerkoeten in de sloot of de grote moestuin die ik passeer (de boontjes staan er daar stukken beter bij dan hier)

Ik merk dat ik langzaam aan in een rustiger ritme kom, minder gehaast.

De foto's, die ik gister maakte voor instagram lieten dat ook wel zien.

Miss T en ik hangend op de bank, en nog steeds in pj's.

En terwijl zij 's middags druk aan het spelen is, zit ik op de bank met een haakprojectje wat nodig afgemaakt moet worden, maar doordat ik eigenlijk alleen wat aan het dagdromen was, kwam daar niets van.

Projectje gaat straks gewoon mee op vakantie.

En morgen fiets ik misschien weer bijna alleen het stuk naar m'n werk,

maar dan wel voorlopig voor de laatste keer,

want morgenmiddag om 5 uur begint mijn vakantie.

Bijna.....

is het dan voor ons ook vakantie.

Ik tel de dagen dat ik nog moet werken en heb ook echt absoluut geen zin meer.

en kan alleen maar uitkijken naar de vakantie, naar het moment dat wij onze spullen in de camper laden en de straat uitrijden.

We hebben geen plan, geen afspraken.

We hebben een globale route om via Duitsland en Denemarken naar Zweden te rijden, hoe lang we er over doen en waar we overnachten. Geen idee, we zien wel.

Totale vrijheid en ontspanning.

En daar kijk ik toch zo naar uit.

Zo erg, dat eigenlijk alles een beetje in wacht-stand staat.

Ook niet goed, want er gebeurt hier nog genoeg.

Vandaag een rustig dagje van wat opruimen en rommelen.

Tenminste dat had ik in gedachten.....

Tot Tarja met haar liefste stemmetje vroeg of we vandaag naar de stad gingen (zij had met haar grote zus in een kledinggids zitten kijken en vond veel 'schattig')

En ik bedacht dat zij inderdaad nog wel wat shirtjes en een paar gympen nodig heeft, want ze groeit als kool.

Natuurlijk ook een bezoekje aan de bieb, want ik kan niet zonder boeken en dan neemt Puk er ook altijd wel een paar mee.

Met een flinke lading prenten- en voorleesboeken weer naar huis.

Waar zij dus meteen haar buit aan haar broers en zus wilde laten zien.

goed geslaagd.

En  inderdaad elfen-vleugels en een toverstafje.

Nee, dat is niet nodig voor de vakantie, maar wie kan nu zo'n lieve 'ah toe, mam?' nu weerstaan.

En dan ook nog boodschappen doen, dat was dus deze keer wel 3 supermarkten langs (budget, dus dan maar iets meer moeite), maar dat en met al een paar avonden minstens nog 5 keer naar beneden komen voor ze in slaap valt, breekt Puk nu dan op.

En dan ligt dit net-geen-kleutertje ineens vast te slapen als een peutertje ( en  lijkt dat grote meisje ineens weer zo klein).

Ga ik me nu maar voorbereiden op weer een dagje werken...

En vanaf vrijdag zijn we te vinden in Lisse,

want voor ons geen Lammas zonder Castle Fest.

Wie gaat er ook?

(en daar komen die elfen-vleugels goed van pas)

rust, reinheid en regelmaat

Zuster Kliefje schreef een stuk over regelmaat of eigenlijk het tijdelijk ontbreken er van in haar leven. Ik reageerde hier op dat ik zelf ook iemand van Regelmaat ben.

Daar heb ik de laatste dagen nogal over lopen denken, want eerlijk gezegd ben ik heel erg van Rust en Regelmaat.

Altijd geweest.

In iedere situatie ga ik op zoek naar Harmonie en Stabiliteit, deze twee wooorden zijn belangrijk voor mij, eigenlijk een kenmerk van mij.

Regelmaat en routine zorgen er voor dat ik veel dagelijkse klusjes min of meer op de automatische piloot kan doen, dan kosten ze mij geen energie, zodat ik energie overhoud voor de dingen die belangrijk zijn (gezin ).

Van maandag tot en met vrijdag sta ik iedere ochtend om half 7 op, ik ga naar beneden en geef eerst de katten eten.

Dan zorg ik ervoor dat de overblijftrommel (die staat in de koelkast, brood maak ik 's avonds al klaar) van Tarja in haar tas gaat, samen met bekers drinken en een 10-uurtje.

Ik zet voor haar nog even wat ontbijtspul klaar

en heb dan even tijd voor mezelf; 

soms doe ik dan een korte yoga oefening,

soms bekijk ik mail/instagram/blog op m'n mobiel.

Maar dit in rust en stilte.

Als ik eenmaal in de badkamer ben geweest en m'n lenzen in heb, zie ik scherp en ben ik wakker genoeg om de dag te beginnen.

Ook mijn werk is veel routine. Ik doe dit werk eigenlijk al sinds ik de middelbare school verliet, wel om de zo veel jaar bij een andere werkgever (en ik ben er ook jaren tussenuit geweest als thuisblijfmoeder), maar boeken van inkoopfacturen, uitdraaien van verkoopfacturen, het boeken en controleren van kas- en bank mutaties zijn in principe altijd hetzelfde.

Het is niet uitdagend, het is voorspelbaar, ik weet wat ik kan verwachten, wat men van mij verwacht en daar voel ik mij gelukkig bij.

Op deze manier kost het me niet al mijn energie en heb ik als ik thuis kom energie om lekker te koken,  bezig te zijn met mijn gezin en nog een gezellige vrouw voor mijn lief te zijn. (en dat kan ook lekker samen bankhangen zijn)

Nog meer routine?

Ja hoor, het weekmenu!

Al zeker 4 jaar lang, schrijf ik iedere zondagavond een menu voor de komende vijf dagen.

Naar aanleiding van dit menu worden de boodschappen gedaan en er moet veel gebeuren wil ik van het weekmenu afwijken... 

Dus ja, ik weet iedere morgen al wat ik 's avonds zal gaan koken.

Voorspelbaar? Ja

Saai? Misschien

Maar vooral heerlijk Rustig.

Kort samengevat, ik ben dus saai en voorspelbaar.

(maar ook redelijk relaxt)

Even Stil

Toen was het ineens stil en dat had niets te maken met dat Lief aan het motorrijden was in Duitsland en ik hier gestressed rondliep.

Niets van dat alles, ik had gewoon een weigerende computer, opladen van de accu lukte niet meer en dan houdt het wel even op.

Dus had ik van te voren bedacht om wat te bloggen en m'n leeslijst van blogs weer bij te lezen, niet dus. Ik zat gewoon ouderwets met een boek op de bank.

Contact met Lief hielden we via de whatsapp, korte berichtjes en soms ook foto's.

een blaaskusje voor papa

Het ging de afgelopen week eigenlijk prima.

Ik kletste heel veel met oudste dochter, die zoals ze zelf zei, af en toe wat studie-ontwijkend verdrag vertoonde. (Deze week begon de laatste proefwerkweek van het schooljaar, dus echt de laatste loodjes)

Het was best gezellig.

Wat niet wil zeggen dat ik Lief niet miste, want ik miste het 'volwassen'gesprek, de helpende hand (ook al deden de oudsten heel veel uit zichzelf) en ook het knus tegen elkaar aanliggen in bed.

Inmiddels is Lief weer thuis.

Hij legde een berg wasgoed in de badkamer, bestelde een nieuw adapter voor mijn laptop en kroop gezellig tegen me aan in bed.

Het is weer goed!

We zijn weer compleet.

Even alleenstaand (een klein beetje maar)

Vanmorgen zwaaide ik m'n liefje uit.

Hij is voor een paar dagen samen met een vriend motorrijden in Duitsland.

Nu houdt mijn lief heel veel van mooie slinger weggetjes met heel veel bochten en die vriend houdt van XXL vreetschuren, waar je schnitzels per m2 kunt bestellen.

En nu blijken beide te vinden te zijn in het deel van Duitsland waar ze nu zijn, dus twee gelukkige mannen.

Maar dit betekend  wel dat ik de komende dagen weer semi alleenstaand ben, dus met de gedachte dat de komende dagen nog druk genoeg worden, ben ik vandaag maar niet druk aan de schoonmaak gegaan.

Natuurlijk deed ik de hoognodige boodschappen en ging ik even naar een grotere supermarkt verderop in de stad, omdat ze daar bijvoorbeeld glutenvrije couscous verkopen.

En vanaf daar was het maar een klein stukje naar het tuincentrum en daar kocht ik zomaar een lichtje voor op de tuintafel.

En verder deed ik niets, behalve in de tuin zitten met een grote pot thee.

(tot ik miss T. van school moest halen, haar naar dansen brengen, en weer ophalen, eten koken,....)

Grappig is wel dat de oudste kinderen ook meteen weer overgaan naar het ritme wat we vroeger (toen ik alleen moeder met 4 kids was) ook hadden. Zonder dat ik iets hoef te vragen nemen ze me dingen uit handen, de tafel gedekt, de afwas gedaan. Het zijn misschien kleine dingen, maar mij scheelt het net dat extra beetje tijd of moeite dat ik zeker na een dag werken soms nauwelijks nog kan opbrengen.

(Eigenlijk heb ik gewoon heel lieve kinderen)

Morgen mag ik zelf ook weer aan de bak, want dan begint mijn werkweek.

Eens kijken of ik morgenavond ook nog zo relaxt ben.

Misschien als ik blijf denken aan gister (middagje strand bij Monster), dan gaat dat vast wel lukken.

Ga ik nu even een paar planten water geven,

nog een kop thee drinken

en ervoor zorgen dat ik op tijd m'n bed zie.

En de rest van de week

Werd er natuurlijk gewerkt, naar school gegaan, gewassen en gestreken; de routine van alledag.

Woensdag noemt Miss T. de korte dag, omdat ze alleen de ochtend naar school moet en niet op school hoeft te eten.

Daar doe je miss T. een groot plezier mee, een restje chili van de avond ervoor, om 's middags te eten.

Verder stond een ritje gemeentehuis op het program, mijn paspoort en de id van M. zijn  verlopen. En zonder paspoort/ id kunnen we van de zomer niet weg.

En naast het gemeentehuis zit de bieb......

dus ik heb tenminste weer wat te lezen.

Werk en ik gingen niet zo best samen deze week. Ik had absoluut geen zin en kennelijk had mijn computer ook geen zin, want ik zag foutmelding na foutmelding langskomen.

Gelukkig komt aan alles een eind, ook aan de werkweek,

dus vanmiddag na 5-en schopte ik m'n hakken uit

om weekend te vieren.

Fijn weekend allemaal!

de tijd vliegt

en soms heb ik het gevoel deze nauwelijks bij te kunnen houden.

Zo'n gevoel van zoveel te willen doen en veel te weinig tijd.

En als ik iets doe, wil ik er ook al mijn aandacht aan geven, waardoor er andere dingen blijven liggen.

Dan vraag ik me weleens af, hoe deed ik dat 'vroeger' , want ik werk al jarenlang hetzelfde aantal uren op dezelfde dagen, ik heb geen baby meer aan de borst en ons huis is al jaren dezelfde gestructureerde chaos. Maar toch kom ik ergens tijd te kort, tijd die ik vaak gebruikte om te bloggen of om blogs op mijn leeslijst te lezen.

Misschien omdat ik eigenlijk na een werkdag, waarbij ik 8 uur lang achter een beeldscherm zit,  's avonds vaak geen zin heb om weer achter de computer te kruipen.

Misschien omdat ik weer vaker met een boek op de bank ga zitten.

Of misschien omdat ik op dagen dat ik en miss T thuis zijn overdag niet achter een beeldscherm ga zitten, want ik wil dat ziet dat ik tijd en aandacht voor haar heb (en iets met goed voorbeeld geven, want ik wil eigenlijk geen kleuter die sneller is met het toetsenbord, dan met de kapla)

Dus het is zoals het is.

Ik kan er niets anders van maken.

De afgelopen dagen waren en echt 's zomers en echte gezinsdagen, met bbq-en op onze mini bbq.

Wakker worden met regen en 's middags ineens weer zon, dus toch nog naar buiten, een rondje Meyendel.

En met de hele familie op familiebezoek in Drenthe.

Naar mijn moeder en haar vriend, waar nu mijn broer, schoonzus en kinderen vanuit Duitsland op bezoek zijn.

Miss T idolaat van haar oudere nichtje en de rest aan het voetballen met hun neefje.

Zo'n dag waarvan je hoopt dat er geen einde aan komt, maar waar ook de tijd veel te snel gaat.

onderweg met vijf man in onze corsa, de oude dame (16 jaar) rijdt nog steeds.

En uit ervaring weet ik nu weer dat je met z'n drieën achterin best krap zit, want ik heb een zoon die ook best wel de heenreis wil rijden.

En als we met z'n allen ergens naar toe gaan, betekend het dat lief niet in de auto zit(past niet),  maar op de motor gaat.

En voordat je het weet is het dinsdagmorgen en begint er een nieuwe werk/school/bso week.

( met frisse tegenzin op pad)

De kop is er af, de eerste werkdag van de week zit erop en viel best mee.

Nu maar een was opvouwen, de vaatwasser leegruimen en zorgen om niet te laat naar boven te gaan.

(of wel proberen de tijd niet te vergeten)