Soms zit het mee en soms even echt niet

Dat dus. De afgelopen twee weken waren een rollercoaster. Het belangrijkste voor mij is nog steeds woonruimte voor dochter en mezelf. Huren is vrijwel onmogelijk, dus ik had mijn hoop gevestigd op kopen ook vanwege de overwaarde die ons huis bij verkoop oplevert. Om te informeren of dit een mogelijkheid is had ik een afspraak met een hypotheekadviseur, die tijdens het gesprek zeker mogelijkheden zag en mij eigenlijk op pad stuurde met de woorden ga bezichtigen en ga bieden. Maar op één of andere manier kwam dit niet bij mij binnen, ik voelde geen vertrouwen niet in mezelf of in het advies. Dus nog een afspraak met andere adviseur, die mij stap voor stap berekening liet zien en uiteindelijk kwam met het verpletterende nieuws dat wat ik wilde niet mogelijk is. Niet hier. Ondanks het voorgevoel wat ik al had stortte mij wereld compleet inéén. Dag hoop, dag toekomst. Omdat ik me inmiddels nergens meer voor schaam, ben ik huilend naar huis gelopen en daar dit nieuws gedeeld met vrienden en familie, want ik wist het echt even niet meer, zag geen enkele uitweg. Uiteindelijk heb ik mijn allerlaatste restje trots opzij gezet en hulp geaccepteerd en daarmee terug naar die hypotheekadviseur en die gaf het plaatje wat meer kleur en nu heb ik toch de mogelijkheid om binnen mijn woonplaats te kopen, weliswaar klein budget, dus weinig aanbod (en veel gegadigden), dus ik zal nu gewoon veel geduld moeten hebben. En geduld hebben is iets wat ik het afgelopen jaar wel geleerd heb, al pakte het helaas anders uit dan verwacht. Maar er gloort nu weer een sprankje hoop aan de horizon voor mij.

Wat ik wel heb geleerd over mezelf, is dat ik sterk ben, een ras optimist, die altijd op zoek gaat naar dat kleine zilveren randje aan die donkere wolk en zich daaraan vastklampt. Ik ben de laatste maanden al zo vaak neergegaan en toch steeds weer opgekrabbelt, soms omdat ik niet anders kan, ik ben niet alleen verantwoordelijk voor mezelf, maar soms ook omdat ik weer een mogelijkheid zag en mij daarop richtte. Ik heb geleerd in oplossingen te denken en niet in problemen. Al wil dat niet zeggen dat ik niet pieker. Hoe vaak ik 's nachts niet wakker word en me afvraag hoe ik alles moet blijven rondbreien, waar er nog ruimte is of uberhaupt hoe nu verder. Maar zoals een vriendin al zei pas als ik weer een veilige plek heb voor dochter en mezelf zal ik de relatiebreuk met R echt kunnen verwerken, omdat ik dan mijn verdriet pas echt ruimte kan geven en niet steeds alles moet wegduwen omdat ik nu eenmaal praktisch en rationeel moet zijn. Dus tot die tijd moet iedereen maar blijven leven met mijn oncontroleerbare huilbuien, die werkelijk soms uit het niets lijken te komen.

Nu eerst deze week overleven, want komende woensdag is het 20 jaar geleden dat ik een sms kreeg van R waarin hij zei dat hij met mij wilde verder wilde, een toekomst samen. Dat is nu geeindigd en R is nu bijna een vreemde voor mij van wie ik niet meer weet wat hij doet of wat hij denkt. En dat doet pijn.

Ostara - Lente Equinox

Ostara betekent de komst van het seizoen van vruchtbaarheid en groei; de lente! Ostara is de godin van het lenteseizoen, haar naam slaat op het oosten, de richting waar het licht, de zon, vandaan komt. Ostara is de godin van de stralende morgen, het stijgende licht.

Ostara is een tijd om te zaaien, een tijd waarin we alles wat we ons met Samhain hebben voorgenomen uit beginnen te voeren.
De dagen worden langer, de nachten korter. De zon wint aan kracht en warmte, de aarde krijgt langzam kleur.

Bij de lente equinox krijgt het licht de overhand, want hierna zullen de dagen langer zijn dan de nachten,
Het belangrijkste symbool van Ostara is het ei, dat de vruchtbaarheid in de natuur symboliseert.
Het wijst ons er ook op dat plannen die tijdens de winter op innerlijk niveau werden uitgebroed nu in ons leven in de praktijk kunnen worden uitgevoerd. Mogelijk zetten we nu de stappen in de richting van iets waar we alleen nog maar van hebben gedroomd.
Dit is het feest van het nieuwe leven, nu laten we de winter achter ons en alles wat bij de winter hoort.

Eieren misschien met beschilderingen versierd horen nu op het altaar. Zij geven het ontluiken weer van het leven uit de duisternis, het op borrelen van ideeën uit diep innerlijke niveaus. Eieren zijn het symbool van de vruchtbare godin, vol belofte en potentieel leven.
Niet voor niets is dit feest vernoemd naar de oude Teutoonse Godin Oestre, wiens naam verband houdt met ons moderne woord oestrogeen, voor het hormoon dat de ovulatie stimuleert.

Dit is de tijd van Ostara, godin van licht en vruchtbaarheid.
Ze leert ons in het hier en nu te leven, het heden te eren en om het kind in onszelf te omarmen.

May I go with the love and guidance of the great goddess Ostara and her hare in my heart.
Merry meet, merry part and merry meet again.

Blessed Ostara

maandag

 

De laatste tijd voelt het voor mij alsof alle dagen in elkaar overvloeien, een nogal grijze massa van afspraken, regelen, onderhandelen, neerstorten en weer opkrabbelen en dat gecombineerd met werk en iets van huishouden.  Ik heb nog steeds geen zekerheid over mijn woonsituatie voor de toekomst, al gloort er zeker wel licht aan het eind van de tunnel, maar hier zitten wel condities aan vast, waarbij ik nu even afhankelijk ben van mijn werkgever of hij erin meegaat. Dus ik ga in muizenstapjes vooruit en dat kost heel veel energie.

Overleg met R over een kostenverdeling voor de komende tijd, zolang dochter en ik nog geen eigen woonplek hebben, gaat ook moeizaam. Ik moet er heel erg aan wennen dat hij dit benaderd als een projectleider, die dit projectje met zo gunstig mogelijke voorwaarden wil afsluiten. En dat staat weer haaks op gesprekken die we hierover voeren, waar wel begrip en emotie bijkomen. Ik krijg er een soort Dr. Jekyll & Mr. Hyde gevoel erbij. En dat is zo tegengesteld aan hoe ik ben, type what-you-see, is-what-you-get. Dus mail van zijn kant bezorgt mij eerst een paniekaanval en wanneer ik weer tot rust gekomen ben, probeer ik het ook als een project te benaderen. Maar het betekent wel dat ik voortdurend in een soort van overlevingsstand sta, waarbij ik mijn emoties wegduw, want ik mag nu niet voelen, ik moet doorgaan.

De tuin is ook zo'n pijnpunt voor mij,  want ik weet dat ik nooit meer een tuin zal hebben. Of huur of koop, het zal een flatje worden met een balkon, iets anders zit er niet in. En al weet ik dat woonruimte het belangrijkste is, doet het ongelofelijk veel pijn om te weten dat ik mijn kruiden/moestuin hier stopt, dat ik het appelboompje wat ik vorig jaar plantte nooit vrucht zal zien dragen. Tuurlijk zijn er veel belangrijkere dingen in het leven, maar ik vind van mezelf dat ik hier best verdriet om mag hebben, de tuin is immers altijd een groot deel van mijn leven geweest. Mijn plek om tot rust te komen en om te gronden.

Alle dingen die ik nu moet opgeven, waar ik niet om heb gevraagd, doen me verdriet en maken me ook kwaad. Dit was niet wat ik voor me zag als ik aan de toekomst dacht. Ook al weet ik dat het onomkeerbaar is, zou ik wel graag een beetje begrip willen voor wat deze stap allemaal voor mij betekent in plaats van een sec zakelijke benadering.

Sorry voor dit ietwat mineur blogje, maar mijn leven is even niet leuk of eigenlijk al een tijd niet zo leuk. Maar laat ik dan toch met iets positiefs eindigen. Het is bijna lente!