verhaal achter de foto

 

Deze foto zette ik vanmorgen ook op instagram, met een paar losse woorden erbij, want ik heb nu niet echt het idee dat het onderschrift bij de foto nu zo vaak gelezen word. Het is toch vaak, leuke foto, hartje en scroll door. En ook ik, maak me hier zeker schuldig aan.

Dus ik dacht, ik schrijf het verhaaltje achter deze foto maar eens op mijn blog (heb ik meteen iets om over te bloggen)

Dit is een stukje van het Delftsewallenpad met zicht op de Oude Kerk, een bekend stukje dorp, waar ik anders toch niet zo gauw kom. En waarom dan vanmorgen wel. Ik had mijn miss Grace (sorry, mijn fiets heeft een naam) weggebracht voor een servicebeurt en liep nu weer terug naar huis, een wandeling van ruim een half uur. Precies goed om weer in mijn wandelritme te komen, want dat schreef ik wel bij mijn insta foto, dat ik nog nooit zo weinig had gelopen als in de maand mei. En dat terwijl ik bij @thedahliagirl had gelezen dat mei de wandelmaand was, maar mei werd voor mij een maand van verven, verhuizen, declutteren, een kamer wissel en nog meer opruimen. Eerlijk gezegd had ik vaak de fut niet om ook nog een klein rondje te lopen (en met alle vrije dagen viel ook het lopen naar werk af)

Sinds maandag weer netjes begonnen aan mijn dagelijkse wandeling en het is echt geen moeten, dus als ik eens een dag oversla, dan is dat helemaal geen ramp. Maar ik heb gewoon gemerkt dat ik mij beter voel met regelmatig bewegen en ik hou niet van de sportschool, de afstanden die ik fiets zijn te kort, maar wandelen vind ik wel leuk.

Dus geïnspireerd door @thedahliagirl (op insta), die dagelijks wandelen promoot, zeg maar, ben ik eind januari, na wat aarzeling begonnen met iedere dag een stukje te lopen. Deze vrouw woont in een mooi stukje van Engeland en haar korte wandelfilmpjes zijn dan ook fijn om naar te kijken; als in schattige cottages, laantjes vol met stokrozen, dat dus. Ik keek erna en dacht bij mezelf als ik in zo'n omgeving zou wonen zou ik echt vaker wandelen. Ja,  dacht ik echt..... heel even en toen lachte ik mezelf uit, heel hard. Onzin! De kansen dat ik ooit daar zou wonen zijn nul, dus ik moet het maar doen met waar ik woon. Wat een inzicht, want het enige wat mij tegenhield om te wandelen was ik zelf, dus ben ik van de bank gekomen, wandelschoenen aan en naar buiten. En sindsdien wandel ik dus regelmatig en heb er lol in.

Dus dat is een beetje het verhaal achter deze foto (en dat ik het een mooi stukje van ons dorp vind)

Doe ik nu als teaser nog een stukje van een foto, waarvan het verhaal ook nog gaat volgen......

een maand lang iedere dag wandelen

 

Als je mij ook volgt op instagram, dan weet je het al. Ik heb het volgehouden om deze maand iedere dag een stuk te lopen.

Soms alleen maar lopend naar werk (en eind van de middag weer terug naar huis).

Deze route is misschien niet inspirerend en ook nog iedere werkdag hetzelfde, maar ik leerde deze dagen wel anders kijken naar de dingen. Een klein polletje bloeiende narcissen, in een totaal versteende tuin, is toch een klein stukje vrolijkheid als je er langs loopt. Ik zag dat het iedere week 's ochtends eerder licht werd; begin februari liep ik nog met een fietslampje aan mijn rugzak geknoopt om goed zichtbaar te zijn voor de fietsers, die mij tegemoet komen, dat lampje zit inmiddels onderin m'n rugzak, want is niet meer nodig.

En de dagen dat ik niet werk, combineer ik boodschappen of afspraken met een wandeling, als ik iets in een half uur kan lopen, dan ga ik lopend. Het gebeurde dus weleens dat ik alles bij elkaar een uur liep, voor een afspraak van 10 minuten, dus ik gok dat mijn conditie er ook op vooruit is gegaan.

Zelf vond ik in het begin het lastigste de wandelingen die ik maak op dagen dat ik niet echt een doel heb om naar toe te lopen. Een doelloze wandeling, gewoon om wandelmeters te maken, maar ik denk dat dit ook een mind-set dingetje was.

Voor deze dagen heb ik een min of meer vast rondje van ongeveer een half uur, wat ik dan loop en eigenlijk kom ik op die wandelingetjes altijd wel wat tegen, al is het maar een berm vol narcissen of een kat die me vanuit een tuin bekijkt.

Of het wandelen behalve voor mijn conditie ook al iets voor mijn weerbaarheid doet, weet ik niet. Wat ik wel merk is dat ik meer zie, meer kleine dingen, die mij best een vrolijk gevoel bezorgen (een buurtkat, bloeiende narcissen, snaterende eenden) en dat leid mijn gedachten wel af van de dingen die in mijn hoofd rond malen, zoals de oorlog in de Oekraïne, overstromingen in Brisbane (daar woont het gezin van mijn oudste zoon), het nog steeds doorsudderende c-gedoe en daarbij ook nog de reis die mijn lief over een week gaat maken. Maar ook al houd dit mij overdag bezig, ik heb er nog niet wakker van gelegen. Dus misschien dat wandelen mij inderdaad helpt.

Dus de komende maand wandel ik nog maar even door.

plannen

Als in plannen maken, als in een overzicht maken van taken.  Op maandagmorgen maak ik een weekmenu, zodat iedereen weet wat we de komende vijf dagen gaan eten en ik schrijf in mijn agenda wat ik die week echt niet mag vergeten. 

Mijn Lief maakt heel andere plannen. Hij plant zijn reis naar Cambodja, begin maart vertrekt hij via Bangkok naar Phnom Penh, de hoofdstad, en vanuit daar maakt hij een reis om zo veel mogelijk van het land te kunnen zien. Dit plan is al oud, eigenlijk zou hij oktober 2020 vertrekken, maar daar kwam iets tussen. En nu is het weer mogelijk, dus waarom niet.

Dus straks in maart zijn wij gewoon een all-female huishouden of zoals schoondochter het zei; een huishouden zonder testosteron.

En verder wandel ik nog steeds iedere dag, de eerste twee weken had ik echt halverwege de week behoorlijk spierpijn in m'n bovenbenen, maar het went kennelijk al, want vorige week ging het me al veel makkelijker af. En ik vind het leuk en voel me er verrassend goed bij. Zeker op werkdagen, als ik naar huis loop, laat ik in die wandeling alle werkdingen achter en kom met een ontspannen hoofd weer thuis. Dus ja, het bevalt me wel.

En nu zie ik dat het al bijna zes uur is. En dat betekent dat mijn planning nu aardig in de soep loopt, want ik moet nog beginnen met koken......

Wens ik ieder een fijne avond en een mooie week

iedere dag een wandeling

Ik heb mezelf  uitgedaagd om iedere dag een wandeling te maken samen of alleen, maar iedere dag even naar buiten om een stukje te lopen.

Ik hoop dat ik hiermee mijn oude veerkracht weer wat terug krijg, in de zin van niet eindeloos over alles piekeren, maar meer de dingen nemen zoals ze komen en me dan pas druk maken (of niet)

Daarbij is het ook nog eens goed voor mijn conditie. Zeker nu we het voorzichtige plan hebben om van de zomer weer richting Noorwegen/Zweden te gaan en ik weet dat we dan weer veel gaan lopen, dus het op peil brengen van mijn conditie is dan geen slecht idee.

Een echte uitdaging zijn mijn werkdagen, dan zit ik immers 8.5 uur tussen vier muren (met uitzicht op een blinde muur). In de middagpauze wandelen vind ik niet zo aantrekkelijk, een rondje om het industrieterrein en daarna achter je bureau even snel brood naar binnen werken. Niet mijn ding. Maar ik heb er al wel wat op gevonden, in plaats van de fiets te pakken, loop ik nu naar m'n werk. Twintig minuten heen in de ochtend en aan het eind van de middag weer twintig minuten terug. 

Dus het plan is er. Ik ben vol goede moed begonnen, maar nu moet ik het ook gaan volhouden.

Meijendel op maandag

Dat was lang geleden.

En ik miste het zo, dwalen door Meijendel, tussen de bomen,  over de duinpaden. 

De eerste weken van de coronatijd werden er veel waarschuwingen gegeven om niet naar dit soort gebieden te komen, vanwege drukte en de bekende anderhalve meter.

Dus gingen wij niet en wandelden ons suf door ons eigen dorp.

Maar ik heb meer ruimte nodig om m'n hoofd leeg te lopen, tot rust te komen en te aarden. 

Daar heb ik bos voor nodig.

Vanmorgen toen miss T de deur uit was naar school, pakte ik een rugtasje en gingen Lief en ik naar Meijendel.

De laatste keer dat we er liepen was het nog een winters bos en nu was het hoogzomer en het was stil, wat betreft mensen dan, want we hoorden (en zagen) echt meer vogels dan anders.

En aan de beginnende begroeiing op de verschillende paadjes kon je zien dat er de laatste tijd veel minder mensen gelopen hadden.

Het was heerlijk en alles voelde even weer als vanouds.

En wat gebeurde er verder hier?

Ik ben iedere dag wel bezig met mijn moestuintje, al is het maar kijken hoe alles er bij staat.

En dit jaar gaat het best goed, ik ga echt nog niet juichen, iets met huid verkopen voor die beer geschoten is.

Ik bedoel, ik dacht wel vaker dat ik veel zou kunnen oogsten en dan ineens stortte alles is of werd door slakken geconsumeerd.

Maar voorlopig oogstte ik wel de aller eerste erwtjes (en ik hoop dat er heel veel volgen, want de planten hangen vol met peulen)

Ook kwam er deze week weer wat wol binnen.

Ik ben druk met al mijn handwerkprojecten - op instagram postte ik foto's van de voortgang van de diverse projecten.

Wol heb je nooit genoeg, maar ik heb nu toch wel een aardige hoeveelheid sokkenwol liggen.

Nu zijn die laatste twee bolletjes niet voor sokken, maar voor een deken voor het zusje van LittleMissE en deze deken heeft een strakke deadline, want die moet op reis naar Australië en dat gaat toch zeker gauw zo'n drie weken duren. 

Dus begin augustus moet dit dekentje echt aan haar trip gaan beginnen om ruim op tijd bij zoon en schoondochter te zijn.

Dus tussen alles door steek ik aardig wat uurtjes in handwerken. 

En ook dat geeft mij rust.

Wat fijn is als ik even geen 'bos' bij de hand heb 😊

Zondagse wandeling // Sunday Walk

Vanmorgen werd ik wakker, zag een heldere lucht en een thermometer die -2 graden aanwees. Zo'n echte fris,koude morgen aan het begin van de winter.

Een dag waarop je gewoon naar buiten moet gaan.

Op dit voornemen kwam wat commentaar van een zekere bijna puber en ook al had ze de keuze om thuis te blijven, uiteindelijk wandelde ze gewoon mee.

En ik denk, eerlijk gezegd, dat ze dit niet graag had willen missen.

+++++++++++++++

This morning I woke up to a cold and crisp minus 2 degrees.

It felt like the very begin of winter.

A good day for a sunday walk in the woods.

Although our teenager wasn't enthusiastic at first and she was given the choice of staying at home, in the end she walked happily together with us.

And to be honest, I think she doesn't want to miss out on our walks.

Weekend; Blijdorp en Landgoed Heidestein

Via mijn moeder kregen wij tickets voor de Diergaarde Blijdorp ZOOmeravonden, dus afgelopen vrijdag gingen wij met z'n allen na school/werk naar de dierentuin.

Het was druk, heel erg druk, wat natuurlijk gezien de korting op de toegang niet verwonderlijk was. Het was best grappig om te zien dat sommige dieren zich  klaar maakten voor de nacht of juist nu eindelijk actief werden; ruziënde uilen of zwemmende en rennende neushoorns.

Je kon hier en daar ook een kijkje achter de schermen kijken, maar gezien de drukte hebben wij dat gelaten voor wat het was en zijn gewoon de dierentuin doorgeslenterd, totdat het echt hard begon te regenen. Toen vonden we het wel mooi geweest en zijn richting uitgang gegaan.

Voor mij, miss T en oudste dochter was het zo'n drie jaar geleden dat we hier voor het laatst zijn geweest en er was best weer het een en ander veranderd en bijgebouwd, altijd leuk om te zien.

Al met al een leuk begin van ons weekend.

Zaterdag was een beetje onze chill dag; er werden boodschappen gedaan en wassen gedraaid, maar daar hield het ook wel mee op.

Twee weken geleden was Lief met wat collega's gaan motorrijden en hierbij langs de heide gekomen, die toen in volle bloei stond.

Dus heel erg  de moeite waard om daar eens te gaan wandelen.

Nu kwam dat zondag heel goed uit.

Wij hadden 's middags een verjaardag bij familie in Utrecht, dus als we nu eens eerst een stuk zouden gaan wandelen en daaarna pas naar die verjaardag, zou dat voor ons een stuk relaxter zijn.

Na wat gegoogle, vonden we bij Zeist een wandeling bij Landgoed Heidestein, door de bossen en over de heide.

Ondanks dat het weer bij ons 's ochtends ronduit regenachtig was,  met vrij sombere voorspellingen voor de rest van de dag, zijn we toch gaan lopen.

En werden beloond met zon, een al wat herfstig bos en bloeiende hei.

We hebben besloten om vaker in deze omgeving te gaan wandelen, het is een drie kwartier rijden vanaf ons huis en een heel andere omgeving dan Meijendel of  het AWD.

En om iets vaker het weer te negeren, gewoon te gaan en accepteren dat je soms nat kunt worden. Voor ons zou het wel goed zijn om weer vaker een uurtje te gaan lopen in het weekend, niet alleen omdat Lief en ik allebei een 'zittend' beroep hebben, maar ook gewoon om het hoofd 'leeg' te lopen, te ontspannen en gewoon te genieten van de natuur om oins heen.