wintertijd

 

Een foto van tijdens de wandeling die Lief en ik twee weken terug maakten. Toen scheen de zon en was het best koud, maar dat geeft wel zo'n echt winters gevoel. Voor mij de dagen om (zonne)energie op te doen.

Maar de laatste week is het voor mij echt echt voelbaar dat dit de donkere tijd is. Als ik opsta is het nog donker, alsof het midden in de nacht is en zelfs als ik deur uitga voor werk is het nog niet eens licht. Ik merk ook dat ik steeds meer moeite heb om 's ochtends m'n bed uit te komen. Het is niet eens dat ik nog moe ben, maar het voelt nog helemaal niet als ochtend en ik kom echt moeizaam op gang. 

En dan met de schemering die 's middags om 4 uur al inzet geeft dat niet veel uren daglicht per dag. Het is weer de tijd van in het donker het huis uitgaan en in het donker weer thuiskomen. Dit zijn dus ook de weken van het jaar waar ik echt moeite mee heb. Wat het wel een beetje goedmaakt is alle kerstverlichting, die ik nu zie in huizen en tuinen. Nog twee weken dan is het Yule en gaan we weer naar het licht toe, me dat te realiseren geeft me houvast. (en daarbij ben ik dan ook twee weken vrij van werk, dus kan ik dan  's ochtend zo langzaam aan doen als ik maar wil)

Afgelopen zaterdag gingen ook wij op zoek naar een kerstboom. Het dreigde heel even op een teleurstelling uit te lopen, want waar wij altijd onze kerstboom vandaag halen, verkocht nu alleen nog bomen tot hooguit iets meer dan 2m en wij hebben altijd een boom van bijna 2.50m. Gelukkig zijn er meer adressen die kerst(yule)bomen verkopen en vonden wij er toch één met de voor ons perfecte grootte.

En sinds gisteren hebben we er nog een huisdier bij, die eigenlijk nogal ongewenst is. Een muis was zo suf te denken dat hij hier wel kon overwinteren. Het is mij (nog) niet gelukt deze verstekeling te vangen (en naar buiten te transporteren), maar iemand met beduidend meer geduld dan ik heeft hem ook al opgemerkt en speelt nu al de hele dag een kat-en-muisspel.

Zij heeft duidelijk de instelling van de aanhouder wint,  alleen de uitvoering laat wat te wensen over!

Het is hier in ieder geval nooit saai 😬

wintertime

 

Bovenstaande wijze woorden las ik op instagram bij @vrouwenwijs. En zij heeft hierin zo gelijk, mijn lichaam vertelt mij dit al sinds begin december. Breien, lezen, warme thee en dutjes op de bank met de kat naast me, ik ben even in winterslaap. Wek me maar ergens in februari weer.

++++++

I read those wise words on instagram @vrouwenwijs. And she is so right, this is exactly what my body was telling me since the start of December. Knitting, reading, drinking hot tea and taking little naps on the couch with the cat beside me, I am hibernating. Wake me up around February.

en toen was december

 

De tijd van extra lichtjes en baardige bewoners hier in huis, van slapende katten op iedere warme plek en van avonden onder een dekentje op de bank.

Regelmatig bedenk ik als ik naar werk loop waar ik nog over wil bloggen, hele stukken tekst weet ik dan al. Alleen tegen de tijd dat ik 's avonds weer thuis ben, heb ik niet meer zo'n zin om de koude zolder op te klimmen, want ja, het is hier koud; geen verwarming en nu in de winter ligt er een luik over het trapgat, zodat de warmte niet naar zolder verdwijnt. Dus het wordt er ook niet warm.

Je kunt wel zeggen dat ik nu de kou getrotseerd heb, want ondanks wollen sokken en sloffen heb ik gewoon koude voeten. Tsja, dat krijg je als je zo nodig in een oud huis moet gaan wonen. Ach, het stimuleert mij in ieder geval om allerlei brei-projecten (ufo's) nu eens af te maken.

Maar afgelopen donderdagochtend pakte ik m'n spullen, zei Lief gedag en zwaaide naar miss T. die ook op het punt stond om de deur uit te gaan. En terwijl ik de nog donkere straat inliep, bedacht ik me ineens, dat ik mij tegenwoordig de kostwinner voel, want alleen ik ga de deur uit om te werken. Lief is thuis, al sinds oktober, thuis vanwege een burn-out. 

Al wandelend bedacht ik me wat dit met mij doet. Het geeft mij wel het gevoel dat ik nu niet mag uitvallen, want dan stort het kaartenhuis in. Verder lopend en kijkend naar de kerstversiering, die ik bij de huizen waar ik langs wandel zie, bedacht ik me dat dit is hoe ik het voel, maar dat dit niet zo is, want sowieso ben ik niet de kostwinner, maar ik hoef ook helemaal niet alle controle vast te houden. Juist door de dingen wat meer los te laten, geeft het mij ook wat meer ruimte en hoef ik niet bang te zijn dat ik omval of uitval.

En dan kan ik me alleen maar bedenken dat die wandelingetjes naar werk toch wel heel nuttig zijn in ieder geval voor mijn gemoed.

En nu heb ik heel veel zin in warme thee en om het paar sokken van de foto, maar eens af te maken.

Dus ik daal maar weer af van mijn zolder naar de warme woonkamer en ook al mopper ik op de kou, hoop ik toch dat het straks hier ook even gaat sneeuwen. Gewoon omdat zo'n witte deken, die alles bedekt zo mooi is.

ijsdagen

 

De eerste serie foto's maakte ik terwijl ik naar m'n werk liep of weer terug naar huis. Ik ben inderdaad alle werkdagen gaan lopen, omdat ik niet houd van auto rijden als het glad is of van glibberen met de fiets. Maar het grappigste is, ik vond het lopen fijn, gewoon 20 minuutjes stevig doorstappen en ik kwam ontspannen bij mijn werk aan. Het lopen bleek voor mij helemaal geen 'moeten' te zijn om van a naar b te komen, maar een rustig begin van de werkdag. Als ik fiets zie ik wel die mooie kleuren in de lucht van de zonsopkomst, maar nu had ik al lopend echt de tijd om het te zien. Dus ik denk dat ik voortaan  fietsen en lopen met elkaar ga afwisselen.

En die tweede serie foto's; hoe lang was het niet geleden dat we op natuurijs konden schaatsen. En hoe fijn is het om op vrijdagmiddag na het werk, gewoon een uur te kunnen schaatsen. We reden naar de Rotte, waar Lief bij warmer weer wel vaker fietst en vonden daar een mooi plekje om de schaatsen onder te binden. Ondanks alle berichten in de media was het hier niet overdreven druk. Er schaatsten genoeg mensen, zodat je wist dat het ijs betrouwbaar was. We schaatsten een rondje, eerst met de wind in de rug, daarna bikkelen met de wind recht van voren. 

En ook gisteren deden we nog een rondje op de schaats, want hoe lang moeten we weer niet wachten tot we een winter hebben met echte vrieskou, waarbij ook de grote plassen dichtvriezen.

Maar zoals het er nu  uitziet, zet morgen de dooi echt in. Ik was heel blij met deze week van sneeuw en ijs, maar kijk nu ook wel uit naar de lente.

sneeuwwit

 

Gister was ik blij verrast om inderdaad wakker te worden in een witte wereld, zoals  ook was voorspeld door diverse media, meestal wordt het Westen overgeslagen als het om sneeuw gaat. Maar nu was het hier wel wit, meteen iets gedaan wat ik altijd al wilde doen, met blote voeten de sneeuw in, een klein stukje lopen door de tuin (samen met woezeldepoezel, die nog niet echt wist wat hij nu van dat witte spul moest vinden)

Maar waarom met blote voeten in de sneeuw lopen? Van @thecraftytoothfairy (instagram) heb ik geleerd dat dit goed is voor bloedsomloop en immuunsysteem. Dat goed voor de bloedsomloop geloof ik graag, want eerst gingen m'n voeten tintelen van de kou, maar daarna werden ze zo warm en bleven dat dus ook (zeker als je ook nog zelfgebreide wollen sokken draagt)

Natuurlijk is de sneeuw mooi van achter het glas, knus op de bank met een mok hete thee. Maar er valt hier niet vaak sneeuw en zeker niet zoveel. De laatste keer was in 2012 (klikkerdeklik) toen miss T nog een klein peutertje was.

Dus wij gingen naar buiten. Wel zonder miss T, die ging liever met een paar vriendinnen en dat begrijp ik ook wel. Dus lief, oudste dochter en ik namen de slee mee en gingen op zoek naar een goede slee helling in de buurt.

Alle parkjes waren vol met kinderen met sleetjes, ouders die de sleetjes voorttrokken of druk filmpjes maakten terwijl hun kroost op de slee een helling afgleed. Gelach, geroep, geklets en gegil, sneeuwpret zoals sneeuwpret hoort te zijn.

En vandaag op onze vrije maandag liepen lief en ik nog een stukje. Een route die ik al zo vaak heb gelopen of gefietst, maar die er nu met al die sneeuw zo anders uitziet.

En morgen loop ik een deel van die route weer, op weg naar mijn werk, want ik heb besloten om te gaan lopen, zeker nadat ik vandaag een paar fietser moeizaam zag glibberen door de sneeuw. Kijken of ik het dan ook nog zo mooi vind...

In ieder geval ben ik door al het buiten zijn heerlijk warm en rozig geworden, dus ik mag zo best even op de bank met een mok thee, naast poes zitten. En ik hoop dat we nog een paar dagen van de sneeuw kunnen genieten of dat de vorst echt doorzet en we straks gewoon op de sloten hier in de buurt kunnen schaatsen, want ook dat is lang geleden, dat ik op natuurijs heb kunnen schaatsen. Al hoewel er voor goed ijs eigenlijk geen sneeuw mag liggen...

Wens je een fijne winterse week

de kop is er af

De eerste maand van het jaar zit er al weer bijna op.
Nu vond ik de eerste helft van de maand best druk, deze tweede helft was er niet rustiger op.
Maar nu was ik vooral druk met dingen voor mijzelf.

Lief, miss T en ik gingen naar de musical Cats.
Vroeger, lees 30 jaar geleden, was ik al eerder naar Cats geweest. Maar ondanks dat ik het al een keer had gezien, werd ik deze keer ook weer betoverd door de muziek, door de dansers, door alles eigenlijk.
En het was ook prachtig om te zien hoe miss T genoot van dit alles.
We hebben echt een heerlijke middag gehad met z'n drietjes.

Verder nam ik deel aan een Moonquest bij Modron Moonflow; vier dagen lang verdieping zoeken in je zelf - intenties, maar ook struikelblokken - welke weg wil je bewandelen - wat houdt je tegen.
Het werd mij snel duidelijk het grootste obstakel ben ik zelf - vooral in de eisen die ik mijzelf opleg. Ik mag echt wel milder voor mezelf zijn en accepteren dat mijn imperfecte zelf goed genoeg is.
Dus ja, heel leuk om te doen en voor mij ook weer een eye-opener.

En ook al lag er vorige week sneeuw, toch heb ik het gevoel dat we echt al richting lente gaan. Het  groen van de eerste bolletjes komt al boven de aarde uit.
Dus wat mij betreft op naar februari, op naar Imbolc; laat de lente maar komen (maar misschien ben ik nu een beetje te ongeduldig en moet ik het maar nemen zoals het komt 😉 )

Castlefest Winter Edition 2018

Sinds 2015 heeft Castlefest ook een winter editie.
Vorig jaar gingen wij voor het eerst en vonden het een gezellig kleinschalig festival, maar och wat was het koud.
Dit jaar hadden we er eigenlijk helemaal niet meer aangedacht, totdat ik op de fb-pagina van mijn favoriete kruidenvrouwtje las, dat zij dit weekend weer in Lisse zou zijn.
Toen begon mijn castlefest-bloed toch ook weer te kriebelen en Lief en ik besloten om  ook een dagje te gaan.
Met de kou van vorig jaar in gedachten, dit jaar er goed aangedacht dat de kleding uit veel laagjes moest bestaan om warm te kunnen blijven. (In mijn geval: thermopanty-shirt met lange mouwen-onderrok-langejurk met lange mouwen - langejurk met korte mouwen - rijglijfje - fluwelen lange jas - wollen omslagdoek - en viltenhoedje, handwarmers en handschoenen niet te vergeten)

Een half uur na opening waren we op het terrein, het was gezellig vol, maar absoluut niet te druk. Het was inderdaad best koud, maar overal op het terrein stonden vuurschalen en vuurkorven waar je, je even bij kon warmen.
Kou verbroedert kennelijk, dus de sfeer bij deze vuurtjes was super gezellig.
Wij hebben wat over het terrein gelopen, ons bij vuurtjes gewarmd en ons warm gedanst bij enkele bandjes. En  natuurlijk ging miss T boogschieten om voor ons vlees voor de winter te verkrijgen.

Aan het einde van de middag begon het toch wel kouder te worden, zelfs ik voelde dat (miss T had er zeker last van) en ook al hadden we graag de vuurshow willen zien, we besloten toch om naar huis te gaan.
Het was goed zo.
En dan thuis, heerlijk rozig van een dag buiten, opwarmen met een glas gluhwein.

winter wit

Vandaag zag ik de regen overgaan in sneeuw. Eerst kleine vlokjes en toen steeds grotere wollige vlokken, die bleven liggen en de wereld langzaam wit kleurden.
En terwijl de wereld steeds witter werd, werd deze ook stiller en rustiger.

Ik keek naar buiten en dacht aan jaren geleden toen mijn oudste zoon net anderhalf was en er ook een pak sneeuw was gevallen. De verwondering op zijn gezicht toen hij die witte wereld zag; de lol die we hadden met het maken van een heuse mini sneeuwpop.
En nu heeft hij zelf al een dochter, alleen kijken ze niet samen naar de sneeuw, want waar wij naar Midwinter toegaan is het straks voor hun midzomer.

Mijn stille overpeinzingen werden verstoord door miss T die terug was van zwemles. Gisteren net haar Bdiploma gehaald en nu toch meteen door met zwemlessen voor C.

Het waren wel drukke tijden de afgelopen weken. Sinterklaasfeest op school en nu voor het eerst met surprise en gedichten (wat zowel bij ons als bij miss T voor wel een beetje deadline stress zorgde).
Daarbij al een beetje zenuwen voor het afzwemmen en dan vind je weleens dit op de bank...

En vandaag versierden we samen de boom; deze keer een bijna bescheiden versiering.

Natuurlijk gingen we ook naar buiten om te genieten van het winterwitte land (en elkaar bekogelen met sneeuwballen)

En daarna binnen weer opwarmen met warme chocolademelk (alhoewel ik het ook echt wel tijd vind voor gluhwein)