Reilen en zeilen 2

Vandaag een week geleden liep ik met M. naar de afdeling waar zij zou verblijven na de operatie. En totdat ze opgehaald werd om richting ok te gaan mocht ik blijven.
En daar begon het grote wachten, ik zat thuis op de bank en breide me suf, met m'n telefoon pal naast me.
Het verlossende woord kwam na half 3, de chirurg belde om te zeggen dat de operatie goed was gegaan. Bijna twee uur later belde iemand van de verpleging om door te geven dat ze nu weer op zaal lag en we langs mochten komen.
Samen met haar broer ging ik langs en zaten wat bij haar. Ze was nog slaperig van narcose/medicatie en had pijn.
Het deed mij ook pijn om haar zo hulpeloos te zien.

Maar de dagen er na ging het steeds iets beter, ze kon (en moest) haar bed uit, al was het maar op de rand van het bed zitten.

Toch kwam vrijdags nog voor ons (en haar) geheel onverwachts het nieuws dat ze naar huis mocht.
(wij liepen met miss T in het natuurhistorischmuseum in Rotterdam)

Omdat M. zelf nog haar twijfels had over naar huis gaan, zo goed voelde zij zich helemaal niet. Ook de verpleging had al aangegeven dat zij nog best een nacht kon blijven, als zij zich daar beter bij voelde, overlegde we met haar om de beslissing over wel of niet naar huis gaan uit te stellen tot het bezoekuur.
Maar toch, toen wij voor het bezoekuur kwamen, zat ze aangekleed en tas ingepakt te wachten, ze durfde het aan. Al was het alleen omdat ze thuis wellicht rustiger kon slapen dan op de afdeling.

En nu is het een week na de operatie, en iedere dag gaat het iets beter met haar, kan ze weer wat makkelijker bewegen en eet ze ook iets meer.
Want behalve herstellen, moet ze ook aansterken, vanwege het grote gewichtsverlies in de maanden voor de operatie.

Verder deze week nog rust, maar voor volgende week staan er al twee afspraken op de planning, met de mdl-arts en op de poli van de chirurgie, dus ze houden haar goed in de gaten. (en dat doen wij ook)

Change of plans

De schoolvakantie is al in zijn tweede week
Miss T geniet van alle tijd, die ze nu heeft. Lief en ik moeten allebei nog zo'n anderhalve week bikkelen voor ook wij vrij zijn.
En verder zijn we druk........... druk met het annuleren van onze vakantie.

Begin juli hoorden we dat oudste dochter geopereerd moet worden ivm ontsteking die niet meer met medicijnen onder controle te krijgen is (ziekte van crohn).
Inmiddels is de datum bekend en deze zou in onze vakantie vallen en dat gaat niet.
Ik geloof niet dat ik van onze reis zou genieten als dochter in het ziekenhuis zou liggen of net thuis zou zijn. Daar ben ik toch te veel moeder voor (ook al is dochter bijna 21 en vond zij het eerst onzin dat we zouden annuleren)
Nadat zij gesprek met de chirurg had en hij haar ook vertelde dat zij best wat nazorg nodig heeft in de weken erna, was het besluit heel snel genomen.

Miss T was eerst nog best een beetje verdrietig, toen zij ook hoorde dat wij niet weggaan, maar met de belofte dat we alles gaan verplaatsen naar volgende zomer was het wel goed.
Daarbij begrijpt ze ook wel dat haar zus echt ziek is, het huis bijna niet meer uitkomt en ook zelf haar vakantie al heeft geannuleerd.

Dus onze vakantie gaat wat anders lopen dan we hadden gepland.
Ik kan me er geen voorstelling van maken, niemand van ons kan dat. Het is afwachten hoe de operatie verloopt, of er zich geen complicaties voordoen en hoe M zich voelt als ze weer thuis is.
Voor mij voelt het als of ik in wacht-stand sta. Wat eigenlijk niet goed is, want ik moet ook gewoon genieten van de vrije dagen die ik nu heb en maar accepteren, dat het geheel nu niet te plannen valt en we maar van dag tot dag moeten kijken.

Voorlopig nog anderhalve week werken. Mijn werkgever is overigens volledig op de hoogte van de situatie en toch toen ik vroeg of het bespreekbaar is om een aantal vakantie om te gaan zetten in zorgverlof - gewoon de dagen nadat M uit het ziekenhuis is en ze echt zorg nodig heeft - keek hij zeer bedenkelijk en met een daar moet ik over nadenken, ben ik voorlopig het riet in gestuurd.
Na zijn vakantie kom ik er nog bij hem op terug, dan ga ik dat 'gevecht' wel weer aan.
Nu even niet.
Nu even niks.

(de foto's zijn van afgelopen vrijdag toen Lief en ik samen uitgingen en daarbij de zon zagen ondergaan)

It has been a while

Onbedoeld hield ik een blogpauze van een volle maand.
Niet omdat ik niets te vertellen had, maar omdat alles wat er hier gebeurde mij zo veel energie kostte dat ik keuzes moest maken.
Om energie over te houden voor het dagelijks leven hier, moest ik dingen laten, dingen die ik leuk vind, maar die mij nu meer energie kosten dan ze opleveren.
Bloggen is/was daar dus een van, mijn moestuin de andere, die viel al maanden geleden af. Ik heb uit tijd en energie gebrek de boel laten verwilderen, zodat het nu volledig onbegaanbaar is. Dus dit jaar niet eten uit eigen tuin, op de kruiwagencourgettes en de bloembak tomaten na.

De nieuwe baan van mijn lief, met alle veranderingen die dit met zich mee bracht, hakte er bij mij toch wel in. Hij is meer uren gaan werken en ook door de langere reistijd, zijn zijn werkdagen langer en daardoor heb ik meer verantwoordelijkheid in het gezin.
Het is een keuze die we samen gemaakt hebben, maar toch mag ik best zeggen dat het me af en toe knap tegenvalt.

mijn langbenige keukenhulp

Oudste dochter, al vanaf half maart logeert ze meestal hier. Vanwege alle onderzoeken en ook voelde ze zich soms best eenzaam op haar kamer in Rotterdam. Ze zocht,  en vond samen met een (studie-)vriendin een mooie kamer in Kralingen en zal binnenkort weer 'het nest verlaten'

in twee avonden verfden M en ik haar hele kamer fris wit

Ook kwam er na een behoorlijk aantal onderzoeken voor haar een diagnose, ze heeft de ziekte van Crohn, zoals ze zelf al zei heb ik m'n beide dochters maar slecht afgewerkt op de wereld gezet, want ik heb twee dochters en beide hebben een auto-immuunziekte.
Voor haar lopen nu onderzoeken om te zien hoe ver in de darmen de ontstekingen zich verspreid hebben en of de medicatie al verbetering geeft. Het begint van een (levens)lang proces.

Maar we deden ook nog zo veel leuke dingen.
Dit jaar heb ik eindelijk de kortingsstickers, die ik altijd trouw spaar, ingewisseld voor kaartjes en we gingen met z'n vijven naar de Efteling. Daar hadden we een leuke en lange dag.

in ademloze verwondering

hierboven bungelt grote zus; de heldin

Ik zag een heel lief kaartje, wat miss T maakte als afscheid van haar juf. Gelukkig maar een tijdelijk afscheid, want ook het volgend schooljaar zit ze weer bij haar juf Kim in de klas.

Met lief en twee dochters naar de Parade en natuurlijk allemaal in de zweefmolen

En hier had ik natuurlijk ook tijd voor.

En een week geleden brachten miss T en ik  grote broer J naar schiphol. Hij is voor 6 weken vertrokken naar de Filipijnen.
En ook al is zoonlief al 21 jaar oud, ik stond daar toch met een brok in m'n keel afscheid te nemen, voelde me echt een mutsmoeder.

En nu is het echt zomer en ben ik echt aan vakantie toe. Volgende week nog drie dagen lang op kantoor, dan gaat mijn computer uit, draag ik m'n lopende zaken over aan een collega en ben drie weken afwezig.

En dan hoop ik om juist hier weer wat meer aanwezig te zijn.