kleine meisjes worden groot

Miss T
Nog een paar weken en dan wordt ze 10. Een tiener, zoals ze dat zelf zegt.
En ze wordt groot.
De mooie lange zomer heeft haar goed gedaan, we hebben er ineens een paar cm meer miss T bij.
Maar ook als ik terug kijk naar het afgelopen jaar, is ze ook gegroeid in haar doen en laten, ze is veel zelfstandiger geworden.
Het heeft haar enorm veel goed gedaan, dat ze zelf op de fiets vanaf school naar de kidsclub mag rijden op de dagen dat ik werk.
En als je zelf van en naar de kidsclub fietst, kun je ook zelf naar jazzballet fietsen of naar een vriendinnetje die net wat verder in de wijk woont.
Haar wereld is hiermee duidelijk groter geworden en aan de manier waarmee zij hiermee om gaat, zien we ook dat ze er ook aan toe was.

En dan gaat ze volgende week beginnen in groep 7.
Had ze voorgaande jaren altijd wel weer zin om naar school te gaan, dit jaar eigenlijk niet. Natuurlijk is het leuk om weer een nieuwe etui, agenda en map te hebben, maar gewoon om ze uit te stallen in een hoekje van je kamer, niet om ze echt te gebruiken.

Nog een ding waarvan miss T denkt dat ze er aan toe is/het absoluut nodig heeft, is een mobiel.
Zelf ben ik geen voorstander om kinderen op de basisschool met een mobiel te laten lopen. Mijn simpele uitleg is altijd, of ze zitten op school of ze zijn thuis en afspreken met iemand kun je ook doen door er langs te gaan en gewoon aan de deur vragen. Dat werkte toen ik jong was, dat werkte toen mijn oudere kids jong waren en eigenlijk werkt dat nu ook prima.
Helaas merkte ik  dat er diverse whatsapp-groepjes zijn tussen de leerlingen onderling, waarin soms ook afspraken gemaakt worden over een open-podium optreden, en deze mist miss T.
Ja, ze is inderdaad een van de weinigen zonder smartphone in haar klas, terwijl die apparaten eigenlijk de klas niet in mogen.

Maar toch ben ik hierdoor wel overstag, lief heeft nog een oude smartphone, die voor miss T prima zal voldoen.
Ik heb het voor mezelf dan ook goed gepraat, dat we haar nu kunnen leren om er verantwoordelijk  mee om te gaan.

Hoe gaan jullie hiermee om en welke regels zijn er in huis mbt mobieltjes?

doen waar jij je goed bij voelt...

Ik las vanmorgen bij In het Hoge Noorden een mooi blog over "opvoeden". Dit inspireerde mij om ook eens mijn "opvoedblunders" uit de doeken te doen.

Toen ik als 22-jarige zwanger was van zoon 1, wist ik niet veel van babies. Mijn kennis kwam van praten met de buurvrouw en het lezen van 'Kinderen'  en 'Ouders van Nu'.
Ik kreeg van mijn ouders een stevige kinderwagen (niet op te vouwen en in de auto te krijgen, maar dit terzijde) en omdat het mij zo leuk leek het babietje straks ook bij me te dragen, kocht ik een draagzak, zo'n foute.
Zoon 1 werd geboren en door de kraamhulp meteen in zijn eigen bedje gelegd op zijn eigen kamertje.
En voor mij was het goed en voor zoon ook, want als hij huilde haalde ik hem en voedde hem of liep met hem in mijn armen nachtenlang door het huis, totdat hij weer in slaap zakte en zich terug liet leggen.
En de draagzak, 1 x geprobeerd, zoon 1 vond het niks; hij zat liever op m'n arm of lag in de kinderwagen.

Iets meer dan anderhalf jaar later kondigde zoon 2 zich aan. Op de kinderwagen ging een zitje, want zoon 1 kon prima zelf lopen, maar lange stukken dat ging nog niet.
Zoon 2 was kleiner en steviger dan zijn broer, zo'n heerlijk bol babietje en die vond de draagzak prima.
Dus iedere middag na de voeding ging zoon 2 in de draagzak, zodat zoon 1 en ik naar buiten konden om ons dagelijks rondje lopen, want ik vond en vind nog steeds dat kinderen veel naar buiten moeten.
En terwijl wij liepen sliep zoon 2 heerlijk in de (foute)draagzak tegen mij aan.
En natuurlijk had zoon 2 ook een eigen bedje in zijn eigen kamertje, alhoewel ik in zijn kraamtijd wel een kraamhulp had die tegen mij zei dat wanneer de kleine 'snachts onrustig was, ik hem best lekker bij mij in bed mocht nemen.
De broers groeiden op met kinderwagen en buggy (de draagzak lag na 3 maanden al weer ter verstoffen op de kast), hun dagelijkse wereld misschien niet veel groter dan de wijk waarin wij woonden, want ik, toen thuismoeder, deed alles lopend met hen.
En ik had een belangrijke regel, als je iets zelf kan, dan doe je het ook zelf, en dan gold voor kleine dingen, als laarsjes aantrekken, jas op kinderkapstok hangen (en ja, ik hielp echt wel, maar probeer het eerst zelf)

Toen de broers naar de basisschool gingen was daar zoon 3, dit is inmiddels 1995. En ik genoot van van alle tijd die ik voor dit mannetje had, terwijl zijn broers op school zaten. En ook zoon 3 had een eigen kamertje, maar sliep overdag liever in de kinderwagen en dat vond ik ook wel makkelijk met het steeds van- en naar school lopen.
De draagzak? Weer 1 x gebruikt, bij een kijkavond van de projectweek op de basisschool. Het leek mij handiger om zoon 3 daar in de draagzak te vervoeren, dan met die grote kinderwagen, waar ik geen klas mee in kon. Ik heb hem twee uur gedragen en toen had ik het gevoel dat mijn beide schouders uit de kom lagen, geen succes. Eens maar nooit meer.
En als we het hebben over veranderend inzicht, toen hij geboren was, werd hij resoluut door de kraamhulp bij mij gelegd, want babies horen bij hun moeder.

Twee jaar later, was daar dochter 1. De grote stevige kinderwagen was inmiddels vervangen door een exemplaar dat ik makkelijk kon opklappen en in de auto gooien. En op aanraden van een vriendin kocht ik een slendang (grote lap losse stof, oneerbieding gezegd) en ik leerde van haar hoe ik mijn kleine, onrustige meisje bij me kon dragen; eerst liggend en toen ze groter werd ook in zithouding op de heup. En vooral op die laatste manier heb ik haar veel gedragen, dan was ik namelijk mobieler om met haar achter tweejarig peuterbroertje aan te rennen.
En dit meisje heeft de eerste 7 maanden in een wieg op de onze slaapkamer gelegen en verhuisde toen naar de kamer van haar peuterbroer en waar ze bij ons steeds onrustiger ging slapen, sliep ze samen met haar broertje als een roos.

Kinderen worden groter. Situaties veranderen. Ik woonde alleen met de kinderen en was allang al geen thuismoeder meer. En er kwam een nieuwe liefde en ook nog een baby, dochter 2

Dochter 2 sliep uit ruimte gebrek bij ons op zolder. Tussen haar en ons bed, ongeveer anderhalve stap en dat anderhalf jaar lang.
Ideaal? Nou in de baby tijd met alle nachtvoedingen wel, maar deze dame sliep erg licht en als we dan zelf naar boven kwamen, of we nu sluipten en fluisterden, ze werd wakker. Natuurlijk was ze dan met een voeding weer in slaap te sussen, naast mij in ons bed, waar we dan samen in slaap vielen en zij waarschijnlijk de voeding dronk, die ze overdag op het kinderdagverblijf weigerde.
En dochter 2 had als kleine baby een tricotdraagdoek, toen ze groter werd een gewoven doek en ook een kinderwagen.
De doeken heb ik veel gebruikt, zeker omdat dit een zeer onrustig babietje was, die dicht tegen mij of tegen lief aan, wel vertrouwen in de wereld had.
Ook hadden we van een vriendin een draagzak geleend, veel ergonomischer dan het ding dat ik vroeger had, deze vond vriendlief makkelijker dan zo'n ellenlange knooplap.
Dus toen dochter 2 die draagzak ontgroeid was, verdiepten wij ons op internet in ergonomische dragers en kochten er een.
En wat een lol hebben wij van dat ding gehad; met wandelingen die net te ver waren voor dreumesvoetjes, met onze (semi)backpack vakantie in Thailand of voor wandelingen die veel te ver waren voor peuterpootjes.
Ideaal ding! Ik heb haar daarin gedragen tot ze  bijna drie jaar was; toen zei mijn rug auw en mijn bekken barst, terwijl ik met haar op de rug een trap van een tempel in Bangkok beklom.
Lief heeft haar nog wel langer gedragen, vooral nog met wandelen. Terwijl ik meestal een buggy meesleepte voor wanneer ze te moe was om zelf te lopen.

Ik heb in 19 jaar tijd, vijf kinderen gekregen. En in die 19 jaar zijn er veel dingen verandert aan opvoedingsadviezen en opvoedingsmanieren.
Alleen al het verschil in hoeveelheid aan verkrijgbare informatie tussen 1989 toen zoon 1 geboren werd en  2008 toen ik dochter 2 op de wereld zette.
Ik denk wel dat er nu zo veel informatie beschikbaar is dat je door de bomen het bos allang al niet meer ziet en dat sommige, soms tegenstrijdige adviezen, ouders super onzeker kunnen maken.

Ik denk dat ik bij de oudste twee kinderen veel adviezen vroeg aan vriendinnen of buurvrouwen; zo van hoe pak jij dat aan.
En als dit advies dan iets was wat bij mijn manier van doen paste, als het voor mij goed voelde, dan paste ik dat toe.

Bij zoon 3 en dochter 1 las ik in die tijd veel over antroposofie en deze manier van opvoeden, wat een fijne kind- en ook oudervriendelijke manier van opvoeden vindt. Het gaat, naar mij mening uit, van zowel de behoefte van het kind als de behoefte van de ouders.
Bij dochter 2 hoorde ik over attachment parenting en heb hierover gelezen en ongetwijfeld ook inzichten hiervan toegepast in mijn manier van opvoeden.

De manier waarop ik (ik spreek nu even alleen over mijzelf) opvoed is niet te vangen onder een etiket. Ik heb van alle inzichten waarmee ik in aanraking ben gekomen wel iets opgepikt. Datgene eruit gehaald, waar ik me goed bij voel en op deze manier mijn kinderen proberen te laten opgroeien tot gelukkige mensen (net als iedere andere ouder)


(en mocht je tot het eind van deze lap tekst zijn gekomen, wil ik je  bedanken voor de moeite)

sinterklaas bestaat niet

Deze zat er natuurlijk al een tijdje aan te komen.
Vorig jaar bekeek ze de verschillende klazen al met een zeer kritische blik.
En van de zomer was ze er ook al even over begonnen, alleen na onze vraag hoe zij dacht hoe het zat, begon ze gauw weer over iets anders.

Maar zaterdag tijdens onze wandeling vroeg ze ineens of ze iets mocht vragen waarop wij dan de waarheid moesten zeggen.
Waar mijn lief nog voorzichtig zei dat er sommige dingen zijn die zij niet hoeft te weten en hij die vragen niet beantwoord, voor het geval ze naar zijn jaarinkomen zou vragen, of zoiets.

Maar daar kwam dan  D E  V R A A G:  "of  sinterklaas nu echt bestond.....?"
En op onze vraag van wat zij zelf dacht, zei ze ook dat ze echt dacht van niet.
Dus als allerlaatste van het stel kreeg zij nu ook de uitleg van de bisschop van Myra. en de traditie die daaruit voort is gekomen.

En we vertelden haar dat wij het ook een gezellige tijd vinden met chocolademelk en kruidnoten en de boeken die we altijd alleen in de sinterklaastijd lezen.
En dat is het ook.
Ik heb zeker de laatste twee jaren heel bewust alle sint hysterie geprobeerd buiten de deur te houden om  gewoon te kunnen genieten van een meisje dat nog in een soort van magische man gelooft, die al een paar honderd jaar oud is en zomaar cadeautjes geeft.

En als ik miss T een beetje ken, denk ik dat ik ook nog dit jaar gewoon weer mag voorlezen uit Het Grote Boek van Sinterklaas.......

een dag met een kroontje

Natuurlijk ook hier Koningsspelen met ontbijt op school. Voor Tarja komt het ontbijt van thuis, want gewoon brood eten of beleg gezamelijk gebruiken dat gaat niet. Toch werden het geen Koningsspelen voor haar, want rond de middag werd er al gebeld door de klassenmoeder, dat Tarja klaagde over buikpijn en zich echt niet lekker voelde. Gelukkig was Rob thuis, dus die heeft haar opgehaald. Nu waren we bang dat het toch met eten mis was gegaan. Gelukkig was dit het niet, want eenmaal weer rustig thuis, knapte ze op en at een hoeveelheid waar zelfs Rob van stond te kijken.
Het was haar gewoon allemaal te veel. Het afwijken van het dagelijks ritme, de drukte om haar heen, daar kan ze niet tegen. Tarja houdt van structuur en regelmaat, met iedere dag een vast ritme, dat geeft haar vertrouwen en houvast.

Vanmorgen huppelde ze weer vrolijk door het huis en mocht ze ook wel even buiten gaan huppelen (en rennen en bomen klimmen)
En na twee dagen werken achter elkaar, wil ik ook graag naar buiten, licht en lucht en ruimte in het hoofd.
We deden weer ons rondje Meyendel en kennelijk was iedereen druk met het inslaan van oranje tompoucen, want het was heerlijk rustig, nauwelijks andere wandelaars.

En kijk eens jonge blaadjes aan de bomen.

Klim meisje, klim!

Een waas van groen ligt over de bomen en struiken.

Het meisje was aan het rennen, klimmen en voetballen, met een energie die we al een tijd niet hadden gezien.
Heerlijk!

middagje knutselen

Peuterpubertijd en vermoeidheid zijn geen goede combinatie, het meisje kwam al uit school met de mededeling dat ze moe was en niet wilde eten en niet kon spelen.
Dat niet willen eten viel wel mee, want de pannenkoekjes smaakten haar heel goed, maar dat niet spelen (ook niet rustig even op bed liggen met een boek) ging ik echt geen hele middag volhouden.

Knutselen is dan de oplossing!
Ik tekende bladeren en pompoenen op karton en die werden door ons samen uitgeprikt.

Daarna verven met waterverf. Kliederen met verf vindt ze altijd leuk, dus deze blaadjes werden heel kleurig.

heel geconcentreerd bezig

Terwijl alles lag te drogen, rolde ze vanzelf weer in het zelf-spelen. Dat rustige en ongestoorde spelen heeft ze echt nodig om tot rust te komen.

En het resultaat van de knutselmiddag hangt nu op Tarja's kamertje, want dan kan ze er 's avonds voor het slapen nog even naar kijken.

En hoe was jullie woensdagmiddag?

kinderboekenweek

Het is inmiddels al heel lang een traditie.
Met kinderboekenweek mag er altijd een boek worden uitgezocht.
Het begon al toen Martin net in groep 1 zat, op de basisschool hadden ze toen een kinderboekenmarkt en op aanraden van een moeder van een klasgenoot, schaften we toen "Rood met witte stippen" van Carry Slee aan. Dit werd het begin van de verzameling boeken van de tweeling Iris en Michiel, de hoofdpersonen van haar boekjes.

Nu lees ik deze boekjes weer voor  aan Tarja en dit gaf bij de andere kinderen een gevoel van nostalgie, want zij herinnerden het zich nog goed, lekker op de bank zitten, warm en gezellig en dan mama die voorleest.

De aankoop van deze kinderboekenweek is Knofje. Een schot in de roos, Tarja vindt die korte verhaaltjes prachtig en nestelt zich tevreden naast me op de bank of op bed, want de verhaaltjes zijn kort genoeg om voor te lezen voor het slapen gaan.

En kochten jullie nog een kinderboek deze week?

taal enzo

Als je als drie-jarige opgroeit met grote broers en een grote zus, wil je soms eens wat taalgebruik oppikken dat niet helemaal 'peuters' is.

Nu hebben de twee heren de gewoonte om teleurstelling en tegenslag te onderstrepen met het oerhollandse KAK (ook met hoofdletter uitgesproken).

En in zo'n geval denk ik altijd negeren, dan waait het wel weer over.

Natuurlijk hebben kleine potjes grote oren, want laatst vroeg het peutermeisje aan mij waar haar zus was en toen ik haar vertelde dat die al naar school was, keek ze mij aan en zonder te verblikken zei zij zeer hartgrondig 'kak'. (negeren en niet lachen, want 't klonk wel heel grappig)

Toch was 'kak' ook mijn gedachte toen ik gisteravond naar boven, naar een huilende tarja liep, want dat rook ik al. Mijn tweede gedachte 'gelukkig, ze heeft 's nachts een luier aan' hielp ook niets, want het liep langs de zijkanten er uit. Dus het meisje wassen en verschonen, het bed verschonen en de vuile boel snel wassen.

De rest van de nacht ging het gelukkig goed, maar vandaag wel even een dagje binnen. En omdat ik na een halve ochtend het voorlezen ook wel voor gezien hield, zijn we maar gaan knippen en plakken.

Hoe verder op de dag, hoe drukker levendiger ze weer was, dus ik denk aan een combinatie van kou (iets met altijd op blote voeten willen lopen), sintstress en een overdosis aan suiker(kruidnoten).

Toch beviel dit dagje van niets doen en niets moeten mij wel, voorlezen, breien en mee spelen met ons meisje. En morgen?

Dan begint de werkweek weer.

Nee zeggen

Zodra een kind in de zogenaamde koppigheidsfase is beland, en dat is meestal ergens tussen het tweede en derde jaar, wordt het 'nee' zeggen uiterst actueel, zowel voor het kind en de ouders. Het kind gaat 'ik' zeggen, en geeft daarmee blijk van een ontluikend zelfbewustzijn. En dit zelfbewustzijn groeit door tegen de ouders in te gaan. Tegen alles zegt het kind 'nee', in het uiterste geval zelfs tegen dingen die het zelf graag doet.
(bron groeiwijzer van één tot vier jaar - Paulien Blom en Machteld Huber)

Hier moest ik aan denken toen we woensdagmorgen met de kleine puk even naar Blijdorp gingen, want bijna de hele tijd liep lief met dochter op de arm, terwijl dochter bij ieder dier zei; 'nee, niet leuk! verder lopen'

Gelukkig konden de aapjes haar wel bekoren, waarschijnlijk ook omdat zij door haar broers 'een kleine aap' genoemd wordt. En ook de POES (tijger) was het bekijken waard.
(en toen verdween de nee-bui als sneeuw voor de zon en stapte ze nog vrolijk door naar de giraffen)

En behalve veel 'nee' horen we hier ook dagelijks de woorden 'taja, sellef doen'. Zelf wil ze haar broek, sokken en schoenen aan trekken en met een beetje hulp komt ze ook al een heel eind.

En vanmiddag gingen we nog even samen naar een tuincentrum, voor een paar plantjes om voor neer te zetten, nu de boom en de struikjes zo kaal worden.

Natuurlijk paarse viooltjes in een paarse pot en een paarse chrysant, want 'taja vin paas mooi'.

soms denk ik weleens

Ik las laatst in BIOscope (gratis blad van de groene passage te rotterdam) een artikel getiteld 'met je voeten in de klei', in dit artikel werd een stukje gequote van Richard Louv. Hij stelde het volgende ;"de babyboomers vormen waarschijnlijk de laatste generatie waarvan de leden in hun jeugd vrijelijk in het bos konden zwerven, het riviertje achter hun huis konden onderzoeken of op open stukjes land hutten konden bouwen. Kinderen, die na 1980 zijn geboren, hebben in  toenemende mate te maken met een natuurtekortsyndroom."

En dit deed mij nadenken. Ik ben zelf van ruim voor 1980, geboren en opgegroeid in een dorp. En mijn kleuter- en kinderjaren bestonden uit buitenspelen. Spelen in de tuin van de buren, waar een redelijk verwilderd stuk was, vol met vlierstruiken, waar we hutten van maakten. We speelden op het braakliggende land naast de huizen, daar grensde een weilandje aan en moestuinen van de mensen, die daar weer achter woonden. We maakten soep van slootwater en paardebloemen, maar vooral we speelden zonder toezicht en volkomen naar onze eigen fantasie. Er was daar ook de ruimte voor.

Mijn oudste kinderen zijn geboren ruim na 1980 in een nieuwbouwwijk in hetzelfde dorp (inmiddels stad), waar ik ben opgegroeid. Een wijk met redelijk wat groen en speelplekken. En ook hun dagen bestonden uit buitenspelen, met fietsjes in de straat, voetballen op het veld, hutten bouwen in de struiken. En ik kon zelf zien dat kinderen het fijnst spelen als je ze hun gang laat gaan, als ze hun fantasie mogen gebruiken.
Dus een glijbaan is leuk, maar zo'n glijbaan kan ook ineens een auto zijn of een bus met een bestuurder en passagiers.
Ik denk dus dat 'het probleem' niet ligt in te weinig ruimte om te spelen, maar eerder in de kans niet krijgen om tot spel te komen.
Ik heb soms het gevoel dat kinderen geen kind meer mogen zijn, dat er te veel gepraat wordt over ontwikkeling en vooral over ontwikkelingsachterstand.  Tijdens de basisschool jaren van mijn kinderen kreeg ik regelmatig de rillingen, want men had het maar over cito-toetsen, waarbij zelfs de kleuters twee keer per schooljaar een test moesten doorlopen. Ik kan daar niet bij met m'n hoofd, laat kleuters toch spelen in bouwhoek, poppenhoek of aan de zandtafel, alle spelend leren ze al zoveel vaardigheden.
Dan denk ik aan mijn eigen kleutertijd, veel spel en knutselen en achter in de klas een grote tafel, die werd aangepast aan het seizoen(nee, geen v.s., gewoon een rk kleuterschool) en ook de dingen die we knutselden hoorden bij dat seizoen. Wat ik me vooral herinner was rust en ritme. Nu zal toen (begin jaren '70) het leven ook veel rustiger geweest zijn, maar met rust bedoel ik, je was een kind en je kreeg ook de tijd om rustig kind te zijn. Groot zijn kwam later wel.
Het leven is nu veel drukker, gejaagder en in die drukte nemen we onze kinderen mee en ontnemen we hen de rust om zich in hun eigen tempo te ontwikkelen.

Maar ik dwaal af, het ging over buitenspelen. En dan kijk ik hier in de straat en zie iedere middag en avond kinderen op straat. Druk bezig met fietsen, skateboarden, waveboarden, ze hinkelen, knikkeren, spelen buskruit en zijn vooral bezig met kind zijn.

en omdat alleen tekst ook maar saai is, nog even een plaatje van het meisje.

herfst fruit

er liep hier vanmorgen een peutertje rond met het humeur

van een rottweiler met kiespijn,

dan beveelt ze haar personeel en gooit met alles als de reacties niet naar haar wens zijn.

Dus tijd om naar buiten te gaan, lopen en uitwaaien.

Hup naar het bos! En natuurlijk viel Puk in slaap net toen we er bijna waren.

Met meisje in de wagen gingen we lopen. Ook weer eens lekker omdat we nu

zelf het tempo konden bepalen.

Nu is het in mijn hoofd nog hoogzomer, ook al weet ik dat de zomer al over haar hoogtepunt heen is.

En daar werden we vanmorgen toch wel op gewezen.

paddenstoelen overal paddenstoelen

zo veel soorten 

mini heksenkring

we liepen naar een soort uitkijk punt op een duin
en zagen de zee in de verte

een anderhalf uur waren we aan het lopen over bospaden en duinpaden
met een kinderwagen
dus lief heeft z'n sportuurtje wel weer gehad.

Ik vind dit eigenlijk de mooiste tijd van het jaar. Aan de ene kant is het nog zomer
en aan de andere kant is het begin van de herfst daar.
Het zomerfruit wordt geoogst en deze planten hebben al hun energie in het rijpen van 
dit fruit gestoken, zodat de plant zelf eigenlijk al een beetje begint af te sterven.
En zo is het ook met ons mensen, we maken plannen, voeren deze uit, plukken er de vruchten van
en hebben dan tijd nodig om tot onszelf te komen, om uit te rusten.

De rest van de dag waren we gewoon thuis. De andere kids zijn ook weer terug uit Frankrijk. Ze
blijven nog wel een weekje bij hun vader, maar waren wel vanmiddag hier om spullen op te
halen, verhalen te vertellen en met hun zusje te knuffelen.
Miss T. was ook redelijk afgedraaid van alle aandacht en ook de blijdschap omdat Joejoe en
Mitte er weer waren. Dus gaan slapen was vanavond geen probleem.

de dag van vandaag

de dag begon zoals meestal  voor dag en dauw  op tijd

maar vandaag ging lief met Miss T naar beneden

(nadat die al enkele malen zeer dwingend om haar fles had gevraagd)

en ik mocht nog een uurtje blijven liggen bijslapen.

vanmorgen wilde het kleine meisje vooral artistiek bezig zijn

en liep me achterna al zeggend 'mama, kleur'

nu vind ik creativiteit altijd goed, dus meteen potloden en papier neergelegd

kon ik dus ook weer meteen haar opvoeding bijschaven

want tekenen doen we op het papier en niet op de tafel, stoelen

of keukenkastjes....

dan maar de tuin in, opvoedkundig gezien rustiger (voor mij),

want behalve planten ontbloemen of katten achterna zitten valt daar 

verder niet zo veel te doen.

en omdat we lekker bijtijds waren opgestaan

hadden we vandaag alle tijd en gingen naar de stad

we gingen zelfs met een missie, namelijk naar de schoenenwinkel

toen laatst met een regenachtige dag Miss T haar paarse schoentjes

weer aan moest, vond ik haar niet zo fijntjes lopen als anders.

dus kon dit weleens betekenen dat deze schoentjes wat aan de krappe kant waren.

mijn vermoeden bleek juist te zijn

en er werden dus nieuwe schoentjes aangeschaft.

en goed dat ze er op kon stappen.

na een koffie/tosti-tussenstop, liepen we 

(met Miss T inmiddels in de wagen) dwars door de stad

naar de groene passage, naar de leukste supermarkt van rotterdam.

terug gewandeld (terug is altijd verder dan ik denk), waarbij Miss T

halverwege in slaap viel en gelukkig in de auto gewoon verder sliep.

Weer thuis ging de kleine dame haar wagenpark netjes op rij zetten in de tuin.

en ging ik achter de pannen.

op het menu stond rundervink, wilde- en bruine rijst 

met groente ratjetoe

(nee geen ratatouille, maar gewoon ui, champignons, paprika, courgette en paksoi in de pan )

en courgette staat hier zo veel op het menu, omdat dit nu de favoriete groente is van Miss T

En nu ligt de kleine uk in bed met een arm om poes

en zitten wij nog heel even in de tuin

tot het echt te donker is.

Neehee!!

innig tevreden zit ze hier

op haar stoepje

met een cracker

ons lief klein meisje

ook een bijdehand meisje

een eigenwijs meisje

een ondernemend meisje.

Dus hoor ik mezelf steeds vaker 'mag niet', 'niet aankomen' of 'niet doen' zeggen

eigenlijk de hele dag door.

En dat wil ik niet. het is niet leuk voor mezelf en zeker niet voor kleine puk.

Dus vandaag maar eens bewust bezig geweest om het 'anders'te doen.

Wel zeggen waarom iets niet mag, maar haar meteen afleiden door iets anders te gaan doen wat wel mag.

Klinkt simpel, maar is best intensief met een klein ondernemend peutertje.

Hoe gaan jullie om met de super ondernemende buien van jullie dreumesjes/peuters?

******

Handig joh, zo'n slaapzak....... dan zijn ze een stuk minder bewegelijk.
(zei lief, toen Miss T. door de kamer schuifelde in de slaapzak, omdat mama haar weer naar beneden had gehaald, want Miss T. zo hard huilen, kamertje erg warm, toeterherrie van het voetbal,....)

niet willen slapen, spraakwaterval, weglopen en heel lief spelen

Tot een week geleden was het nog dat tegen (middag)slaaptijd Miss T. zelf aan kwam met de mededeling van 'Taja moe' en dan liet ze zich, na even knuffelen, lekker in bed stoppen en sliep dan ook bijna meteen. Dat dit niet meer zo is, mag wel duidelijk zijn. Ook al zijn alle vermoeidheidsverschijnselen aanwezig (in de ogen wrijven en dreinerig worden), zodra ze vermoedt dat ik aan het slaapje denk, spert ze haar ogen open en zegt 'Taja wakker'. Nu is mama eigenwijs en houdt vast aan de regelmaat van de slaaptijden, dus gaat Miss T. gewoon naar boven.  Dit gaat probleemloos, want samen traplopen is leuk en knuffelen bij het verschonen heel gezellig. Maar in plaats van zich lekker in bed te laten leggen en zich met haar  knuffels te nestelen (en na een kus en kushandjes lekker te gaan slapen), gaat ze 'nee,nee' roepend meteen staan en begint heel hard te huilen, boos huilen. Het beste is dan maar om dit  te negeren en gewoon welterusten te zeggen en haar kamertje uit te lopen (deur staat altijd op kier open) en zelf nog even boven te rommelen (zodat ze weet dat ik er nog ben) en pas dan naar beneden te lopen. Meestal bedaard ze dan vrij snel, ik hoor haar dan vaak nog een aantal keer haar muziekdoos aanzetten, en valt uiteindelijk in slaap. En de laatste tijd is het dat wanneer ze slaapt, ze ook echt de hele nacht doorslaapt en nu ik dit gezegd heb, zal ze dit wel afstraffen door vannacht enorm te gaan spoken.
De weken hiervoor vond ik dat ze eigenlijk steeds heel moe was en opvallend veel en lang sliep en kennelijk heeft ze al die slaap nodig gehad om te groeien. Ineens merkte ik duidelijk dat ze zich dingen herinnert, zo had ze de ene middag een aantal houten poppetjes in haar vormenkubus gestopt en de volgende morgen liep ze naar de bus, waar de poppetjes horen te zitten, zag dat deze  leeg was en liep toen naar de kubus en pakte daar de poppetjes weer uit. Verder is ze een ware spraakwaterval, vanaf dat ze wakker is begint ze te kletsen, ik hoor nu twee en driewoorden zinnetjes en ze wil vooral weten waar je mee bezig bent. Ook vertelt ze over dingen die zij heeft meegemaakt, zoals 'P. huile' op het kdv moest vriendinnetje P. huilen toen ze haar vader wegging en 'S. peuter' , want vriendje S. is naar de peutergroep gegaan. Ze "speelt" ook met emoties, zoals boos kijken, dan lachend kijken.
En wat me gister in eens op viel is dat naar mama luisteren helemaal niet vanzelfsprekend is. Iedere dinsdag halen we na werk en kdv de Odintas en maken dan ook altijd een rondje door de winkel. Tot vorige week dribbelde Miss T. dan achter mij aan en hield een zakje of doosje thee vast tot we bij de kassa waren. Tot vorige week dus, want gister ging ze er vandoor en leek het haar ook erg grappig om spullen uit de schappen te halen, omdat zij vond dat we dat nodig hadden, dus stond ik nu bij de kassa met een worstelend meisje onder m'n arm geklemd. Vanaf de winkel tot aan de auto wil ze lopen en dat mag, als ze maar een handje geeft. Dat ging goed, tot ik voor de auto, m'n sleutels wilde pakken en met tas in de ene hand, liet ik dus Miss T's handje even los (ze bleef anders ook altijd netjes staan). Niet dus, ze nam meteen 't rit aan en rende dus wel de straat op (parkeerplaats en gelukkig heel erg rustig), maar ik schrok en was ook echt boos op haar. Dit had als resultaat een eerst boos gehuil, wat over ging in verdrietig gehuil. Toch de wegloper eerst in haar autostoeltje gezet en toen getroost en gezegd dat mama boos was omdat ze de straat opliep en dat nu mama niet meer boos was en dat ze een lieve meid is(ik kan niet tegen dat verdrietige huiltje). Maar het had indruk gemaakt, want de weg naar huis hoorde ik haar de hele tijd zeggen 'Taja huile', 'mama boos' .  Toch zie ik dit gedrag in haar als een stapje naar zelfstandigheid, ze probeert uit, zoekt naar grenzen. Ik zie het ook in de dingen die ze zelf probeert, haar sokken aantrekken, 't lukt niet maar ze probeert het wel. Of, kijk even naar de combinatie op de foto, gewoon  laarzen aan doen omdat zij dat nu eenmaal wil. Haar spel is nu heel veel imitatie van alles wat ze ons ziet doen, telefoneren en dan hoor ik haar ook zeggen 'hajoo mama' zoooo lief. Zo is Miss T. de laatste week gegroeid en ik denk dat we met 22 maanden aan het begin van de peuterpubertijd staan.