iets met een dooie mus

 

Nu wilde ik een leuk stukje schrijven over het weekendje weg van lief en mij en over onze, ietwat uit de hand gelopen, wandeling over de Ginkelse Hei.

Maar het gevoel van die dooie mus overheerst te veel, want een dooie mus was de persconferentie van afgelopen dinsdag toch wel. De week ervoor werd immers nog gelekt dat er versoepelingen kwamen; terrassen weer voorzichtig open en het beëindigen van de AVONDKLOK . Natuurlijk werd dit in de loop van de week al ingeslikt en verder afgezwakt, tot we niets overhadden. Ik vind het fijn voor de ouders voor wie de naschoolse opvang weer open gaat, ik begrijp best dat zij zich de afgelopen maanden in honderdduizend bochten hebben moeten wringen met de combinatie van kinderen opvangen en ook nog (thuis)werken. Maar verder staan we met lege handen en het al honderd keer herhaalde 'nog even volhouden', terwijl de rek er uit is. (En ongetwijfeld wanneer je in de zorg werkt waarbij volle bedden en steeds meer werkdruk jouw realiteit is, denk je hier heel anders over)

En het is ook niet dat ik, zodra het mag, meteen alle terrassen afga. Helemaal niet, maar het zou zo fijn zijn om tijdens een wandeling even een koffie zittend op een terras te kunnen drinken in plaats van on- the-go of zittend op een steenkoud muurtje. Tenminste als er straks nog horeca is, tegen de tijd dat alles weer open mag, want overheidssteun is leuk, maar moet ook weer terugbetaald worden, door mensen die nu al weer maanden zonder inkomsten zitten.

Als ik kijk naar ons kleine buurtwinkelcentrum, de kantoor-boekhandel is gesloten, omgevallen. De twee cafés zijn nu al tijden dicht, waarvan er een echt de functie van tweede huiskamer vervulde voor veel oudere bewoners van de flats boven de winkels. Voor deze mensen, die vaak alleenstaand zijn, was dit café, de plek waar ze een praatje konden maken met andere buurtgenoten met 's ochtends een kopje koffie en 's middags een pilsje of een wijntje, een gezellig sociaal gebeuren was het altijd op dat terras. En juist voor die mensen had ik zo fijn gevonden als ze met elkaar, weliswaar op anderhalve meter afstand, daar weer koffie konden drinken.

  

Toch nog een stukje over afgelopen weekend. Met iedereen veel thuis, bleef er voor lief en mijn weinig tijd of ruimte over om echt samen te zijn. Dus afgelopen weekend gingen wij naar een hotel in Ede, een overnachting met private dining. Wij dachten nog dat we op onze kamer moesten eten, maar wij kregen de sleutel van nog een andere kamer en hier moesten we 's avonds om half 7 zijn en daar konden we dineren. Toen we binnen kwamen stond het voorgerecht er al en een uurtje later werden het hoofdgerecht en dessert  op de kamer gebracht. Natuurlijk is het lang niet hetzelfde als uit eten in een restaurant, want vanwege de regels mocht er niets uitgeserveerd worden, dus alles werd kant en klaar afgeleverd, maar toch was het leuk, gewoon samen eten in een heel andere omgeving. 

Soms is dat ook echt nodig, even ongestoorde tijd samen. De volgende morgen, nadat we beneden ontbijt konden ophalen wat we nu wel op onze kamer aten, uitgecheckt en met de auto naar een natuurcentrum bij de Ginkelse hei gereden, van de receptioniste van het hotel hadden we gehoord dat je daar fijn kon wandelen.

Op aanraden van iemand bij dat centrum kozen we voor de klompenpad route en wij wilden de korte route van 8 km lopen. Als je ons een beetje kent, weet je al waar dit fout ging, we misten natuurlijk de afslag van die verkorte route en na zo'n 7 km hebben we met behulp van g.oogle, zelf de route maar afgekort, waardoor we uiteindelijk 12 van de 14 km liepen. Maar de omgeving maakte dit meer dan goed. Als we ooit eens weg gaan uit de randstad zou ik echt wel graag naar Ede of omgeving willen verhuizen.

Maar de realiteit van de dag is: ik heb nu een corona-bruiloft meegemaakt (jongste zoon-december) en een corona-uitvaart (man van mijn collega-afgelopen maandag) en ik ben er klaar mee, corona moe. Ik snak naar menselijkheid, naar fysiek contact en vooral om mijn collega een dikke knuffel te geven, omdat dit meer troost geeft dan alle woorden bij elkaar.

En misschien ook daarom hakte die dooie mus er weer lekker in bij mij. Nog maar even volhouden, toch?!

niet veel te vertellen

Allereerst iedereen bedankt voor de lieve woorden na het plotseling overlijden van poes Nutmeg. Het voelt nog steeds vreemd, ons huis zonder het kleine poesje met het bolle kontje, op haar hoekje van de bank.

En verder heb ik niet veel te vertellen, zo veel maken we niet mee. Iets waar in deze tijd  misschien iedereen wel wat 'last' van heeft, want we kunnen/mogen niet zo veel. 

Ik merk het aan gesprekken met mijn moeder, die alles wat ze nu nog meemaakt, zo'n vijf keer uitvergroot en dat ook zo'n vijf keer verteld. En ik merk het aan mijn schoonmoeder, die alleen nog over het verleden vertelt, want waarschijnlijk valt er over haar heden even niets te zeggen.

Positief punt; miss T is weer naar school! Sinds vandaag volgt ze weer een halve dag fysiek les en een halve dag online. Dat was weer even wennen, want nu moest ze om half 9 in de klas zijn,  in plaats van 

rond die tijd haar bed uit te komen rollen. Ik ben wel blij met deze 'vertrouwde' regelmaat, want ook al beweerde zij van niet, ik vond de laatste weken haar motivatie om online ook echt geïnteresseerd de lessen te volgen ver te zoeken.

Wandelen kunnen we nog steeds, dus dat doen we dan ook. Vorige week wandelde ik met Lief langs het strand bij Monster en vanmiddag liep ik met oudste dochter een rondje door het Westerpark.

En gelukkig staan daar ook schapen

En verder hebben we besloten (net als zo veel Nederlanders) deze zomer in eigen land te blijven en voor een week een huisje in Limburg geboekt en daar kijken we allemaal naar uit. (ik denk dan niet aan ons voor-corona plan, wat was om naar Australië te vliegen en eindelijk zoon en schoondochter weer te zien, little miss E te knuffelen en baby A eindelijk vast te kunnen houden - misschien in 2022 dan?) 

Dus nogal een nietszeggend blogje, waarbij ik merk dat het me vandaag niet lukt om positief te blijven. Vandaag zie ik even geen licht aan het eind van die corona tunnel, ik heb eigenlijk het gevoel dat deze zojuist weer met een paar kilometer is verlengd.

Volgende keer beter dan maar. 

het was me het weekje wel

Deze week vloog voorbij en dat terwijl ik bijna de hele week vrij van werk was.
Het was immers de week van hemelvaart en omdat ik altijd de vrijdag na hemelvaart verlof opneem, hoefde ik deze week alleen de dinsdag te werken en ging miss T op maandag en woensdag naar school.

Met oudste dochter deed ik woensdagmorgen nog een ritje Haga ziekenhuis, zij moest bloed laten prikken en dat gaat daar tegenwoordig op afspraak, dus nog voordat ik een rondje om het ziekenhuis had gewandeld was zij alweer klaar en waren we onderweg naar huis.

Sinds Lief aan het klussen is geslagen, is de woonkamer een beetje een opslag van klusspul en van de spullen die normaal in de gang staan.
Hierdoor is er even geen ruimte om 's avonds een yogamatje uit te rollen, dus wat betreft yoga verzaak ik al meer dan een week.
Maar in plaats van yoga wordt er nu regelmatig gewandeld, dus de beweging is er wel. En ik vind het wel fijn om 's avonds na het eten nog even een uurtje te lopen.

En deze foto nam ik op het stoepje bij de ortho, waar ik zat te wachten tot miss T klaar was, want miss T heeft nu een beugel! (het onmisbare attribuut voor een bijna middelbare scholier)
Dat ging allemaal wat sneller dat wij beiden konden inschatten.
Om kwart voor tien 's morgen hadden we een afspraak voor een consult, op aanraden van onze tandarts, omdat miss T inderdaad te weinig ruimte heeft in haar kaak.
De ortho keek, zei allerlei moeilijke termen, die de assistente meteen intikte op de computer, maar gelukkig vertaalde hij het voor mij en miss T hierna in gewoon Nederlands.
De eerste tijd heeft ze nu een buitenboordbeugel met een band in haar nek en zodra er meer ruimte bij haar kiezen is, wordt deze vervangen door een slotjesbeugel en het hele traject gaat tweeënhalf  tot drie jaar duren.
En het fijne nieuws was ook dat hij dezelfde dag al tijd had om de beugel te plaatsen.
Voordeel was omdat het zo snel ging, dat miss T eigenlijk geen tijd had om zich zenuwachtig te maken.
En een ander voordeel was, dat ze nu van vrijdag tot dinsdag de tijd had om een beetje aan haar beugel te wennen, maar goed ook want ze heeft er echt heel veel pijn van gehad.
Gelukkig doet het vandaag veel minder pijn dan de afgelopen dagen, ik merkte het al, omdat ze nu weer afspreekt met een vriendin en daar had ze de laatste dagen geen energie voor.

Ik moet er nog wel een beetje aan wennen, aan mijn dochter met een beugel.

Natuurlijk stonden de breinaalden ook niet stil. Ik maakte een paar sokken af, die door iedereen hier in huis 'kerstsokken' worden genoemd.
Deze sokkenwol was wel grappig, die was zo gemaakt, dat je zonder moeite twee identieke sokken kon breien.

Zonder breiwerk kan ik niet, dus ik heb al weer iets op de pennen staan. De Olilia shawl, dit patroon vond ik op de site van Filcolana. De wol die ik gebruik is Arwetta Classic van Filcolana en deze komt uit mijn Surprise Support Package wat ik kocht bij  Ja-Wol uit Rotterdam

Nog geen foto, want ik ben gisteravond er pas aan begonnen en ik moet tussen het breien door wel af en toe googlen hoe een bepaalde steek nu precies moet, dus het gaat nog niet zo snel.
En als ik even een tussendoor handwerkje wil, kan ik altijd nog een paar sokken opzetten, want ik heb nog genoeg sokkenwol liggen.

Ik hoor net dat mijn assistentie gewenst is bij het inhangen van een geverfde deur, dus ik ga mijn hulp even aanbieden en daarna verdwijn ik nog een uurtje in de tuin met natuurlijk mijn breiwerkje.

Zo langzaam aan

Proberen we het 'gewone' leven weer op te pakken in dit nieuwe normaal.
MissT en ik hadden weer een gewone controle afspraak bij de tandarts en ik maakte voor deze week zelfs een afspraak bij de orthodontist voor missT.
Dit op aanraden van onze tandarts, ik zie hier toch wel het begin van een heel traject beugel aan komen.

Natuurlijk deden de dochters en ik nog een flinke wandeling op zondag, die mij nog een stevige blaar opleverde, het resultaat van meer dan een uur doorstappen op mijn Lotta-klompjes.

Wat mij de afgelopen tijd is opgevallen is dat ik toch echt sneller loop dat de meeste mensen, die ik in ons buurtwinkelcentrum tegen kom, het kost mij echt heel veel moeite om anderhalve meter afstand te houden tot degene die voor mij loopt als ik op mijn eigen tempo loop. Leer ik toch zomaar vertragen, nu uit noodzaak.

Zelfs hier heeft het corona-klusvirus toegeslagen. Lief is begonnen met het verven van de gang. Nu was deze ook echt aan de beurt, we wonen hier nu tien jaar en dat begon je ook te zien.
Dus straks kom je hier weer binnen in een fris geverfde gang (en ik hoop dat de kleur die ik heb uitgezocht ook echt zo goed uitpakt als ik het in gedachten voor me zie)

En omdat we vandaag een jaar geleden kennelijk ook een ijsje gingen halen, dit werd mij door oudste dochter verteld, ben ik met de dames naar de stad gefietst en hebben gewoon weer een ijsje gehaald bij onze favoriete ijssalon.

En ja het blijft bizar; een zonnige maandagmiddag in een zo goed als leeg stadscentrum, geen terrassen, geen winkelende mensen. Natuurlijk liepen er wel mensen en hier en daar zaten ook mensen op bankjes te genieten van de zon of zoals wij een ijsje te eten, maar het lijkt niet op de stad zoals deze altijd was (en stiekem vond mijn introverte zelf dit eigenlijk wel fijn)

Merken jullie ook dat je weer langzaam aan overschakelt op een min of meer 'normaal' leven?

doelgericht

Ik voel mijn wereld steeds kleiner worden en dat wil wat zeggen aangezien wij een gezin zijn met redelijke kluizenaarsneigingen.
Maar mijn wereld zoals die nu is beklemt mij, ik ben kennelijk geen mens voor afstand. Mensen van wie ik hou, om wie ik geef, wil ik graag dichtbij mij hebben. En daar horen ook een boel mensen bij die niet tot ons huishouden behoren.

Een deel van de laatste versoepelingen van de lockdown kwamen op mij over als een wassen neus.
Ik vind het heerlijk dat de basisscholen, als is voor missT deze week slechts twee dagen, weer open zijn. Het is goed voor haar om weer naar school te gaan en samen te zijn met haar klasgenootjes in een lokaal met haar eigen juf voor de klas in plaats van voor een beeldscherm.

Maar restaurants en bioscopen open voor een maximum van 30 man incl. eigen personeel met in acht neming van de anderhalve meter maatregel.
Kom op, denk je dat Lief en ik gezellig uit eten gaan als we anderhalve meter van elkaar af moeten zitten of samen een bioscoopje pakken, maar dan wel met twee stoelen er tussen?
Niet dus.

Was ik eerst nog blij dat onze bibliotheek de deuren eind van de maand ook weer opent, nadat ik hun mail had gelezen met alle regels en beperkende maatregelen, was voor mij de lol er wel af.
Niets rustig tussen de stellingen met boeken lopen en soms een boek er uit halen om wat te lezen om dan te beslissen of dit boek geleend gaat worden, maar door een deel van de bieb een vaste route, eenrichtingsverkeer en al. Dus graag van te voren al weten waarvoor je komt, dit pakken, registreren en zo snel mogelijk weer weg.
Zo doelgericht mogelijk.

En daar ligt ook mijn vrees, maken wij ons op voor een doelgerichte anderhalve meter maatschappij, waarbij geen ruimte is voor spontaniteit, waarbij iedereen op gepaste afstand in het gareel moet lopen.

Deze tijd maakt mij geen gezelliger mens, ik probeer positief te blijven, kan zelfs een glimlachend masker op zetten, maar inwendig ben ik kwaad, wil ik het liefst overal tegen aan schoppen.

Want wat is het, ik had afgelopen maandag zo graag mijn zoon omarmt, mijn schoondochter willen knuffelen en dat kleine babietje even willen vasthouden, hun tweede dochter, geboren op moederdag.
Little missL heeft een zusje!
En al ben ik op bezoek geweest, op anderhalve meter afstand, het voelt zo onnatuurlijk, zo afstandelijk. (zo niet mij)
Eigenlijk ben ik intens verdrietig, maar omdat boosheid voor mij beter te hanteren valt dan verdriet, ben ik kwaad.

(en dan ga ik nu doelgericht boodschappen doen, want ik ben nu echt in de juiste stemming om anderhalve meter afstand te nemen)

++++++ (for english - right upper corner - translate) ++++++