woensdag 31 maart 2021

Ineens is het Lente

 


En ziet de wereld er  veel zonniger uit. Bomen en struiken beginnen uit te lopen, overal bloesems en natuurlijk lammetjes! Uit mijn werk fiets ik nu even bij ze langs, gewoon omdat ik er zo blij van word.



De magnolia voor de deur is ook zo'n blij maker. Iedere dag openen de bloemknoppen zich verder tot de boom een explosie van roze bloesem is. Op instagram post ik dit nu onder #mydailymagnolia

Op mijn werk is het minder lente, mijn werkhoeveelheid loopt terug, loopt schrikbarend terug. Ik heb het er hier jarenlang over gehad, dat de werkdruk te hoog was, dat er verwacht wordt om een fulltime job in drie dagen te klaren. Dat is nu niet meer zo, ik ben nu blij als ik voor een volle dag werk te doen heb. Hierover ook gesproken met mijn manager, die hoopvol vroeg of dit kwam door onze automatisering van de diverse processen. Helaas kon ik hem alleen maar zeggen dat mijn werk terug loopt, omdat er niet wordt ingekocht. (en dat dit betekent dat er dus ook niets verkocht gaat worden)

Gelukkig was een andere collega wel dicht gesneeuwd met werk, omdat hij, zoals hij dat zelf nu toch ook aangaf, niets kan loslaten, maar er wel steeds meer bij pakt. Dus hij droeg een pakket werkzaamheden aan mijn over, iets wat ik heel veel jaren geleden ook wel heb gedaan, maar er nu toch weer even mijn tanden moest inzetten en vooral mijn hoofd erbij moest houden. Dus voorlopig ben ik weer gered, maar de corona bijwerkingen beginnen nu echt voelbaar te worden.


Maar vandaag ben ik thuis en ga ik van het mooie weer genieten, dus eerst de was naar buiten. Straks vast nog een wandelingetje en dan de rest van de middag met boek of breiwerk en grote pot thee op de tuinbank in de zon.


En nog een lammetje, omdat ze zo schattig zijn. Ik dacht eerst dat het alleen kwam door de zon dat ik me zoveel lichter en opgeruimder voel, maar het is de lente. Het is het besef, dat wat er ook gebeurt, na de winter volgt altijd de lente.

maandag 22 maart 2021

even een update

Het begon er gewoon op te lijken, of ik de weg naar mijn blog was kwijtgeraakt. Nou dat viel wel mee, meer een combinatie van niet super veel te vertellen en geen zin om boven te gaan zitten.

Het voordeel is nu wel, dat ik tenminste wat te schrijven heb.


Kijk, deze mooie rooie is Guus, de kater van mijn moeder. Vorig weekend reed ik op zaterdagmorgen naar Drenthe, een weekendje naar m'n moedertje. Het is vanaf hier toch bijna twee en een half uur rijden naar haar toe, dus blijf ik slapen en rijd dan de volgende dag weer terug.

Dus mijn moeder had gezellig iemand om tegen aan te kletsen, want ik weet dat ze dat wel mist. Ze is al weer een aantal jaar alleen en nu door alle corona maatregelen mist ze ook haar gezelligheid in de vorm van het koor, de boekenclub en de dansles. 

Tussen alle gesprekken door liet ze mij toch zo iets leuks zien. Een kookboek uit 1938, wat nog van mijn oma was geweest. 




Wat ik uit de recepten leer, is dat dit nog echt een tijd was,  waarin de meeste mensen lichamelijke arbeid verrichten en men nog tussen de middag warm at. Dit is iets wat ik uit mijn jeugd ook nog wel ken, van onze buren, die een tuinderij hadden of van een vriendinnetje, die van een boerderij kwam. Maar super leuk zo'n stukje huishoudelijke historie.






De laatste twee weken vliegen de sokken hier van de naalden. Ik zit kennelijk in een goede brei-flow, tussen de foto van het paar sokken en het mandje met anderhalve sok zit een week, lekker doorgebreid dus.

Nu ik zo terugdenk, gebeurde er best veel de afgelopen we(e)k(en). Miss T gaat weer naar school, iedere dag heeft zij een halve dag fysiek les en een halve dag online les. En dat gaat goed, zelf vindt ze de lessen op school fijn, ook al is het maar met de halve klas en moet er afstand gehouden worden. 

Verder nog veel beter nieuws, na eindeloos lang solliciteren heeft dochter M een baan!! De functie is precies waar ze naar op zoek was en het bedrijf zit in Rotterdam, dus de reistijd is ook redelijk. Na de Pasen begint ze daar, voorlopig online, want van dit bedrijf is het kantoor nog volledig gesloten. Maar wat ben ik een partij trots op haar, al is het alleen al om haar doorzettingsvermogen, want om afwijzing na afwijzing, de moed er in te houden en keer op keer zeer gemotiveerd te solliciteren. Ik vind dat knap.


Ook kwam het bericht dat het visum van schoondochter met 60 dagen is verlengd, dus zij en zoon J mogen nog wat langer samen blijven. Ze proberen om straks eind april samen terug te vliegen, maar of dat gaat lukken met alle bureaucratie en covid-maatregelen, weten we nog niet. Voorlopig wonen ze nog gezellig hier.

En dat deed mij ergens aan denken. Ooit, jaren geleden, ben ik een benaderd via instagram of ik wilde meewerken aan een programma over meerdere generaties die samen wonen. Het mag duidelijk zijn, dat ik daar nooit op ingegaan ben, maar het zette mij toen wel aan het denken. Zou ik dat kunnen in een woning samenleven met mijn moeder of schoonmoeder. Mijn eerlijke antwoord; nee, absoluut niet! Mijn moeder een lief mens, maar wel met een krachtige persoonlijkheid, die wil dat alles volgens haar regels en gebruiken verloopt, iets wat ook botst als ze hier langere tijd logeert.  En laten we eerlijk zijn, mijn moeder zou ook knettergek van mij (en mijn gezin)worden. Maar soms zou wat dichter bij mekaar wonen wel fijner zijn (maar ik verhuis niet naar Drenthe). Maar inmiddels hadden we zo aan dat programma kunnen mee doen, want met inwonende zoon en schoondochter wonen wij met meerdere generaties onder een dak. En ach, vanuit mij gezien, gaat dit best goed šŸ˜

Ik denk dat ik nu wel alles verteld heb  wat er te vertellen valt, ga ik nog even een paar pennen breien, voor de nieuwe (werk)week weer begint.







zondag 21 maart 2021

Ostara - lente equinox

Ostara betekent de komst van het seizoen van vruchtbaarheid en groei; de lente! Ostara is de godin van het lenteseizoen, haar naam slaat op het oosten, de richting waar het licht, de zon, vandaan komt. Ostara is de godin van de stralende morgen, het stijgende licht.


Ostara is een tijd om te zaaien, een tijd waarin we alles wat we ons met Samhain hebben voorgenomen uit beginnen te voeren.
De dagen worden langer, de nachten korter. De zon wint aan kracht en warmte, de aarde krijgt langzam kleur.

Bij de lente equinox krijgt het licht de overhand, want hierna zullen de dagen langer zijn dan de nachten,
Het belangrijkste symbool van Ostara is het ei, dat de vruchtbaarheid in de natuur symboliseert.
Het wijst ons er ook op dat plannen die tijdens de winter op innerlijk niveau werden uitgebroed nu in ons leven in de praktijk kunnen worden uitgevoerd. Mogelijk zetten we nu de stappen in de richting van iets waar we alleen nog maar van hebben gedroomd.
Dit is het feest van het nieuwe leven, nu laten we de winter achter ons en alles wat bij de winter hoort.


Eieren misschien met beschilderingen versierd horen nu op het altaar. Zij geven het ontluiken weer van het leven uit de duisternis, het op borrelen van ideeƫn uit diep innerlijke niveaus. Eieren zijn het symbool van de vruchtbare godin, vol belofte en potentieel leven.
Niet voor niets is dit feest vernoemd naar de oude Teutoonse Godin Oestre, wiens naam verband houdt met ons moderne woord oestrogeen, voor het hormoon dat de ovulatie stimuleert.

Dit is de tijd van Ostara, godin van licht en vruchtbaarheid.
Ze leert ons in het hier en nu te leven, het heden te eren en om het kind in onszelf te omarmen.


May I go with the love and guidance of the great goddess Ostara and her hare in my heart.
Merry meet, merry part and merry meet again.

Blessed Ostara

maandag 8 maart 2021

niet veel te vertellen

Allereerst iedereen bedankt voor de lieve woorden na het plotseling overlijden van poes Nutmeg. Het voelt nog steeds vreemd, ons huis zonder het kleine poesje met het bolle kontje, op haar hoekje van de bank.



En verder heb ik niet veel te vertellen, zo veel maken we niet mee. Iets waar in deze tijd  misschien iedereen wel wat 'last' van heeft, want we kunnen/mogen niet zo veel. 
Ik merk het aan gesprekken met mijn moeder, die alles wat ze nu nog meemaakt, zo'n vijf keer uitvergroot en dat ook zo'n vijf keer verteld. En ik merk het aan mijn schoonmoeder, die alleen nog over het verleden vertelt, want waarschijnlijk valt er over haar heden even niets te zeggen.

Positief punt; miss T is weer naar school! Sinds vandaag volgt ze weer een halve dag fysiek les en een halve dag online. Dat was weer even wennen, want nu moest ze om half 9 in de klas zijn,  in plaats van 
rond die tijd haar bed uit te komen rollen. Ik ben wel blij met deze 'vertrouwde' regelmaat, want ook al beweerde zij van niet, ik vond de laatste weken haar motivatie om online ook echt geĆÆnteresseerd de lessen te volgen ver te zoeken.


Wandelen kunnen we nog steeds, dus dat doen we dan ook. Vorige week wandelde ik met Lief langs het strand bij Monster en vanmiddag liep ik met oudste dochter een rondje door het Westerpark.


En gelukkig staan daar ook schapen


En verder hebben we besloten (net als zo veel Nederlanders) deze zomer in eigen land te blijven en voor een week een huisje in Limburg geboekt en daar kijken we allemaal naar uit. (ik denk dan niet aan ons voor-corona plan, wat was om naar AustraliĆ« te vliegen en eindelijk zoon en schoondochter weer te zien, little miss E te knuffelen en baby A eindelijk vast te kunnen houden - misschien in 2022 dan?) 

Dus nogal een nietszeggend blogje, waarbij ik merk dat het me vandaag niet lukt om positief te blijven. Vandaag zie ik even geen licht aan het eind van die corona tunnel, ik heb eigenlijk het gevoel dat deze zojuist weer met een paar kilometer is verlengd.
Volgende keer beter dan maar. 

woensdag 24 februari 2021

Nutmeg 03-06-2003 / 23-02-2021


 Onze Nuttepoes is er niet meer. Gisteren hebben we haar laten inslapen, nadat we de dag er voor hoorden van de dierenarts dat haar nieren niet meer werken.

Een heel plots afscheid, maar misschien ook maar goed zo, want voor poes geen lange lijdensweg, gewoon zo snel achteruit gaan, dat er nog maar een optie overbleef.

En ook al weten we allemaal dat haar laten inslapen het enige juiste was, het blijft verdrietig en we missen haar allemaal.

Het is zo raar om 's ochtends beneden te komen en haar niet op haar vertrouwde hoekje van de bank te zien liggen. Geen poezenknuffels meer bij de ochtend koffie en geen poes gezellig tegen me aan liggend terwijl ik zit te breien.

Lieve Nutmeg, mammiepoes, nuttepetut, nuttepoes rust zacht.

zondag 14 februari 2021

ijsdagen

 











De eerste serie foto's maakte ik terwijl ik naar m'n werk liep of weer terug naar huis. Ik ben inderdaad alle werkdagen gaan lopen, omdat ik niet houd van auto rijden als het glad is of van glibberen met de fiets. Maar het grappigste is, ik vond het lopen fijn, gewoon 20 minuutjes stevig doorstappen en ik kwam ontspannen bij mijn werk aan. Het lopen bleek voor mij helemaal geen 'moeten' te zijn om van a naar b te komen, maar een rustig begin van de werkdag. Als ik fiets zie ik wel die mooie kleuren in de lucht van de zonsopkomst, maar nu had ik al lopend echt de tijd om het te zien. Dus ik denk dat ik voortaan  fietsen en lopen met elkaar ga afwisselen.

En die tweede serie foto's; hoe lang was het niet geleden dat we op natuurijs konden schaatsen. En hoe fijn is het om op vrijdagmiddag na het werk, gewoon een uur te kunnen schaatsen. We reden naar de Rotte, waar Lief bij warmer weer wel vaker fietst en vonden daar een mooi plekje om de schaatsen onder te binden. Ondanks alle berichten in de media was het hier niet overdreven druk. Er schaatsten genoeg mensen, zodat je wist dat het ijs betrouwbaar was. We schaatsten een rondje, eerst met de wind in de rug, daarna bikkelen met de wind recht van voren. 

En ook gisteren deden we nog een rondje op de schaats, want hoe lang moeten we weer niet wachten tot we een winter hebben met echte vrieskou, waarbij ook de grote plassen dichtvriezen.

Maar zoals het er nu  uitziet, zet morgen de dooi echt in. Ik was heel blij met deze week van sneeuw en ijs, maar kijk nu ook wel uit naar de lente.

maandag 8 februari 2021

sneeuwwit

 





Gister was ik blij verrast om inderdaad wakker te worden in een witte wereld, zoals  ook was voorspeld door diverse media, meestal wordt het Westen overgeslagen als het om sneeuw gaat. Maar nu was het hier wel wit, meteen iets gedaan wat ik altijd al wilde doen, met blote voeten de sneeuw in, een klein stukje lopen door de tuin (samen met woezeldepoezel, die nog niet echt wist wat hij nu van dat witte spul moest vinden)

Maar waarom met blote voeten in de sneeuw lopen? Van @thecraftytoothfairy (instagram) heb ik geleerd dat dit goed is voor bloedsomloop en immuunsysteem. Dat goed voor de bloedsomloop geloof ik graag, want eerst gingen m'n voeten tintelen van de kou, maar daarna werden ze zo warm en bleven dat dus ook (zeker als je ook nog zelfgebreide wollen sokken draagt)

Natuurlijk is de sneeuw mooi van achter het glas, knus op de bank met een mok hete thee. Maar er valt hier niet vaak sneeuw en zeker niet zoveel. De laatste keer was in 2012 (klikkerdeklik) toen miss T nog een klein peutertje was.

Dus wij gingen naar buiten. Wel zonder miss T, die ging liever met een paar vriendinnen en dat begrijp ik ook wel. Dus lief, oudste dochter en ik namen de slee mee en gingen op zoek naar een goede slee helling in de buurt.

Alle parkjes waren vol met kinderen met sleetjes, ouders die de sleetjes voorttrokken of druk filmpjes maakten terwijl hun kroost op de slee een helling afgleed. Gelach, geroep, geklets en gegil, sneeuwpret zoals sneeuwpret hoort te zijn.






En vandaag op onze vrije maandag liepen lief en ik nog een stukje. Een route die ik al zo vaak heb gelopen of gefietst, maar die er nu met al die sneeuw zo anders uitziet.

En morgen loop ik een deel van die route weer, op weg naar mijn werk, want ik heb besloten om te gaan lopen, zeker nadat ik vandaag een paar fietser moeizaam zag glibberen door de sneeuw. Kijken of ik het dan ook nog zo mooi vind...

In ieder geval ben ik door al het buiten zijn heerlijk warm en rozig geworden, dus ik mag zo best even op de bank met een mok thee, naast poes zitten. En ik hoop dat we nog een paar dagen van de sneeuw kunnen genieten of dat de vorst echt doorzet en we straks gewoon op de sloten hier in de buurt kunnen schaatsen, want ook dat is lang geleden, dat ik op natuurijs heb kunnen schaatsen. Al hoewel er voor goed ijs eigenlijk geen sneeuw mag liggen...

Wens je een fijne winterse week


maandag 1 februari 2021

Imbolc

 Imbolc kan een afleiding zijn van het keltische woord bolc of bolg, wat buik betekend.

Imbolc zou dan 'in de buik' betekenen. 
Met de buik wordt moeder aarde bedoeld, uit wiens buik of wel akker, alle leven weer naar boven zal komen. 
Binnen in haar ontkiemen de zaden die zijn gezaaid en gauw zullen groeien tot prachtige planten en bloemen.

Imbolc is het feest van de bevruchting van de aarde in het nieuwe zonnejaar.


Het is het feest van Bridget, de drievoudige Godin in haar jonkvrouwenaspect. 
Het is vroeg in de lente. 
Ze is een jong meisje; ze staat aan het begin.

Het is de tijd om het zaad te zegenen, de landbouwwerktuigen te wijden, het is de tijd dat de ooien gaan lammeren.
Terwijl de wereld zich voorbereid op groei en vernieuwing wordt Bridget geƫerd, de bes van de winter(de crone) verandert zich nu in de jonge maagd van het voorjaar.

Het feest van Imbolc valt in een tijd van reiniging en zuivering. 
De voorjaarsschoonmaak bereidt onze geest en lichaam nu voor op een wederopstand. Bridget de jonkvrouwe veegt met haar nieuwe bezem de rommel van de winter en de aanwas van het vorig jaar weg.
Zoals alle jonge mensen is ze vol van nieuwe wegen en nieuwe ideeƫn. Net als zij moeten wij ons voorbereiden op en ruimte maken voor iets nieuws.
Het is de tijd van nieuwe jeugd en inspiratie.
De allereerste frisse nieuwe loten beginnen net  te verschijnen, sneeuwklokjes laten zich voorzichtig zien.
De Godin is weer jong, een maagd (jonkvrouw), en de God, die met de winterzonnewende wedergeboren is, manifesteert zich nu als een jonge man.
Hun liefde belooft vervulling, nieuw groen en vruchtbaarheid.


Was vanaf Mabon de beweging van de energie inwaarts, alles trok zich naar binnen terug. Imbolc is het punt van omslag, vanaf nu gaat de stroming weer uitwaarts. Vanaf nu gaan we ons weer richten op de buitenwereld.

Blessed Imbolc

zondag 24 januari 2021

Lockdown wandeling / deer oh deer

 




We wandelen wat af de laatste tijd.
Samen met de dochters heb ik de afgelopen tijd al heel wat kilometers gemaakt. Alleen wandelen we altijd in de directe omgeving van ons huis.
En dat wordt weleens saai.




Gisteren waren we echt toe aan een andere wandelomgeving en zijn naar het AWD gereden, ingang Oase. Dit is mijn favoriete stuk van het awd, niet omdat de omgeving zo mooi is, maar omdat er altijd super veel herten te zien zijn.
En ook gisteren stelde de herten mij niet teleur.




We waren er pas tegen drie uur 's middags een tijdstip waarop de meeste gezinnen met kleine kinderen al bij de speeltuin van het pannenkoekenrestaurant te vinden zijn.
Het was dan ook niet druk en hoe verder we liepen des te minder mensen we nog tegen kwamen, precies zoals ik het daar gewend ben.
Het was weer als vanouds, wandelen met z'n vieren, op zoek naar hertjes.

Gezicht in de wind, klein zonnetje er bij en even geen covid, lockdown of avondklok.
Even leek alles weer als vanouds.

En het raakte mij ineens, het zijn niet eens alle maatregelen, die me de das omdoen. Het is de totale uitzichtloosheid, niemand weet wanneer het stopt, wanneer er weer licht schijnt aan het eind van de tunnel.
Maar daar in het awd kon ik  het even loslaten, wandelde ik mijn hoofd leeg.
En alleen al daarom ben ik zo blij dat er hertjes zijn.
I šŸ’“ deer


LinkWithin

Related Posts with Thumbnails