laatste dag van het jaar

 

De laatste dag van het jaar en ik ben nog even de zolder opgekropen. De laatste weken kom ik hier niet zo veel, behalve dan om de was op te hangen, maar zo'n laatste dag van het jaar vraagt toch nog om een blogpost.

De laatste dag van het jaar betekent ook een kleine terugblik.

Ik had dit jaar veel om dankbaar voor te zijn, maar ik denk dat voor mij toch wel het hoogtepunt onze reis naar Australië was, waarbij we logeerden bij Oudstezoon en zijn gezin en zij ons hiermee een inkijkje in hun dagelijks leven gaven. En waar wij met z'n drieën in een camper zelf ook nog een stukje van Queensland bekeken.

Verder begon miss T na het behalen van haar vmbo diploma aan een opleiding op het mbo, waar zij er vrij snel achter kwam dat deze opleiding niets voor haar was en na een oriëntatiecursus heeft zij zich net voor het eind van dit jaar ingeschreven bij een andere mbo opleiding en heeft ook geregeld bij de supermarkt waar zij haar bijbaantje heeft, dat zij straks tot september daar voor minstens 24 uur aan de slag kan.

Ook Lief start straks in het nieuwe jaar met een andere baan, wel bij de zelfde organisatie als waar hij nu werkt, maar een heel andere functie, die hem hopelijk meer uitdaging gaat geven.

Op de foto hierboven staat ook iets waar ik heel dankbaar voor ben; mijn kleindochters. Deze dagen zag ik ze bijna allemaal. Met de kerst schoof middelste zoon aan bij ons kerstdiner met zijn oudste dochter, de jongste was helaas ziek, waardoor zij en schoondochter thuis bleven. En na de kerst stonden wij op schiphol te wachten op het vliegtuig wat Oudste zoon met zijn gezin naar ons toe bracht, waren wij in de zomer bij hen, nu zien we ze weer hier. Dus voor mij stonden deze laatste dagen van het jaar in het teken van mijn kleindochters en alle bijbehorende speeltuin/bos bezoekjes en spelletjes Uno.

En in alleen kleindochters gaat in het nieuwe jaar verandering komen, want half februari komt er een kleinzoon bij (de baby waar ik nu heel hard voor aan het breien ben)

En dan ga ik nu rustig de laatste uren van dit jaar wegbreien met thee of een mok gluhwein.

Wens ik hierbij iedereen een mooi, liefdevol en sprankelend 2025!

Terug van weggeweest

 

De eerste foto's zijn van de dagen die we doorbrachten in Brisbane en omgeving bij zoon, schoondochter en de kleindochters. Zij lieten ons hun stad zien en namen ons mee in hun dagelijks leven. Voor mij super leuk om ook mijn Aussie kleindochters naar school en daycare te brengen. Beide liggen aan een behoorlijk steile heuvel, dus na de eerste schoolrun begreep ik meteen waarom de meeste moeders daar in sportleggings en op sneakers lopen. 

Na een kleine week vlogen wij met een binnenlandse vlucht naar Cairns, waar we een campervan voor ons klaar stond.

Onze eerste stop Mowbray, hier hebben we alleen overnacht op weg naar onze eerste bestemming Daintree Rainforest en Cape Tribulation.

Cape Tribulation was het noordelijkst waar we geweest zijn, verder dan dat konden we neit, want vanaf dit punt kun je alleen met 4WD auto's rijden en het plan was om weer in Brisbane terecht te komen, dus vanaf hier zijn we weer zuidelijk gereden.

Babinda Boulders

Airlie Beach

Airlie Beach had een beetje een Zuid-Franse vibe, maar dan wel met de Australische relaxtheid. 

Hierna reden we door naar Eungella Nationalpark, waar we bij de dam een mooi kampeerplekje vonden, ook dit is een soort van campsite, want in Australie mag je niet wild kamperen.

volle maan boven Eungella

Eungella is het leefgebied van de platypus ( vogelbekdier) en die kun je hier dan (met geluk) ook spotten.  En laten we ze nu ook hebben gezien bij Broken River.

Via Clairview reden we daarna door naar Tannum Sands, een plaatje waarbij ik de neiging had om steeds het intro van de soapserie Neighbours te zingen 😊

zonsondergang bij Agnes Water 

Noosa 

In Noosa kwamen zoon, schoondochter en de meiden ons opzoeken om zo nog wat tijd met elkaar door te brengen, want zo vaak zien we elkaar niet. De laatste keer was kerst 2022 en dit was de eerste keer dat wij hen kwamen bezoeken, terwijl ze al zeven jaar in Brisbane wonen.

Na het weekend in Noosa reden we door het gebied van de Glasshouse Mountains naar onze laatste campsite in Beerwah. Hier hebben we de camper opgeruimd en schoongemaakt, want de dag erna reden we door naar Brisbane om onze van in te leveren.

En onze laatste dag in Australie hebben we natuurlijk doorgebracht met de hele familie en lieten zij ons Byron Bay in buurstaat/buurprovincie New South Wales zien.

laatste zonsondergang Down Under voor ons

Dit was natuurlijk maar een heel beknopt verslag van onze reis en van alles wat we hebben gedaan. We hebben een fantastische tijd gehad, zoveel gezien. Ik ben dankbaat dat dit kon, dat ik mijn zoon, schoondochter en kleindochters nu weereens irl kon knuffelen en deelgenoot mocht zijn van hun leven daar. Het maakt het missen niet mnder, maar het verzacht het zeker wel.

En nu is het worstelen tegen de jetlag, want 14.00 uur 's middags voelt voor mij aan als 17.00 uur en 's ochtends om 05.00 uur ben ik klaar wakker. Maar morgen kan ik weer gaan werken en ik denk dat ik dan het normale ritme zo weer oppak.

laatste loodjes

 

Deze week de laatste loodjes tot aan onze zomervakantie. Voor mijn gevoel is het eerste half jaar voorbij gevlogen. Misschien omdat we zoveel moesten regelen hier in huis en voor de vakantie. Dus ik heb nu voor het eerst sinds jaren dat ik niet tegen die laatste we(e)k(en) aan zit te hikken. Morgen is het wat werk betreft al zover. Morgen om 17.00 uur draag ik het grootste deel van mijn werkzaamheden over aan collega N en sluit ik alles af voor bijna een maand.

Donderdagavond is er de diploma uitreiking van miss T en vrijdagochtend worden wij door een taxi opgehaald, die ons naar Schiphol brengt en dan gaan wij DownUnder.

Wij gaan naar oudste zoon en zijn gezin, naar Brisbane, Qld, Australia! Nu gaan wij zien waar zij wonen en leven, want ze wonen er nu ongeveer zeven jaar en dit is de eerste keer dat wij die kant opgaan.

En ja, we hebben ook daar een camperbusje gehuurd, waarmee we met z'n drietjes nog een stukje gaan touren, zo tussen Cairns en Brisbane (en heel veel gaan zien)

Dus wij worstelen ons hier nu nog door de laatste regeldingetjes en vooral het inpakken heen en ookal ben ik er nog tot het eind van de week, ga ik nu toch alvast zeggen....

Alvast een fijne vakantie voor ieder, die dit leest! En tot in augustus.

familie weekend en meer

Mijn lange weekend werd ineens gevuld met familie. Donderdagmorgen stapte ik in de auto en reed naar Drenthe, voor een bezoekje aan mijn moeder(tje). Gewoon voor de gezelligheid en omdat mijn broer er ook was. Hij woont met zijn gezin in München, we zien mekaar niet zo heel veel, dus als er ergens een kans is grijpen we die. Bijkletsen, koffie drinken en ondertussen wat tuinklusjes oppakken. Aan het eind van de middag reed ik weer naar het westen met een flink maal verse asperges bij me

Vrijdag had ik mezelf een vrije dag gegund. Dit doe ik eigenlijk ieder jaar, de dag na hemelvaart vrij nemen.Vroeger omdat het handig was met miss T, die immers vrij van school heeft en tegenwoordig, nu de puber prima voor zichzelf kan zorgen, gewoon omdat ik het mezelf gun, zo'n lang weekend. Het werd een dagje huis en haard met veel breitijd, ook omdat oudste dochter de auto had geleend vanwege een bruiloft van een vriendin.

En zaterdag was het hier op het Dorp de jaarlijkse Oldtimerdag, dus Lief en ik stiefelden gemoedelijk naar de dorpsstraat waar we al die auto's konden bewonderen. Oudste dochter sloot zich bij ons aan en we eindigden met z'n drietjes op het terras van een Italiaanse traiteur, waar we lunchten met diverse anti pasti. Het gaf mij een heel ontspannen vakantie gevoel, kan ook komen door dat glas witte wijn, wat ik er ook bij dronk 😉

Oudste dochter bleef het weekend gezellig hangen, at mee, bleef slapen en hielp Lief mee met het verplaatsen van de grote ladder. Lief is druk bezig met het schilderen van de buitenboel. De kozijnen van de erker zijn al geverfd en nu is mijn kleine zolderraampje aan de beurt, ook dat wordt nu gebroken wit in plaats van bruin. Langzaam aan wordt al het houtwerk of gebroken wit of (monument)groen.

Toen was het alweer maandag en dat betekent voor sommige werk of school. En voor mij was het opruimen, wassen, de badkamer soppen en boodschappen doen. En heel langzaam begin ik het te leren om niet altijd eerst het werk af te hebben voor ik tijd voor mezelf heb, want na het doen van de boodschappen, ging ik eerst naar het tuincentrum om een paar plantjes voor de lege plekken in de voortuin te kopen. En daarna eerst genieten van het mooie weer met een boekje in ons 'lounge' hoekje, omdat ik bedacht dat de badkamer niet wegloopt en ik deze ook aan het eind van de middag kan schoonmaken. Ik was bijna trots op mezelf.

Maar daarna was het weer dinsdag, het begin van mijn werkweek. Dat viel me zwaar, gewoon geen zin. Waar dit nu vandaan komt geen idee, maar ik heb er al een paar weken last van. Ik heb dit natuurlijk best wel vaker gehad, maar dan kon ik makkelijk een oorzaak aanwijzen, dat had meestal te maken met werkzaamheden, die ik ineens door m'n strot geramd kreeg. Maar daar is nu geen sprake van en tot een maand geleden ging ik meestal met plezier naar m'n werk. En ineens is dat weg en ik heb geen idee waardoor. Het enige wat ik weet dat ook mijn collega, met wie ik het heel goed kan vinden, dit ook  heeft. Geen zin en na een werkdag ook echt heel moe en nee, ook zij kan haar vinger er niet op leggen, maar er is wel iets verandert in de sfeer op onze afdeling. Ik kan het niet benoemen, maar het vreet energie. Lekker vaag verhaal, toch?!

Gelukkig was het vandaag woensdag en dat is mijn vrije dag (luizenleven heb ik toch). Op aanraden van de bedrijfsarts is Lief niet langer op maandag vrij, maar op woensdag om zijn werkweek te breken. En vandaag hadden we een koffie-date. Voordat we op het terras bij Kaafi neerploften, gingen we eerst nog even bij Cross and Woods langs, waar ik weer goed voor mezelf zorgde. Maar zeg nu zelf, zo'n lief mandje kun je toch niet laten staan, perfect voor handwerkproject nummer drie......

En nee, nu ga ik niet beginnen aan een volgend brei-project, maar eerst een beneden kijken, want ik geloof dat ik Miss T hoorde thuiskomen en dan kan ik vast Lief helpen om de ladder tegen het zolderraam te zetten.

En morgen? Dan probeer ik echt met goede moed naar werk te gaan. Laat ik het zo bekijken, de wandeling ernaar toe is fijn.

oud

 

Dit is Guus, de kat van mijn moeder. Guus is oud en voor mijn gevoel is dat best snel gegaan, hij is veel magerder, loopt strammer en is super aanhankelijk. Hij is het maatje van mijn moeder, ze zorgt voor hem, kletst tegen hem en ze zijn blij met elkaars gezelschap.

Hoe ik hier ineens op kom. Gisteren waren we weer bij mijn moeder, nog voor haar verjaardag. Bijna was dit bezoekje niet doorgegaan, want vorige week werd mijn moeder ineens ziek, flink ziek (nee, geen C, er zijn ook nog andere ziektes) Ze was zo ziek, dat ze eigenlijk de hele dag in bed lag, niks voor mijn moeder, die meer het type niet lullen, maar poetsen is. Gelukkig was daar de buurvrouw, die zich over mijn moeder ontfermde, een soepje voor haar kookte en medicijnen bij de apotheek haalde. Gelukkig heeft ze zo'n buurvrouw, want mijn moeder woont aan de andere kant van het land, dus ik wip niet even aan na mijn werk om boodschappen te doen of voor een praatje en een kop thee.

Gisteren wel, we reden naar het oosten, pikten daar in de buurt mijn broer nog op van het treinstation en gingen met z'n allen bij (schoon)moeders/oma langs. 

Terwijl zij in de middag even sliep, deden wij boodschappen en 's avonds kookte ik voor iedereen (waarbij er nog een flinke portie voor de volgende dag overbleef). En zat mijn moeder 's morgens nog als een dood vogeltje op de bank, gedurende de middag ging ze zich veel beter voelen en 's avonds smaakte het eten haar ineens weer. Alsof het hebben van gezelschap, gezelligheid en aandacht ook als medicijn werkte.

Maar dit doet mij wel denken, want nu is mijn moeder gelukkig niet vaak ziek. En heeft ze lieve buren,  maar er is misschien niet altijd een buurvrouw die even inspringt en zowel  mijn broer als ik wonen een aantal uur rijden van haar vandaan. Maar misschien zie ik beren, waar ze niet zijn. Maar toch.

Voorlopig hoop ik dat zij en Guus gezellig samen oud kunnen zijn (want ik vind 82 best een hele leeftijd)

It's a new dawn, it's a new day...... and i'm feeling good

En zoals de titel al zegt, ik voel me zeer okay, licht, vrolijk en opgeruimd. Vooral dat opgeruimd 😊
Omdat het vandaag woensdag is, en dus geen werkdag,  ging ik met een emmer sop door het huis, want daar was het afgelopen maandag niet van gekomen.


Afgelopen maandag promoveerde mijn schoondochter in het Academiegebouw van de Universiteit van Utrecht.
En terwijl zij haar proefschrift stond te verdedigen paste ik op Little Miss E (mijn kleindochter uit Brisbane).

De laatste keer dat ik zoon, schoondochter en Miss E in levende lijve zag was met de bruiloft van J+M, juni 2018.
En nu vierden we dit jaar de 4e verjaardag van Miss E met z'n allen op een zeer regenachtige zondagmiddag in een huisje in Reeuwijk.
Ik ben blij en dankbaar met iedere minuut die ik met hen kan doorbrengen, want ik moet ze straks weer zo'n tijd missen.
Zo kwamen zoon en Miss E nog bij ons eten, kip - patat en appelmoes op haar echte (wat betreft datum) verjaardag.
En ging ik met dochter M en miss T op zondagmiddag naar Utrecht naar het Nijntje museum, want daar hadden we afgesproken met zoon en Miss E.

En 's maandag paste ik op mijn zeer energieke kleindochter, we deden heel veel spelletjes, lazen wat verhaaltjes en gingen tussendoor ook even samen op pad naar het Academiegebouw voor de receptie na de promotie. Miss E zag voor het eerst een kastanje, want kastanjebomen kennen ze niet in Brisbane, maar op het Domplein staan wel grote kastanjebomen.
Begin van de avond kwam oudste dochter M ook nog langs om met Miss E te knuffelen en een uurtje of wat later reden we samen terug vanuit Utrecht, waarbij ik eerlijk beken dat ik gesloopt was. Ai , ik ben het echt niet meer gewend een halve dag in touw zijn met een kleutertje.
Maar zoals ik al eerder zei ik ben zo blij met de tijd die ik met haar kon doorbrengen, dus thuis gewoon een kop thee en naar boven. En ik sliep inderdaad goed die nacht.

Persoonlijk hoogtepunt deze week, was dat ik eindelijk mijn adrift shawl heb afgemaakt. Een shawl met behoorlijke lengte, ik geloof,  2.60 m van  punt naar punt. (Miss T moest dit even opmeten)
Dus nu wikkel ik mezelf 's ochtend in deze shawl voordat ik op de fiets stap.

Straks komt miss T thuis vanuit school.
Zij heeft zich opgegeven om met de KerstMusical mee te doen en na schooltijd van 12.00 - 14.00 uur gaan ze oefenen. Vandaag komen ze voor het eerst bij elkaar en wordt de tekst gelezen en gekeken wie, welke rol graag wil spelen.
Ze was eerst bang dat ze toch niet kon mee doen, want eigenlijk heeft ze op woensdagmiddag om twee uur, een uurtje RT. Toevallig is haar RT juf een schat, die heel goed begrijpt, dat meedoen met een musical super leuk is. En nu heeft miss T donderdagmiddag na school RT, wat wel betekend dat ze zelf op de fiets naar haar les moet, want ik ben immers aan het werk.
Dus strakjes fietsen we samen de route, als het tenminste nog droog gaat worden.....

Zo en nu heb ik tenminste ook het gevoel mijn blog weer even afgestoft te hebben met deze update.
Wens ik verder  iedereen nog een fijne week!

week 22 - terugblik

Een mooie, maar ook heel intensieve week hebben we achter de rug.

Het begon met de avondvierdaagse.
Alle 4 de avonden werden door miss T en mij gelopen. Meestal neemt lief ook minstens een avond voor zijn rekening, maar de week ervoor heeft hij een aanrijding gehad met de motor en daar heeft hij een gekneusde rib (en motor) aan overgehouden.

De eerste avond was het bloedje heet, het lopen, slenteren was echt geen pretje. We liepen op smalle paadjes tussen huizen door, dus weinig tempo en geen verkoeling van een briesje.

De dag er na was er overal code oranje en in diverse plaatsen werd er deze avond niet gelopen.
Wij liepen wel, het rommelde wat in de verte, er vielen 5 druppels en dat was het. De heftige buien zijn langs ons heen gegaan.
Door het verwachte noodweer liepen er veel minder mensen mee dan maandag en konden we echt doorlopen en met een zacht briesje was het heerlijk wandelweer.

Natuurlijk zijn we ook natgeregend en wel op dag 3. Op weg naar de startplaats fietsen we door een enorme onweers/regenbui. Dus we begonnen deze avond drijfnat, maar na 5 minuten lopen was de regen gestopt en tegen de tijd dat we halverwege de route waren, waren we ook weer opgedroogd.

Dag 4; de laatste avond met de intocht. Dit vind ik zelf de minste avond, vanwege alle drukte en lawaai er om heen, maar voor miss T is dit de beloning van 4 avonden lopen met het ontvangen van bloemen en de medaille.

En we eindigde deze week met een heel groot feest.
De bruiloft van Jasper en Marlous.

De ceremonie was heel persoonlijk en zo vol liefde. Zeker toen ze  elkaar vertelden wat ze voor elkaar betekenen.
Deze twee, al bij elkaar vanaf hun vijftiende/zestiende, horen echt bij elkaar.

En als je deze foto ziet, kun je alleen maar tot deze conclusie komen.
Ik ben een rijk mens.