overpeinzing op de maandagmorgen

 

Maandag, mijn derde weekend dag. De dag van de huishoudklusjes en alles op orde brengen voor mijn werkweek ook begint. Een dag waarop ik ook heel bewust wat rustpuntjes inbouw (lees brei-pauzes)

Maar sinds afgelopen woensdag speelt er iets door mijn hoofd. Het begon met een gesprekje met de opticien, waar ik was voor de halfjaarlijkse lenzencontrole. Mijn werk, wat bestaat uit 8 uur lang voor een beeldscherm zitten is voor mijn hoofd en ogen gewoon vreselijk vermoeiend. De oplossing, die ik keer op keer hiervoor aangedragen krijg is, zorg dat je regelmatig van je beeldscherm gaat, door even andere klusjes op te pakken.

Maar hierin zit het probleem, al die klusjes zijn weggeautomatiseerd. Archiveren van leveranciersfacturen hoeft niet meer, want alles komt binnen via de mail. Deze taak, waar ik vroeger toch echt wel een uurtje per week aan kwijt was, is weggevallen. Zelfde met het hele accorderingsproces van inkopen ( ik administreer alle inkopen), waar ik 10 jaar geleden nog dagelijks alle afdelingen afliep om akkoord parafen te krijgen, gaat dit nu automatisch via mail, zodra ik inkoop inboek.  Zeer efficiënt, maar dat maakt wel dat mijn werk nu voor 100% bestaat uit zitten achter een beeldscherm.

Van het beeldscherm af bestaat nu uit 2 x 15 minuten koffie/theepauze en 30 minuten lunchpauze en de keren dat ik even water of thee haal voor mijn collega's. En dat is eigenlijk niet veel, als ik het vergelijk met zo'n 10 jaar terug. En hiermee begrijp ik wel waarom hoofdpijn en prikogen bij mijn werkdagen van nu horen.

Dus ik besluit deze overpeinzing met de opmerking dat automatisering misschien beter is voor de productiviteit, maar zeker niet voor de gezondheid (althans niet die van mij)

Ga ik nu gauw van het beeldscherm en de badkamer schrobben 😊

Fijne week iedereen!

nieuw jaar - nieuw begin

 

Een nieuw jaar, een nieuwe agenda, een nieuwe kalender aan de keukenmuur. Nieuwe voornemens om bepaalde zaken anders aan te pakken , die heb ik niet. Ik doe al jaren niet meer aan nieuwjaarsvoornemens, ik heb geleerd dat wanneer ik iets wil veranderen/mee beginnen, ik hier meteen mee aan de slag moet gaan. Als ik iets voor me uitschuif, als in hier begin ik volgende maand aan, dan wil ik het niet genoeg of ben er nog niet klaar voor en dan is de kans dat ik het ook volhoud klein.

Wel heb ik nieuwe woorden voor dit jaar. Via de instagram van @rosalie_ziecoaching zag ik een overzicht van letters. De eerste 4 woorden die je dan ziet, zijn jouw woorden voor 2023.

* gratitude

* connection

* power

* health

Dit zijn mijn woorden voor dit jaar. Dankbaarheid en verbinding begrijp ik heel goed. Ik ben heel dankbaar voor de afgelopen twee weken vol van verbinding. Maar ook vandaag met mijn moeder, die hier was zodat ze haar kleinzoon, zijn vrouw en haar achterkleindochters nog kon zien, voordat zij vanavond weer verder reizen. Maar dankbaar kan ik ook zijn voor de kleine dingen, als in de dagen die nu weer gaan lengen, of even met m'n gezicht in de zon staan bij de achterdeur.

Kracht vind ik een hele mooie. Als in mijn kracht gaan staan, maar ook erkennen waar mijn kracht ligt.

En gezondheid, mag duidelijk zijn. De laatste paar maanden heb ik mogen ervaren hoe belangrijk gezondheid is, zowel geestelijk als lichamelijk. Goed voor mezelf zorgen, zowel voor lichaam als geest, daar ga ik dit jaar voor.

Het enige wat ik miste was het woord *knitting, want een jaar zonder breien, dat bestaat voor mij niet.

Brief aan 2022

 

Dear 2022,

Jaar van grote hoogtes en diep dalen. 

Jaar waarin ik begon met een wandelen van en naar werk; waarin Lief weer een verre reis maakte (Cambodja); waarin oudste dochter het Nest verliet; waarin we verhuisden naar een oud huis in de leukste straat van ons dorp; waarin we een zomer lang met de verfkwast in de weer waren; waarin we gezinsuitbreiding kregen in de vorm van een kitten; waarin we proberen te dealen met burn-out, vermoedelijke add en depressie; waarin met Kerst bijna al mijn kinderen (en aanhang en kleindochters) hier aan tafel zaten; waarin ik leerde loslaten en vertrouwen dat alles goed komt.

En het jaar dat blog technisch mijn slechtste jaar was, nog nooit heb ik zo weinig gepost.

Toch lief 2022, had ik je niet willen missen, maar mag ik vragen of 2023 iets meer van het kabbelende mag zijn.

Wens ik hierbij iedereen een rustige jaarwisseling en een gezond en liefdevol 2023!

parkje

 

Foto van mijn eind-van-de -middag wandeling. Gewoon naar de winkels en weer terug. En iedere keer wanneer ik naar de winkels loop, moet ik even door dit parkje lopen.

Park is misschien een groot woord. Het is een vijver met gras en bomen er omheen en wat asfalt paden en natuurlijk het 40-45 herdenkingsmonument. Maar het is al oud, ouder dan ik zelf ben. Ik werd hier rond geduwd in de kinderwagen en zat in het gras de eendjes te voeren toen ik nog niet eens kon lopen. 

Dit parkje is er al zo lang ik me kan herinneren en het is ook altijd hetzelfde gebleven, onveranderd.

En terwijl ik dan in de beginnende schemer door het park terugloop naar huis, kan ik alleen maar denken; alles komt goed.....

oud

 

Dit is Guus, de kat van mijn moeder. Guus is oud en voor mijn gevoel is dat best snel gegaan, hij is veel magerder, loopt strammer en is super aanhankelijk. Hij is het maatje van mijn moeder, ze zorgt voor hem, kletst tegen hem en ze zijn blij met elkaars gezelschap.

Hoe ik hier ineens op kom. Gisteren waren we weer bij mijn moeder, nog voor haar verjaardag. Bijna was dit bezoekje niet doorgegaan, want vorige week werd mijn moeder ineens ziek, flink ziek (nee, geen C, er zijn ook nog andere ziektes) Ze was zo ziek, dat ze eigenlijk de hele dag in bed lag, niks voor mijn moeder, die meer het type niet lullen, maar poetsen is. Gelukkig was daar de buurvrouw, die zich over mijn moeder ontfermde, een soepje voor haar kookte en medicijnen bij de apotheek haalde. Gelukkig heeft ze zo'n buurvrouw, want mijn moeder woont aan de andere kant van het land, dus ik wip niet even aan na mijn werk om boodschappen te doen of voor een praatje en een kop thee.

Gisteren wel, we reden naar het oosten, pikten daar in de buurt mijn broer nog op van het treinstation en gingen met z'n allen bij (schoon)moeders/oma langs. 

Terwijl zij in de middag even sliep, deden wij boodschappen en 's avonds kookte ik voor iedereen (waarbij er nog een flinke portie voor de volgende dag overbleef). En zat mijn moeder 's morgens nog als een dood vogeltje op de bank, gedurende de middag ging ze zich veel beter voelen en 's avonds smaakte het eten haar ineens weer. Alsof het hebben van gezelschap, gezelligheid en aandacht ook als medicijn werkte.

Maar dit doet mij wel denken, want nu is mijn moeder gelukkig niet vaak ziek. En heeft ze lieve buren,  maar er is misschien niet altijd een buurvrouw die even inspringt en zowel  mijn broer als ik wonen een aantal uur rijden van haar vandaan. Maar misschien zie ik beren, waar ze niet zijn. Maar toch.

Voorlopig hoop ik dat zij en Guus gezellig samen oud kunnen zijn (want ik vind 82 best een hele leeftijd)

maandagmorgen gedachten

 

Net als iedere maandag begin ik ook deze maandag met de lijstjes; de wat-eten-we-lijst, de boodschappenlijst, de-wat-moet-ik-vandaag-echt-doen lijst. Een serieuze en gestructureerde bezigheid.

Maar al snel dwalen mijn gedachten af. Ik denk aan vrijdagmiddag een week geleden, toen een vriendin in de middag een theetje kwam drinken. Als verrassing kwam ook haar oudste dochter mee, net zo oud als mijn M, die ik al een hele tijd niet had gezien. Haar dochter haalde herinneringen op aan de tijd, dat zij bij mij kind aan huis was of ik bij hen thuis. En ik hoorde in haar stem een hunkering, een verlangen naar die tijd en ineens besefte ik me, dat zij zich in die tijd veilig voelde in mijn huishouden met structuur en even zonder het verdriet van thuis.

En ik voelde bij haar nu weer die zorg om haar moeder. Toen, na het plotselinge overlijden van hun kleine broertje, ving ik dit meisje en haar broers regelmatig op, zodat mijn vriendin even niet hoefde te zorgen, maar  tijd en ruimte had voor haar verlies en verdriet. Nu vecht mijn vriendin weer, tegen kanker en ik voelde dat haar dochter  weet dat haar moeder nu echt tijd en ruimte nodig heeft. Tijd om de gevolgen van haar ziekte te kunnen accepteren en ruimte om in rust te herstellen. Maar in hun drukke gezin, waar alle vijf kinderen nog thuis wonen, is mijn vriendin de spil, waar alles om draait, waar iedereen op leunt. Alleen kan ik nu niet een stukje van die zorg op me nemen, dat is aan dit meisje, haar broers en haar zusjes, dat is aan hun vader, ze moeten samen voor elkaar zorgen, zodat hun gezin doordraait.

En ik. Wat ik doe is, toen vriendin en dochter weer naar huis gingen, dit meisje een dikke knuffel geven in de hoop dat ze zich weer even geborgen voelt, net als vroeger.

mij(n) maand

 

Ik had me eind april al voorgenomen om mezelf wat rust te gunnen ofwel goed voor mezelf te gaan zorgen de komende maand. Zo nam ik eind april al een week vrij en voor die week had niet te veel op de planning staan, behalve de tuin wat onder handen te nemen, wat toch een iets grotere klus bleek te zijn dan ik had ingeschat. Na die week was ik nog niet eens aan de moestuinbakken toegekomen, maar daar viel even niets aan te veranderen. De plicht riep weer en na een week vrij, ligt er dan ook voor een ruime week aan werk te wachten, dus er lag een flinke berg aan plicht. Maar een hele week stevig doorgebikkeld en afgelopen dinsdag was de achterstand al bijna ingelopen. Alleen was ik toen weer vrij en alles bij elkaar weer een hele week. Goed geregeld dus.

Alleen vind ik het altijd moeilijk om zo'n week waarin ik mezelf redelijk uit de naad werkte, gelijk weer die ontspanning te vinden. Dus zat ik in de nacht van dinsdag op woensdag ineens rechtop in bed, terwijl er door mijn hoofd spookte dat wanneer ik nu de moestuin niet zou aanpakken, het helemaal niets meer zou worden. Ik bedoel maar, dat is toch niet iets waarover je slaap zou moeten missen.

Toch zorgde dit er voor, dat ik woensdagmorgen naar het tuincentrum hier in de buurt reed, een paar zakken moestuingrond inlaadde en meteen op zoek ging naar jonge groenten. Nu is dit een klein tuincentrum, dus de keuze is niet geweldig groot, maar ik nam andijvie, broccoli, selderij en peterselie mee. En dat staat nu dus in de bakken en gelukkig vond ik nog een zakje erwtenzaden, dus die zijn onder toeziend oog van mijn speelse tuinkater Woezel ook gezaaid. En nu afwachten en geduld hebben. 

Het voordeel is dat wanneer ik in de tuin rommel, ik ook eerder even buiten op het bankje ga zitten voor een mok thee (en soms zelf nog een naaldje of wat wegbrei)

Wat me wel weer opviel, is dat ik ook wat betreft 'ontspannende' dingen de lat hoog leg voor mezelf. Ik moet wel erg veel van mezelf, maar aan de andere kant geeft het me ook voldoening om alles inderdaad gedaan te krijgen. Alleen moet ik wel voor mezelf blijven opletten, dat wat ik van mezelf verwacht ook reëel is. Maar al met al ben ik nu redelijk ontspannen en dat is maar goed ook, want tot aan de zomervakantie zitten extra vrije dagen er even niet meer in.

Ga ik nu gauw naar beneden, want wij hebben ook nog een verjaardag te vieren. Jongste zoon is vandaag 26 geworden en dat vieren we als gezin met veel lekker eten.

Nog een fijne zondag gewenst.

het is mei en mijn korte vakantie is alweer voorbij

En dan is het alweer mei en begin ik ook langzaam aan een beetje lente gevoel te krijgen. De afgelopen week had ik vrij genomen en behalve uitjes met Lief en miss T, rommelde ik ook veel in de tuin. Emmers vol onkruid ongewenste planten trok ik er uit en al ben ik nog steeds niet klaar, het ziet er al veel beter uit. 

Maar vandaag was het weer terug naar normaal, wassen, opruimen, weekmenu en boodschappenlijst. Morgen begint de werkweek weer en omdat ik er het weekend niet was, was er nogal wat blijven liggen, vooral de was. 😉

En waar ik dan was dit weekend? Met oudste dochter M ben ik naar Drenthe gereden, of eigenlijk reden we ieder de helft van de route. Dat maakt de route net een stukje korter. Eerlijk gezegd zou ik echt vaker bij m'n moeder langs moeten gaan, maar door de afstand (2 uur rijden) ga ik niet even heen en weer om een bakkie te doen, maar altijd voor een weekendje en daar heb ik gewoon niet altijd zin in of tijd voor. Maar dan hoor ik weer dat stemmetje in mijn hoofd dat zegt, je weet hoe je moeder geniet van deze bezoekjes en wat is het nu een moeite om iemand een plezier te doen, dat dus.  Maar als ik die reistijd vergelijk met die van  mijn broer, die in München woont, dan is het wel logisch dat het even langsgaan toch meer mijn verantwoording is. Dus genoeg gezeurd hierover.

Het was gezellig dit weekend. Mijn moeder kletste vijf kwartier in een uur, we wandelden bij haar in de buurt. Zoals dochter al zei, je stapt daar de voordeur uit en staat al bijna in de natuur. We aten 's avonds verse asperges, en dan ook echt vers, 's ochtends gestoken en 's middags bij de kweker gehaald. En zondagmiddag reden dochter en ik weer terug van de oorverdovende stilte naar de drukke randstad.

Dit zie je als je aan het eind van de straat waar mijn moeder woont een pad afloopt en oversteekt met een trekpontje.

Maar nu eerst maar de was opvouwen en koken. Daarna blijft er vast nog een uurtje over om te breien, want inmiddels heb ik twee verschillende sokken paren op de naalden staan.

over vastleggen / on documenting my days

Al vanaf mijn tiener/puber jaren hou ik dagboekboeken bij, waar ik in de eerste  misschien alleen opschreef wat ik meemaakte, hoe ouder ik werd hoe meer ik opschreef wat ik voelde, hoe het leven op mijn overkwam.
Die eerste dagboeken heb ik allang al niet meer. Vast een keer weggegooid bij het opruimen vanwege een verhuizing.
Al kan ik soms hele periodes zonder te schrijven, dan ineens kriebelt het weer de 'noodzaak' om mijn leven vast te leggen. En in de tijd voor de digitale fotografie was schrijven toch heel wat goedkoper en paste mee binnen mijn huishoudbudget.
Dus zwanger van nummer twee begon ik weer met schrijven en met tussenpozen schreef ik over mijn dagen met eerst een, toen twee, zelfs drie en ook vier kinderen. En al deze schriften heb ik gelukkig bewaard en zijn me heel dierbaar.
+++
As a teenager I started documenting my life in written diaries, and as I grew older it wasn't just about what I did in those days, but more about how I felt about my life.
Somewhere I just stopped writing, but after years I felt again the urge to document my days as a young mother.
It was in the days before digital photography, so taking pictures of everything would rather be too expensive. But then there was writing and in simple notebooks I wrote of my days with first one child, then two, even three and four children.
All of these notebooks I' ve kept and are precious to me.

En ook al schrijf ik nog steeds notitieboeken vol met alles wat mij bezig houdt, mijn grootste online dagboek is natuurlijk dit blog, al meer dan tien jaar, deel ik fragmenten van ons gezinsleven of dingen die mij bezighouden.
Schrijven gebruik ik nog steeds om zaken voor mezelf op rij te krijgen, als ik iets opschrijft wat mij dwars zit geef ik het ruimte, want ik erken dat iets bepaalde gevoelens bij me oproept en zo geef ik het een plek.
+++
Even I still write my journals. My biggest document about my life is this blog, more then 10 years I share pieces of my life and mind.
And still I have a journal which I use for writing about fears, worries and all other sorts of feelings to give them a place and my mind some rest.

Ik merk dat ik de laatste weken meer behoefte voel om deze tijd van covid-19 vast te leggen. Wij hebben nog nooit mee gemaakt dat het hele openbare leven zo goed als stil ligt.
Ik wil dit opschrijven en later wanneer dit allemaal achter de rug is en misschien slechts nog een herinnering, wil ik dit terug lezen en dan hoop ik dat we toch nog iets van deze tijd hebben geleerd.
+++
I noticed these last weekes the urge to document this covid-time. We have never before  experienced a shutdown of almost all publiclife.
I want to write it all down and later when all of this is over and just a memory, I want to re-read  it all, hoping we have learned something  of these days.

zelf scan kassa's

Sinds kort heeft de buurtsuper in ons winkelcentrum zelfscankassa's. En eerlijk gezegd ben ik hier helemaal niet van gecharmeerd.
Waarom zou ik ook het beroep van kassière op mij nemen, ik heb stiekem al genoeg functies.
Ik denk terug aan Flow 01-2019 hierin las ik een artikel van journalist Anneke Bots over het fenomeen 'schaduwwerk', door de verregaande digitalisering van de maatschappij, zijn er beroepen verdwenen, die wij er stiekem hebben bij gekregen. Denk bijvoorbeeld aan de pompbediende, de reisbureau-medewerker of meteropnemer, want dit regelen we toch zelf, al dan niet online.
Efficiënt en het scheelt tijd, toch?

Zullen we eens teruggaan naar het jaar 1990; ik,  jonge moeder met een peuter en een baby ga in het buurtwinkelcentrum boodschappen doen, voor die dag en die erna.
Als het een maandag is loop ik eerst langs het post(bank)agentschap en neem daar door middel van een overschrijvingskaart geld op voor de boodschappen van die week.
Dan naar de supermarkt, de groenteafdeling is klein met vooral voorverpakt fruit en groente in standaard hoeveelheden, niet echt passend bij mijn gezin van die tijd, dus die sloeg ik  over, tenzij ik aardappels of uien nodig had, want die waren hier goedkoper dan bij de groenteboer.
Brood en voorverpakte vleeswaren gingen in de mand onder de kinderwagen, net als pakken melk en yoghurt.
Maar in deze tijd had de supermarkt nog aparte slager, niks voorverpakt uit de koelvitrine (al was dat er vast wel, voor kip en gehakt), dus nummertje trekken en wachten tot je aan de beurt was. In de tussentijd een praatje met iemand anders die ook stond te wachten, de baby kriebelen, een gesprek met de peuter of gewoon wat dagdromen.
Terwijl je aan de beurt was, maakte je ook een praatje met de slagerij medewerker. en het voordeel hier kon je precies de hoeveelheid kopen die je nodig had, dus niet waartoe je door voorverpakt gedwongen wordt.
Dan naar de kassa, niets anders dan nu. Of ja toch wel, want de aankopen werden nog niet gescand maar de prijzen ingetoetst en pinbetaling  bestond niet, dus contant afrekenen; geld halen uit je portemonnee, wachten op het wisselgeld van de kassière en dat waren de boodschappen bij de super.
Dan naar de groenteboer, die zat in hetzelfde winkelcentrum vlak achter de kassa's van de super, dus je kon zo doorlopen.
Hier net als bij de slager, nummertje trekken en wachten tot het jouw beurt is.
Ook hier had het wachten bijna een sociale functie, gesprekje met een andere jonge moeder, maar ook een praatje met de oudere mevrouw van de overkant, waarvan je wist dat haar man enige tijd geleden overleden was.
Ook de medewerkers van groenteboer (en slagerij) namen meer tijd voor hun klanten, dus inderdaad met de groente en fruit kwam altijd een praatje mee, maar misschien zorgde dit er wel voor dat zeker oudere mensen minder snel vereenzaamden.

Ja, in 1990 was boodschappen doen misschien tijdrovender met wachten bij het postagentschap, bij de slagerijafdeling, bij de kassa's en bij de groenteboer.
Maar zo keek ik er niet tegen aan, ik ging niet even snel boodschappen doen, zoals het tegenwoordig gezien wordt, als een noodzakelijk kwaad dat zo min mogelijk tijd mag kosten.
Nee, ik ging  boodschappen doen, levensmiddelen kopen en ondertussen nog een praatje met deze of gene, bijna een sociaal iets, waarbij de nadruk meer lag op het halen van dat eten, dan op de tijd die het uiteindelijk zou kosten.

Dus negeer ik in onze supermarkt de handscanners (tot groot verdriet van miss T), zoek de kassa met de oudste medewerker en hou met haar een praatje over haar kleinkinderen of voor mij part over het weer, zodat het scannen van de boodschappen net een tandje langzamer gaat dan anders en het allemaal wat gemoedelijker voelt.
Maar ik heb niet de illusie dat mijn stil protest deze vorm van 'vooruitgang'  zal tegen houden en ben bang dat straks ook de supermarktkassière bij de verdwenen beroepen zal horen.

Dan ga ik nu maar achter de sanseveria's en sokken breien.

(foto's van afgelopen week; de volle maan/snoeiafval/verstelwerk/eerste sok van 2020)

Eye opener

(bron; 365 dagen flow)

Het is geen geheim dat ik al een paar jaar tegen mijn werk aan hik. Er zijn periodes dat het prima gaat, ik m'n werk doe en de rest van me af laat glijden, maar er zijn ook tijden dat ik 's ochtends liever door zou fietsen in plaats van afslaan naar het bedrijf, dat werken voelt als waden door stroop en dat de afdelingssfeer beneden het vriespunt is, waardoor ik aan het eind van de dag compleet leeggezogen ben.

Rob, mijn lief, is een man die denkt in oplossingen, dus zijn meest praktische is dan ook zoek ander werk. Terwijl ik meestal genoeg heb aan een luisterend oor om even de dag van mij af te praten en vervolgens ontspannen te gaan koken.
Toch waarschuwde hij me dat als ik zo door blijf gaan, zonder plezier te werken, ik afbrand.
Ik zou iets moeten zoeken waar ik goed in  ben, wat ik leuk vind om te doen, mijn talenten benutten.

En daar ging ik op slot, want ik heb geen speciale vaardigheden of talenten.
Ik werk op de financiële administratie en houd me bezig met inkoopfacturen en alles wat daarbij komt kijken.
Deze keuze heb ik nooit uit passie genomen, ik was vroeger echt geen scholier die wild enthousiast werd van economie of handelsrekenen.
Het was een praktische keuze, begin jaren '80 was er veel werkeloosheid, zeker onder jongeren. Een vriendin uit die tijd en ik bedachten  dat er twee beroepsstromingen zijn waar wel 'altijd' werk is; secretarieel- en boekhoudkundig werk.
Zie daar de motivatie voor mijn beroepskeuze.

Na heel veel jaren thuis bij de kinderen te zijn geweest, wilde ik kijken of ik buitenshuis werken kon combineren met een gezin met vier schoolgaande kinderen.
En automatisch rolde ik de boekhouding weer in en voor zo'n acht uurtjes in de week is dat ook prima.
Na of eigenlijk tijdens mijn scheiding, dacht ik niet eens na over wat ik graag zou willen, ik was op zoek naar werk voor heel wat meer uur dan de acht die ik werkte. Ik had ervaring met boekhouden en zo werd ik aangenomen bij een farmaceutisch verpakkingsbedrijf bij de afdeling financiële zaken.

Maar heb dus nog nooit bedacht wat ik eigenlijk leuk vind of waar ik goed in ben. Toen ik dat op een bepaald moment wel ging doen, werd ik daar niet echt gelukkiger van.
Ik vind breien/handwerken leuk, ik hou van koken & bakken, ik word gelukkig van rommelen in de tuin, maar ik zie hier toch echt geen carrière in.

Dus toen ik vanmorgen deze woorden las op de flow-kalender, werd ik even stil, want koken, bakken, breien, tuinieren, huiswerk overhoren, kortom mijn zorg voor ons gezin is ook waardevol. Dus eigenlijk  heb ik mijn passie allang al gevonden.

Je zou denken dat ik nu onmiddellijk naar mijn leidinggevende stap, hem mijn ontslagbrief overhandig en mijn carrière vervolg als home-maker.
Was de wereld maar zo eenvoudig.
Toen mijn lief mij leerde kennen, was ik een alleenstaande, werkende moeder met vier kinderen. Natuurlijk werkte ik, ik moest mijzelf en mijn kinderen toch kunnen onderhouden, daar heb ik mij toen ook nooit druk om gemaakt. Dit was de situatie en daar had ik maar mee te dealen en dat deed ik ook.
Lang verhaal kort, lief en ik kregen samen een dochter, kochten samen een huis voor het hele gezin, waar we nu nog steeds wonen, alleen met minder mensen.
Maar nog steeds ben ik van mening, dat ik financieel verantwoordelijk ben voor mijn zoon en dochter uit mijn eerdere relatie, die hier nog wonen.
En ook al wringt dat misschien met wat ik graag zou willen, dit is zoals het is en ook daar moet ik maar mee om gaan.

Maar vandaag las ik bij een mede-blogger iets wat mij hielp om mijn mindset betreft mijn werk te veranderen.
Zij had zelf in een artikel gelezen dat,  mensen meer aan hun doel, dan aan hun passie moeten denken. Welke betekenis heeft hetgeen jij doet voor anderen. Het gaat om het verschil wat jij maakt, het goed dat jij doet, voor een ander.
Heel basaal gezien, in mijn werk zorg ik er voor dat mijn collega's de benodigde gegevens hebben om hun werk te doen, dat is mijn doel. Misschien niet mijn passie, maar mijn werk heeft wel nut.
En als ik het zo bekijk ben ik eigenlijk ook de home-maker van onze afdeling, als degene die koffie haalt of even tijd maakt voor een praatje.
Omdenken heet dat, geloof ik.

Eigenlijk kreeg ik vandaag zomaar twee eye openers betreft mijn zelfbeeld. Ik heb wel zeker een talent en daarbij is mijn werk buitenshuis ook nuttig, voor het bedrijf waar ik bij werk en voor mijn kinderen, omdat ik ze ermee kan onderhouden (al is dat maar voor een klein deel)

Hierdoor kan ik nu wel weer op een andere manier naar mijn werk en ook naar mezelf kijken. Het is misschien geen totaal oplossing, want dit zorgt niet voor een verandering in de werksfeer, die bij tijd en wijle ronduit waardeloos is.
Maar wel een manier voor mij om de werkdagen door te komen met wat meer plezier of arbeidsvreugd dan de afgelopen tijd.

+++++++++++++
(Sorry, dutch only. See right upper corner for 'translate')

Stranden in het zicht van de haven

Meestal tegen de zomervakantie kom ik op het punt, dat ik merk dat het echt niet goed gaat met mij, hoge ademhaling, verkrampte schouders; te veel stress in mijn lijf.
Niet geheel toevallig dus dat het nu vlak voor de zomervakantie weer zo ver is. Vorig jaar hebben we onze zomervakantie geannuleerd, omdat dochter M toen net uit het ziekenhuis kwam en echt zorg nodig had. De beste beslissing voor dat moment.
Maar voor mijn gevoel ben ik nu werktechnisch al een volledig jaar aan het doorbikkelen en ik ben op, motivatie is ver te zoeken, maar nog wel een lange to do lijst van dingen die ik voor half juli nog wil afwerken.
Tel daarbij op de extra klusjes die ik ook op mijn bord heb, door de vakantie van een collega en je begrijpt dat ik niet geheel ontspannen op mijn werkplek zit.

Toch probeer ik juist dan te denken aan mijn woord voor dit jaar; aandacht.
En ik probeer echt iedere taak af te werken met aandacht voor puur voor hetgeen waar ik mee bezig ben, zonder me te laten afleiden. En misschien werkt dit niet sneller en misschien krijg ik niet die hele lijst af, maar ik denk dat ik er zeker rustiger van word.

En wat natuurlijk ook helpt is een fijn rondje lopen in Meyendel.

Maar nadat ik vanmorgen met aandacht boodschappen heb gedaan en het nodige schoonmaakwerk verricht en ik net met aandacht aan het bloggen was(not, want ik heb ondertussen ook een was opgevouwen). Ga ik nu de strijk van deze week mijn aandacht geven. 😉
(en morgen in rust en zonder te stressen naar mijn werk)

Rijk mens

Vandaag ben ik jarig,  53 jaar oud (en wijs) ben ik nu.
En gisteren realiseerde ik mijzelf hoe rijk ik eigenlijk ben. Gisteren vierden we mijn verjaardag en op de bank zaten mijn moeder en schoonmoeder, beide in goede gezondheid en op een kleed op de grond trappelde en brabbelde mijn jongste kleindochter.
Mijn kinderen, op de oudste na, bij elkaar, pratend en lachend.
Dit is echte rijkdom, ik ben een rijk mens.

En vanmorgen zong 'a cheeky monkey' vanuit Brisbane  'Happy Birthday' voor mij, als kers op de taart.

En net zag ik vanuit ons slaapkamerraam hoe ver de magnolia al aan het uitlopen is. De lente komt er echt aan. (en dat vind ik stiekem ook wel een cadeautje)

a a n d a c h t

Voor dit jaar gaf ik mezelf een woord om het hele jaar door als leidraad te gebruiken.
Het woord voor dit jaar is 'aandacht'.

Dit woord gaat mij bij de les houden, om aandacht te geven aan waar ik mee bezig ben, aandacht te geven aan wie het nodig heeft, maar ook om mijzelf aandacht te geven.
Dus iedere taak, die ik op me neem, met mijn volledige aandacht doen en me niet laten afleiden door andere dingen; of het hier nu om opruimen, koken, breien of mijn baan gaat.
Aandacht geven aan wie het nodig heeft, spreekt voor zich, maar hierbij staat mijn gezin wel op de eerste plaats.
En mijzelf aandacht geven lijkt me wel duidelijk; hoe kan ik voor anderen zorgen, als ik niet eens goed voor mijzelf zorg.


Dus bedacht ik mij vanmorgen, dat ik vandaag naar buiten moest, gewoon een stuk lopen. Deze week werk ik een extra halve dag en zit ik dus bijna 4 dagen tussen vier muren.
Nu ben ik goed in mij dit soort dingen voornemen, maar om ze ook uit te voeren is een ander ding, want ik vind alleen lopen eigenlijk niet leuk.
Vroegah met puk in de kinderwagen of buggy, geen probleem, hele stukken liep ik door de wijk, maar alleen lopen vind ik dan toch wel anders.
Maar ik heb het gedaan, natuurlijk nog wel aan de dames gevraagd of er iemand mee wilde lopen en toen dat niet was, toch zelf de deur uit gestapt en gewoon een flink stuk door onze wijk gelopen.
Dus deze buitenlucht heb ik gehad en de warme thee was erg lekker toen ik weer thuis was.
En het grappige is, dat ik er energie van heb gekregen en dat voelt goed.

besef en inzicht

Toen ik de vorige keer schreef dat ik, nu miss T tien is, al bijna 10 jaar blog, ging ik toch even terugzoeken in mijn blog, naar die eerste blogjes.
Ik las over hoe mijn leven toen was, met een baby, een achtste groeper, twee pubers en een studerende zoon op kamers. Een druk leven, dat wel en ik liet soms best vallen dat ik moe was en dat is niet verbazingwekkend.

Wat mij wel opviel was, dat ik toen zo anders moe was, dan ik nu ben. Ik voel me nu vaak zo tobberig moe, zie beren waar ze niet zijn en kan ineens om niets in de paniek schieten.
Dit zette mij heel erg aan het denken.
Ik ben voor mezelf op een rij gaan zetten waar het verschil in zit. Wat er nu zo'n grote plek in mijn hoofd en leven inneemt, wat er 'vroeger'  niet was.
De conclusie is eigenlijk simpel. Werk; de werkdruk, de steeds toenemende hoeveelheid werk, de vele adhoc werkzaamheden, maken dat ik om 17.00 uur niet meer 'uitschakel' en overstap op gezinsmodus, maar dat ik eigenlijk gezin en werk multitaskent gelijktijdig probeer te doen.
En op die manier de ballen hoog houden kan ik niet en wil ik ook niet.

De laatste tijd probeer ik het geheel in kleine stapjes terug te draaien.
Dus om 17.00 uur is mijn werk(tijd) klaar, opruimen en naar huis; en me vooral niet schuldig voelen, omdat er collega's zijn,  die wel langer blijven omdat het werk niet af is. Dat is namelijk de keuze die zij zelf maken.
Erbij hoort ook accepteren, dat ik de werkzaamheden, die ik allemaal zou moeten doen, nooit kan doen in de tijd dat ik op kantoor ben. Dit ligt niet aan mij, maar aan de hoeveelheid werk, die steeds verder toeneemt en toe blijft nemen.

En waar ik zelf tegenaan loop, is het gebrek aan structuur in mijn werk. Ga ik weer die tien jaar terug, waar ik toen werkte had ik vaste werkzaamheden, die ik  dagelijks (en soms maandelijks) uitvoerde. Het klinkt misschien verschrikkelijk saai, maar ik had er iedere werkdag ongeveer het zelfde lijstje aan werkzaamheden, dat ik afging.
Dit werd deed ik veel al uit routine, waardoor ik na werktijd nog genoeg energie over had voor het gezin met alle beslommeringen.

Dit is iets wat ik zelf weer moet regelen, dus ik maak iedere werkdag, zodra ik binnen ben een lijstje met wat ik die dag ga doen.  Hierbij lees ik ook eerst alle mail door, kijk of er dingen bij staan die met spoed opgepakt moeten worden en doe deze eerst. Daarna volgen de werkzaamheden van mijn lijst en omdat ik mezelf haalbare doelen stel, heb ik de meeste werkzaamheden (van de lijst) ook afgerond aan het eind van de dag. En ook accepteren, dat er soms nauwelijks iets van de lijst gebeurd, omdat ik ineens wat werk van een collega moet overnemen.

En ik merk dat dit alles begint te helpen, natuurlijk ben ik moe aan het eind van een werkdag, maar ik voel met niet compleet leeggezogen wat betreft energie.
Daarbij kan ik me ook (vanaf een uur of vier) echt verheugen op m'n kleine fietsritje naar huis, zeker nu het van dat prachtige nazomer/herfstweer is.

Het inzicht wat bovenstaande mij geeft, zorgde toch al voor een verandering in mindset bij mij.
Waar vroeger gezin nummer 1 voor mij was, ging de laatste paar jaar het werk een steeds grotere plaats innemen, waardoor het bijna een gedeelde eerste plaats met mijn gezin had.
Dat ga ik nu langzaam aan weer terug draaien en misschien zal dat op de termiijn wel betekenen dat ik moet gaan uitkijken naar ander werk, dan moet dat maar zo zijn. Dat zien we tegen die tijd wel.
Voorlopig ga ik het eerst maar eens op mijn manier proberen

een leerzame week

Zomaar een week waarin ik veel leerde over mijzelf.

Ik las ergens een stuk waarin iemand vertelde dat zij vaak direct reageert (en daarin ook heel duidelijk is) Maar dat het ook is dat ze gehoord wordt omdat ze een krachtige persoonlijkheid is, want zij gaf aan dat indien haar collega, iets precies hetzelfde zou verwoorden, er helemaal geen notie van genomen zou worden.
En dat trof me, want ik ben zoals die collega. Ik heb altijd het gevoel dat ik moet schreeuwen om gehoord te worden, dat ik pas serieus genomen word, als ik heel kwaad ben (en dus allang al over mijn grenzen heen ben)
Wat ik ermee ga doen, weet ik nog niet. Proberen duidelijker te worden en zeker ook mijn gevoel duidelijk uit te spreken.

Wil nog niet zeggen dat het me meteen lukt.
Afgelopen dinsdag probeerde ik een collega te helpen iets betaald te krijgen. Ik ging een tikje buiten de standaard procedure om, maar had ook gezien dat haar mail op mijn vrije dag was verstuurd en mijn baas er niet naar had gekeken. Dus ik wilde er wat vaart achter zetten.
Krijgen desbetreffende collega en ik via de mail een sneer, dat we procudures moesten volgen etc. etc., maar in deze mail waren meteen ook een aantal mensen in cc meegenomen, die er naar mijn mening niks mee te maken hadden.
Eerst heb ik mijn schouders er over opgehaald., maar later besefte ik dat ik vooral kwaad was over dat in cc-en
Misschien had ik even naar hem toe moeten stappen en zeggen dat zijn mailtje okay was, want wij gingen buiten de vaste procedure om, maar dat het in cc-en van de halve gemeente niet zo kies was.
Toch heb ik het niet gedaan, want ik weet ook dat mijn baas een plaat voor z'n kop heeft wat betreft subtiliteit en ik denk dat hij niet eens het vermoeden heeft dat het voor mij  ietwat vernederend overkwam.
(Tenslotte noem ik hem niet voor niks 'de botte boer')

En nu ik dit opschrijf besef ik dat hij dat ook nooit zal weten als ik het niet uitspreek. Ai, een leermoment!

Vandaag las ik bij een foto op instagram, dat deze vrouw superblij was dat ze een bepaalde stap had gezet, ondanks twijfel of ze dit zou kunnen volhouden, het niet te moeilijk zou zijn en meer van die beren.
Maar ze veegde al die beren van de weg, zette de stap en was daar blij mee.

Ook daar kan ik wat van leren, want ik begin van bij voorbaat niet aan dingen omdat ik van te voren al allerlei beren op de weg zie staan.
De grootste beer is bij mij tijd!
Ik goochel nu al zo met mijn tijd, alle ballen hoog houden kost mij behoorlijk wat moeite.
Maar ik weet ook dat wanneer ik even niet aan die beren denk en gewoon uit enthousiasme JA zeg, het ook goed komt.
Ik heb het gezien met de RoundRobin boekjes, waarbij ik heb gezegd van ik doe mee, zonder verder te denken of het me lukt om iedere maand de spreads af te maken of ik wel creatief genoeg ben (die twijfel kwam later wel)
Maar ik heb het gedaan, en je begrijpt het al, in plaats van dat het energie kost, krijg ik er energie van. En ja, de ene maand lukt het me beter dan de andere, maar doorgaans ben ik best tevreden met wat ik maak.
Dat is toch wel iets wat ik vaker in gedachte moet houden en misschien iets vaker springen, dan dingen afhouden.
(Een van mijn grootste sprongen was miss T, tenminste de aanloop naar haar, en kijk eens hoe goed dat heeft uitgepakt) 😊

En er wachtte nog een les voor mij.
Deze was dat wanneer je iets ging doen waar je tegenop ziet, je jezelf niet hoeft op te beuren zo van het valt vast wel mee. maar je jezelf een beloning in het vooruitzicht moet stellen.

Nou daar kan ik wel wat mee.
Lief zit nu al een week in SanFrancisco voor een cursus, dus ik ben hier in charge. En dat is helemaal niet vervelend of zwaar, want de meiden en ik hebben het heel gezellig met z'n drietjes.
Maar ik mis m'n lief wel en ik hou het nu al een week vol.
Best tijd voor een beloning, dus ik heb net een jurkje besteld. Dik verdiend!

(de foto's zijn van de magnolia voor onze deur, op instagram post ik deze ook als my daily magnolia)