Opnieuw beginnen, niet alleen met bloggen, na een radiostilte van meer dan een maand, maar ook met m'n leven. Zo voelt het wel.
Half juni was de overdracht, ik was zo fuckin' trots op mezelf toen ik daar alleen bij de notaris zat om de eigendomspapieren te ondertekenen. En daarna was het alleen nog maar klussen, verfen, opruimen. Er kwam iemand van een klusbedrijf, die een muur zette in de woonkamer om zo een tweede slaapkamer te maken en wij gingen ondertussen, verder met verfen, uitzoeken en inpakken. En eind juli was het zover, jongste dochter en ik zijn verhuist.
Nu wonen we in een flat boven een barbershop, ongeveer 500m van ons oude huis en nu na een goede week begin ik langzaam aan alle geluiden te wennen; van het langsrijdende verkeer, van de geluiden in het trappenhuis of van 's nachts hoestende buren 😊
En we deden meer. We gingen gewoon een dagje naar Castlefest. Dit voelde voor mij echt wel als een dingetje, dit deden we atijd samen, als gezin. Ik noemde dochter altijd een Castlefest baby, omdat ik daar 8 maanden zwanger van haar nog rondliep. En haar drie maanden later bij verschillende standhouders kwam showen op de Midwinterfair. Dat dus. Ik was van te voren wat benauwd voor alle emoties, die zo makkelijk bij mij vloeien. Maar kennelijk begin ik te wennen aan mijn nieuwe normaal, want we hebben een fijne relaxte dag gehad en dochter wil graag volgend jaar weer gewoon drie dagen!
Dus voorzichtig pak ik het leven weer op, weliswaar nu als éénoudergezin, maar we hebben een basis, een best fijne plek om te wonen en de rest komt ook wel goed. Natuurlijk zijn er nog steeds emoties, soms is het gemis er ineens, omdat je die arm om je schouder mist of iets graag wilt delen en je je dan beseft dat die ander er al een tijd niet meer is. Maar dat is iets wat ook wel zal wennen en slijten.
Ik heb de laatste weken wel ontdekt dat ik mezelf best leuk gezelschap vind 😁
