Life goes on

 

En inderdaad gaat het leven door en ook nog met een noodvaart

Dochter en ik reisden naar Manilla, samen een vliegreis van 16 uur, voor familiebezoek en een bruiloft. Jongste zoon en schoondochter in december 2020 getrouwd hier op het gemeentehuis in een coronaproof ceremonie van 20 minuten, zodat zodra het mogelijk was ze samen naar Manilla konden teruggaan. En nu hadden ze besloten om het nog eens over te doen, of eigenlijk echt te doen, nu met een feest en familie van beide kanten. En het is toch bijzonder om je zoon twee keer te zien trouwen en wel met dezelfde vrouw 😀 Fantastisch om dit mee te maken en daarbij had ik allebei al 6 jaar niet gezien en zag ik nu ook mijn kleinzoon in het echie. Het was sowieso een kleine familie reünie voor ons, want ook oudste zoon met gezin was er vanuit Australië, netals mijn oudste dochter en haar vriend. 

Na een ruime week Filipijnen had ik gelukkig nog een week om bij te komen van de reis, want het was best een intensieve ervaring. Die week heb ik vooral gebruikt om hier ons huis gezellig te maken door gordijnen op te hangen en heel belangrijk het balkon catproof te maken. Dus nu kan ik 's ochtends weer koffie drinken buiten op m'n bankje samen met de katten.

En verder gaat alles door. Vakantie zit er op, ik ben alweer aan het werk. Het oude huis is nog niet verkocht, maar gelukkig blijft er belangstelling, want de bezichtigingen gaan wel door. Waardoor ik nu in ieder geval één keer in de week er heen loop om ook daar even een schoonmaakrondje te doen in dat lege, triest aanvoelende huis.

Naar de toekomst kijken doe/durf ik niet. Als ik nu aan toekomst denk, denk ik aan de kerstperiode, verder lukt mij niet. De toekomst die ik ooit dacht te hebben, was ook ineens weg. Dus ik durf niet meer vooruit te kijken en leef veel meer met de dag en dat zal voor nu voor mij precies goed zijn

Opnieuw beginnen

 

Opnieuw beginnen, niet alleen met bloggen, na een radiostilte van meer dan een maand, maar ook met m'n leven. Zo voelt het wel.

Half juni was de overdracht, ik was zo fuckin' trots op mezelf toen ik daar alleen bij de notaris zat om de eigendomspapieren te  ondertekenen. En daarna was het alleen nog maar klussen, verfen, opruimen. Er kwam iemand van een klusbedrijf, die een muur zette in de woonkamer om zo een tweede slaapkamer te maken en wij gingen ondertussen, verder met verfen, uitzoeken en inpakken. En eind juli was het zover, jongste dochter en ik zijn verhuist.

Nu wonen we in een flat boven een barbershop, ongeveer 500m van ons oude huis en nu na een goede week begin ik langzaam aan alle geluiden te wennen; van het langsrijdende verkeer, van de geluiden in het trappenhuis of van 's nachts hoestende buren 😊

En we deden meer. We gingen gewoon een dagje naar Castlefest. Dit voelde voor mij echt wel als een dingetje, dit deden we atijd samen, als gezin. Ik noemde dochter altijd een Castlefest baby, omdat ik daar 8 maanden zwanger van haar nog rondliep. En haar drie maanden later bij verschillende standhouders kwam showen op de Midwinterfair. Dat dus. Ik was van te voren wat benauwd voor alle emoties, die zo makkelijk bij mij vloeien. Maar kennelijk begin ik te wennen aan mijn nieuwe normaal, want we hebben een fijne relaxte dag gehad en dochter wil graag volgend jaar weer gewoon drie dagen!

Dus voorzichtig pak ik het leven weer op, weliswaar nu als éénoudergezin, maar we hebben een basis, een best fijne plek om te wonen en de rest komt ook wel goed. Natuurlijk zijn er nog steeds emoties, soms is het gemis er ineens, omdat je die arm om je schouder mist of iets graag wilt delen en je je dan beseft dat die ander er al een tijd niet meer is. Maar dat is iets wat ook wel zal wennen en slijten.

Ik heb de laatste weken wel ontdekt dat ik mezelf best leuk gezelschap vind 😁