Ruim een jaar geleden gingen we samen twee weken weg met het campertje(van hem), dwars door Duitsland naar Berlijn. Ik met in mijn hoofd, dat we na onze vakantie samen gingen kijken naar welke vorm van samenleven het best bij ons zou passen en hij om afscheid te nemen, want voor hem paste ik ineens niet meer in zijn leven. Ondanks deze onderstroom heb ik een leuke vakantie gehad. Berlijn is een pracht stad en de fietstocht, het slenteren van wijk naar wijk, waren echt zo leuk, dit had ik niet willen missen. Ik heb ook zeer dierbare herinneringen aan het leren jasje wat ik van hem kreeg bij de Markt am Mauer. Zijn allerlaatste kadootje aan mij (gelukkig wist ik dat toen nog niet)
Vorig jaar oktober was een maand van verwijdering, al gaf ik ruimte, ik begreep hem niet. Tot hij in november de bom liet barsten. December was nat, nat van de tranen en nat van het water wat ik uit de kelder dweilde. Tot half januari woonde jongste dochter en ik in een huis, praktisch zonder riolering. Ik ben nog nooit zo inventief en flexibel geweest als in die anderhalve maand. Ik bekijk het nu met andere ogen, toen ik er middenin zat ging ik van paniekaanval naar paniekaanval, want dit was te veel om ook nog op mijn bordje te krijgen. En hierop volgde eind januari een mail van hem, huis verkopen, boedelverdeling, zodat we ieder ons eigen weg konden gaan. Voor de tweede keer werd de bodem onder mijn bestaan weggeslagen, zo voelde het echt. Uiteindelijk kwam ik ook hier weer uit en kocht ik begin april een klein flatje voor dochter en mij, niet ver van waar wij toen nog woonden. Echt ik geloof nog steeds, dat deze flat gewoon voor ons bestemd was, het was ook echt de ene dag kijken, de dag erna een bod uitbrengen en nog een dag later bod geaccepteerd. En heel eerlijk, ik zou inmiddels met de stijgende rente nooit meer in staat zijn om dit te kopen, om uberhaupt te kopen. Dit heeft zo moeten zijn.
Maar nu een jaar later is het niet dat ik mijn leven weer helemaal op orde heb, verre van dat, maar ik doe m'n best. Het is nog steeds, twee stappen vooruit en weer ééntje terug. En verdriet is er nog steeds, allang niet meer zo allesomvattend als het toen was, maar ik kan nog steeds volschieten door een herinnering of iets wat ik me ineens realiseer. Waar ik nog steeds niet aan kan wennen, is alleen slapen. Ik heb ongeveer 19 jaar lepeltje-lepeltje gelegen, met zijn arm om me heen. Ik realiseer me nu pas hoe geborgen ik me daardoor voelde. Maar ja, het is wat het is.
En toch wen ik langzaam aan mijn single bestaan. Zo nam ik mezelf laatst op een date naar het Mauritshuis, een hele middag schilderijen kijken, in m'n eigen tempo met m'n eigen gedachten. Ik was een beetje vergeten dat ik van tekenen en schilderen hou, dit vroeger ook regelmatig deed. Niet omdat ik persé iets wilde maken, maar gewoon ontspannen wat rommelen met verf. Meesterwerken heb ik nooit voortgebracht. Maar dit geeft voor mij aan dat ik weer langzaam aan mezelf ruimte gun en geef om weer meer ruimte in te nemen. En waar ik voor anderen misschien soms te luid en te aanwezig ben, maar te denken; leer er maar mee leven, want dit is wie ik nu eenmaal ben.
