langzame dagen van januari

De eerste (werk)week van het jaar zit er weer op. Ik merk dat ik de laatste dagen meer behoefte heb om me even terug te trekken in mijn hoekje van de zolder. Een beetje lezen, een beetje journaling, een beetje bloggen en dat meestal in het gezelschap van een kat. Woezel heeft besloten dat de schapenvacht op de grond naast mijn tafel, de beste slaapplek voor overdag is. (en op dagen dat ik toch thuis ben, zet ik dan ook 's ochtends het zolderluik al voor hem open). Ik begrijp hem ook wel, het is hier nu fijn, don zon schijnt door het kleine raampje en verwarmt mijn benen. En dat kleine beetje zon doet mij meteen aan de lente denken, naar de lente verlangen. Ik heb zin om aan de achtertuin te beginnen, om het plaatsje te voorzien van groen. Ik denk dat ook de katten daar erg blij mee zullen zijn; planten om onder te liggen of je achter te verstoppen. Zo ver is het natuurlijk nog lang niet, want de komende twee maanden kunnen we echt nog winterse kou verwachten, maar toch in gedachten geef ik de tuin wat vorm of drink ik een mok thee buiten in de zon.

Nu past dit meer bij dit jaargetij; een warme trui breien. Heel langzaam naald voor naald wordt het patroon zichtbaar en omdat ik niet iedere dag tijd of zin heb om te breien, gaat dit ook echt langzaam. Het valt ook echt onder de noemer slow fashion. Maar ja, eigenlijk is het toch niet erg, als iets tijd vraagt. Deze wereld gaat toch al snel genoeg, te snel voor mijn gevoel. Dus dan maar liever langzaam,  steek voor steek en naald na naald breien, gewoon in mijn tempo.

En wat er hier verder nog gebeurde deze eerste helft van januari; de eerste dag na de vakantie mocht missT zich om 08.00 uur melden bij de ortho, want eindelijk mocht haar beugel er dan uit. Dat traject hebben we nu dan afgesloten. 

En ik werk me drie slagen in de rondte, want januari is administratief de drukste periode van het jaar. Na twee weken nauwelijks voor een beeldscherm vinden mijn ogen de overgang naar acht uur lang op dat scherm turen niet echt fijn. Het is weer even wennen, ook het gevoel van een moe hoofd, na een hele dag constant informatie te moeten verwerken. Dus op werkdagen lig ik 's avonds echt bijtijds in bed. Misschien niet altijd gezellig, maar ik heb het nu nodig.

En ook lief begint weer voorzichtig met werken. Hij gaat re-integreren bij een andere afdeling en begint met een paar uur in de week. Zijn herstel gaat langzaam en in kleine stapjes, maar op deze manier zal het een blijvend herstel zijn. 

Dus deze januari doen we langzame stappen, breien langzame naalden richting de lente.

nieuw jaar - nieuw begin

 

Een nieuw jaar, een nieuwe agenda, een nieuwe kalender aan de keukenmuur. Nieuwe voornemens om bepaalde zaken anders aan te pakken , die heb ik niet. Ik doe al jaren niet meer aan nieuwjaarsvoornemens, ik heb geleerd dat wanneer ik iets wil veranderen/mee beginnen, ik hier meteen mee aan de slag moet gaan. Als ik iets voor me uitschuif, als in hier begin ik volgende maand aan, dan wil ik het niet genoeg of ben er nog niet klaar voor en dan is de kans dat ik het ook volhoud klein.

Wel heb ik nieuwe woorden voor dit jaar. Via de instagram van @rosalie_ziecoaching zag ik een overzicht van letters. De eerste 4 woorden die je dan ziet, zijn jouw woorden voor 2023.

* gratitude

* connection

* power

* health

Dit zijn mijn woorden voor dit jaar. Dankbaarheid en verbinding begrijp ik heel goed. Ik ben heel dankbaar voor de afgelopen twee weken vol van verbinding. Maar ook vandaag met mijn moeder, die hier was zodat ze haar kleinzoon, zijn vrouw en haar achterkleindochters nog kon zien, voordat zij vanavond weer verder reizen. Maar dankbaar kan ik ook zijn voor de kleine dingen, als in de dagen die nu weer gaan lengen, of even met m'n gezicht in de zon staan bij de achterdeur.

Kracht vind ik een hele mooie. Als in mijn kracht gaan staan, maar ook erkennen waar mijn kracht ligt.

En gezondheid, mag duidelijk zijn. De laatste paar maanden heb ik mogen ervaren hoe belangrijk gezondheid is, zowel geestelijk als lichamelijk. Goed voor mezelf zorgen, zowel voor lichaam als geest, daar ga ik dit jaar voor.

Het enige wat ik miste was het woord *knitting, want een jaar zonder breien, dat bestaat voor mij niet.

Brief aan 2022

 

Dear 2022,

Jaar van grote hoogtes en diep dalen. 

Jaar waarin ik begon met een wandelen van en naar werk; waarin Lief weer een verre reis maakte (Cambodja); waarin oudste dochter het Nest verliet; waarin we verhuisden naar een oud huis in de leukste straat van ons dorp; waarin we een zomer lang met de verfkwast in de weer waren; waarin we gezinsuitbreiding kregen in de vorm van een kitten; waarin we proberen te dealen met burn-out, vermoedelijke add en depressie; waarin met Kerst bijna al mijn kinderen (en aanhang en kleindochters) hier aan tafel zaten; waarin ik leerde loslaten en vertrouwen dat alles goed komt.

En het jaar dat blog technisch mijn slechtste jaar was, nog nooit heb ik zo weinig gepost.

Toch lief 2022, had ik je niet willen missen, maar mag ik vragen of 2023 iets meer van het kabbelende mag zijn.

Wens ik hierbij iedereen een rustige jaarwisseling en een gezond en liefdevol 2023!

kerstdagen

 

Een volle tafel op eerste kerstdag, oudste zoon met gezin (over uit Brisbane), middelste zoon met gezin, de twee dochters en Lief en ik. Twaalf mensen rond de tafel, Het was lang geleden dat we met zoveel bij elkaar waren. Vol huis en vol hart.

Tweede kerstdag gingen Lief en ik op pad voor een kleine wandeling. We reden naar de Biesbosch en haalde in het bezoekerscentrum een wandelroute, waarbij we natuurlijk een 'paaltje' misten en we er onze eigen draai maar aan hebben gegeven. Toen het begon met schemeren, waren we gelukkig al weer in de buurt van de parkeerplaats. Dit had ik niet in het donker willen doen, pas na twee dagen was alle bagger weer van mijn Docs af te kloppen 😉

Verder deed ik aan speed breien. Op 21 december bedacht ik dat ik Lief voor onder de boom een paar handgemaakte wollen sokken wilde geven. Sinds we hier wonen is hij ook helemaal om en zweert bij gebreide wollen sokken. Op kerstavond had ik de eerste sok af, die mocht in een mooi papiertje onder de boom en gisteren kon ik ook de tweede sok geven.

(en dat betekend dat ik nu weer verder kan met de trui, die ik half december heb opgezet)

En al zijn de feestdagen voorbij. Ik vind deze dagen altijd een beetje tijd tussen de tijd in. Het heeft er vast ook mee te maken, dat ik niet hoef te werken, dus de dagen glijden allemaal een beetje in het zelfde ritme voorbij. Wat later opstaan, wat naalden breien met een mok koffie en daarna pas bedenken wat we deze dag gaan of willen doen. Er is minder moeten, dus ook meer rust. Dat laatste heb ik eigenlijk al een tijd heel hard nodig. En zo gaan we rustig naar het einde van dit jaar.

Yule / Midwinter

Het hoogtepunt van de winter, de langste nacht van het jaar.

Hier vieren wij de terugkeer van het licht.
En met de wedergeboorte van het licht begint ook de nieuwe jaarcyclus.
De winterzonnewende markeert een punt van natuurlijke omslag op aarde.
Dit is tegelijkertijd een tijd van evenwicht en van verandering.
Met Yule brengen wij hulde aan de Godin, Moeder Aarde, voor het feit dat zij opnieuw de zon heeft gebaard. Net zoals zij gedurende de donkerste tijd van het jaar, vanaf Samhain tot aan Yule het licht in haar schoot trekt, brengt zij bij de winterzonnewende het licht weer voort.

Dit is de tijd van stilte.
In deze tijd zijn wij volledig naar binnen gekeerd, het leven speelt zich af binnenshuis, bij vuur en kaarslicht.
Maar ook geestelijk zijn wij naar binnen gekeerd en hierdoor groeit onze innerlijke wereld en dit brengt ons verlichting en herstel.
Deze periode geeft ons rust om alles goed te bezien en beslissingen te nemen voor het komende jaar.

Het is de tijd van de Wijze Vrouw, de Crone. Zij heeft levenservaring, zij bezit wijsheid. En haar wijsheid klinkt door in de oude verhalen, sagen en legenden, die we elkaar vertellen bij het licht van de kaarsen en de warmte van het vuur.
Luister naar de wijze vrouw in jezelf en zij vertelt welk pad je gaat bewandelen het komende zonnejaar.

Blessed Yule