de ochtend was te vroeg en de dag duurde te lang....
Peuter zijn is ook hartstikke vermoeiend.
maandag 16 april 2012
zaterdag 14 april 2012
erop uit (logje met veel foto's)
De zon die de woonkamer in scheen lokte ons naar buiten, we gingen naar het AWD voor wat zon op ons gezicht.
Ik zag blijdschap in de ogen van ons peutermeisje, toen ze de takkenhut weer zag en ze lekker vrij uit kon rennen.
Ik zag lente in alle uitlopende knoppen, waardoor er een groene waas over de bomen ligt.
Ik zag lol en pret in haar hele expressie.
En ik zag HERTJES, heel veel hertjes. Soms bijna verstopt tussen de bomen en soms heel goed te zien terwijl we steeds dichterbij konden komen.
Terwijl we zaten, uit de wind en gezicht in de zon, keek ik naar de lucht (en naast me).
We liepen alweer terug naar de uitgang, toen ze zich nog één keertje lieten zien.
ik hartje hertjes.
Ik zag blijdschap in de ogen van ons peutermeisje, toen ze de takkenhut weer zag en ze lekker vrij uit kon rennen.
Ik zag lente in alle uitlopende knoppen, waardoor er een groene waas over de bomen ligt.
En ik zag HERTJES, heel veel hertjes. Soms bijna verstopt tussen de bomen en soms heel goed te zien terwijl we steeds dichterbij konden komen.
Terwijl we zaten, uit de wind en gezicht in de zon, keek ik naar de lucht (en naast me).
We liepen alweer terug naar de uitgang, toen ze zich nog één keertje lieten zien.
ik hartje hertjes.
Labels:
lief en ik,
Miss T.,
seizoenen,
uit en thuis
woensdag 11 april 2012
ochtendmens?
Veel te vroeg (in mijn beleving) hoor ik haar stemmetje dat roept; "ik ben wakker!!". Na het antwoord dat ze dan maar naar het grote bed moet komen, nestelt ze zich tevreden met een stuk of wat knuffels tussen ons in. Eerst soezelt ze nog even en laat zich door mij over haar ruggetje aaien, dan begint ze steeds meer te kletsen. Ik voel haar steeds wakkerder worden dan komt ook het moment waarop ze zegt; "zullen we naar beneden gaan?"
Zachtjes (zodat de rest nog kan blijven slapen) gaan we samen de trappen af.
Beneden is het samen zo slecht nog niet, het is stil, de rest van het huis slaapt. Eerst voeren we de katten en terwijl die eten, speelt en zingt zij.
Ik zet koffie.
Er is vers brood.
Langzaamaan wordt het huis wakker.
Zou dan toch de ochtend mijn favoriete dagdeel zijn?
Zachtjes (zodat de rest nog kan blijven slapen) gaan we samen de trappen af.
Beneden is het samen zo slecht nog niet, het is stil, de rest van het huis slaapt. Eerst voeren we de katten en terwijl die eten, speelt en zingt zij.
Ik zet koffie.
Er is vers brood.
Langzaamaan wordt het huis wakker.
Zou dan toch de ochtend mijn favoriete dagdeel zijn?
zondag 8 april 2012
Geluk Vangen en Vasthouden
Ik probeer het regelmatig om mijn geluk vast te leggen op een foto of te fotograferen wat mij gelukkig maakt.
Vaak zijn het kleine momenten, iets wat ik zie, iets wat ik hoor, iets wat ik krijg of geef, waarbij ik dan een geluksgevoel voel opborrelen. En als ik de kans krijg, probeer ik het vast te leggen, om nooit te vergeten, om later nog eens te bekijken en dan weer te voelen wat ik toen voelde.
Geluk zit voor mij in zoveel dingen, het ontluiken van planten en bloemen na de koude winter, een kopje van één van de katten als ik moe op de bank neerplof.
Een lief smsje van mijn lief, als ik druk ben met werk. Het gevoel dat iemand even aan je denkt.
Twee peuterarmpjes strak om mijn nek en een 'mama, ik vind je lief' in m'n oor.
Grote kinderen die zomaar de boodschappen doen, terwijl ik het ze niet eens gevraagd had.
Het zijn juist die kleine momenten, die zo'n groot geluksgevoel geven.
Mijn geluksmomenten, mijn zegeningen tel ik dagelijks. Het zijn er veel, ik heb een rijk leven.
Ik ben een gelukkig mens.
Vaak zijn het kleine momenten, iets wat ik zie, iets wat ik hoor, iets wat ik krijg of geef, waarbij ik dan een geluksgevoel voel opborrelen. En als ik de kans krijg, probeer ik het vast te leggen, om nooit te vergeten, om later nog eens te bekijken en dan weer te voelen wat ik toen voelde.
Geluk zit voor mij in zoveel dingen, het ontluiken van planten en bloemen na de koude winter, een kopje van één van de katten als ik moe op de bank neerplof.
Een lief smsje van mijn lief, als ik druk ben met werk. Het gevoel dat iemand even aan je denkt.
Twee peuterarmpjes strak om mijn nek en een 'mama, ik vind je lief' in m'n oor.
Grote kinderen die zomaar de boodschappen doen, terwijl ik het ze niet eens gevraagd had.
Het zijn juist die kleine momenten, die zo'n groot geluksgevoel geven.
Mijn geluksmomenten, mijn zegeningen tel ik dagelijks. Het zijn er veel, ik heb een rijk leven.
Ik ben een gelukkig mens.
Labels:
ik,
mijmeren enzo,
mooie momenten
zaterdag 7 april 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)
