Life goes on

 

En inderdaad gaat het leven door en ook nog met een noodvaart

Dochter en ik reisden naar Manilla, samen een vliegreis van 16 uur, voor familiebezoek en een bruiloft. Jongste zoon en schoondochter in december 2020 getrouwd hier op het gemeentehuis in een coronaproof ceremonie van 20 minuten, zodat zodra het mogelijk was ze samen naar Manilla konden teruggaan. En nu hadden ze besloten om het nog eens over te doen, of eigenlijk echt te doen, nu met een feest en familie van beide kanten. En het is toch bijzonder om je zoon twee keer te zien trouwen en wel met dezelfde vrouw 😀 Fantastisch om dit mee te maken en daarbij had ik allebei al 6 jaar niet gezien en zag ik nu ook mijn kleinzoon in het echie. Het was sowieso een kleine familie reünie voor ons, want ook oudste zoon met gezin was er vanuit Australië, netals mijn oudste dochter en haar vriend. 

Na een ruime week Filipijnen had ik gelukkig nog een week om bij te komen van de reis, want het was best een intensieve ervaring. Die week heb ik vooral gebruikt om hier ons huis gezellig te maken door gordijnen op te hangen en heel belangrijk het balkon catproof te maken. Dus nu kan ik 's ochtends weer koffie drinken buiten op m'n bankje samen met de katten.

En verder gaat alles door. Vakantie zit er op, ik ben alweer aan het werk. Het oude huis is nog niet verkocht, maar gelukkig blijft er belangstelling, want de bezichtigingen gaan wel door. Waardoor ik nu in ieder geval één keer in de week er heen loop om ook daar even een schoonmaakrondje te doen in dat lege, triest aanvoelende huis.

Naar de toekomst kijken doe/durf ik niet. Als ik nu aan toekomst denk, denk ik aan de kerstperiode, verder lukt mij niet. De toekomst die ik ooit dacht te hebben, was ook ineens weg. Dus ik durf niet meer vooruit te kijken en leef veel meer met de dag en dat zal voor nu voor mij precies goed zijn

Opnieuw beginnen

 

Opnieuw beginnen, niet alleen met bloggen, na een radiostilte van meer dan een maand, maar ook met m'n leven. Zo voelt het wel.

Half juni was de overdracht, ik was zo fuckin' trots op mezelf toen ik daar alleen bij de notaris zat om de eigendomspapieren te  ondertekenen. En daarna was het alleen nog maar klussen, verfen, opruimen. Er kwam iemand van een klusbedrijf, die een muur zette in de woonkamer om zo een tweede slaapkamer te maken en wij gingen ondertussen, verder met verfen, uitzoeken en inpakken. En eind juli was het zover, jongste dochter en ik zijn verhuist.

Nu wonen we in een flat boven een barbershop, ongeveer 500m van ons oude huis en nu na een goede week begin ik langzaam aan alle geluiden te wennen; van het langsrijdende verkeer, van de geluiden in het trappenhuis of van 's nachts hoestende buren 😊

En we deden meer. We gingen gewoon een dagje naar Castlefest. Dit voelde voor mij echt wel als een dingetje, dit deden we atijd samen, als gezin. Ik noemde dochter altijd een Castlefest baby, omdat ik daar 8 maanden zwanger van haar nog rondliep. En haar drie maanden later bij verschillende standhouders kwam showen op de Midwinterfair. Dat dus. Ik was van te voren wat benauwd voor alle emoties, die zo makkelijk bij mij vloeien. Maar kennelijk begin ik te wennen aan mijn nieuwe normaal, want we hebben een fijne relaxte dag gehad en dochter wil graag volgend jaar weer gewoon drie dagen!

Dus voorzichtig pak ik het leven weer op, weliswaar nu als éénoudergezin, maar we hebben een basis, een best fijne plek om te wonen en de rest komt ook wel goed. Natuurlijk zijn er nog steeds emoties, soms is het gemis er ineens, omdat je die arm om je schouder mist of iets graag wilt delen en je je dan beseft dat die ander er al een tijd niet meer is. Maar dat is iets wat ook wel zal wennen en slijten.

Ik heb de laatste weken wel ontdekt dat ik mezelf best leuk gezelschap vind 😁

Litha

Dit is het feest van de langste dag, vooraf gegaan door de kortste nacht.

Na deze dag zullen de dagen weer korter worden tot aan Yule.
Ook in de natuur is Litha een keerpunt, van groei en bloei gaat de natuur nu over in rijping.
Nu strijd om het bestaan is gewonnen wordt de energie gebruikt om het voortbestaan van de soort veilig te stellen.

Litha is afkomstig uit het Oud-Germaans en betekend berghelling.
Dit zou de symbolische berghelling kunnen betekenen, die de zon tot midzomer beklimt en na midzomer afdaalt...

Het element dat hoort bij Litha is vuur.
Vuur geeft warmte, maar vuur kan ook branden of verbranden

De kracht van de zon is op zijn hoogtepunt, de warmte op zijn sterkst, maar te veel vuur, te veel warmte kan de gewassen verbranden.

Dit is ook de tijd van het offer.

Het offer van de God. 
Hij offert zichzelf op, zodat de oogst niet op de velden zal verbranden.

Dit is de tijd van de Godin Artha, de berin, de beschermster.

Zij beschermt zowel haar dierbaren als haar grenzen.

Zij geeft grenzen aan, laat je jouw grenzen zien, zodat je niet door je eigen vuur (passie) verteerd zult worden.

Litha is een vurig feest, een vrolijk feest met zang en muziek.

Met Litha worden de Midzomervuren ontstoken voor bescherming, reiniging en de hoop dat de zon zijn warmte lang genoeg zal behouden om een goede oogst te geven.

Nog steeds springen mensen met Litha over vuren (of lopen tussen ontstoken kaarsen door) om zichzelf met kracht te vullen en om symbolisch datgene weg te branden wat men niet meer nodig heeft.

Blessed Litha

house for sale en meer van dat

Ja, ons huis staat te koop en inmiddels plan ik mijn leven om de bezichtigingen heen. Het huis is nog nooit zo opgeruimd geweest en ook nog nooit zo onpersoonlijk. Ik merk dat ik na iedere bezichtiging steeds minder persoonlijke spullen terugzet. Het voelt niet helemaal meer als thuis. Wat nu gelukkig wel helpt is dat het de laatste tijd echt zomers is waardoor ik toch meer buiten leef dan binnen en me hierdoor minder ontheemd voel.

En ook mijn eigen huisje gaat nu heel erg opschieten. Over iets meer dan een week is de overdracht en kan ik beginnen met verfen en schoonmaken. Alle belangrijke dingen heb ik inmiddels geregeld. De grootste opluchting toen ik half mei hoorde dat de financiering helemaal rond was, wat viel er toen een last van m'n schouders.

Maar ja, het blijft dubbel. Dit is niet de toekomst die ik voor ogen had, maar aan de andere kant, ik heb weer een toekomst. Al is die nog steeds soms met een lach en soms met dikke tranen.

Nee, de breuk tussen R en mij heb ik absoluut niet verwerkt, die ruimte heb ik niet. Er is de afgelopen maanden zo veel gebeurd, waarbij ik steeds mijn gevoel wegstop om door te kunnen gaan. En dat gaat me goed af tot iemand vraagt hoe het nu echt met me gaat, dan schiet ik vol, want het gaat eigenlijk niet.

Zoveel herinneringen die door m'n hoofd schieten, soms getriggerd door een bepaalde geurende bloesem of gewoon een zomerse dag. En soms kan ik er om glimlachen, maar soms doet het gewoon nog steeds hartstikke veel pijn.

Ik merk ook dat mijn vertrouwen is beschadigd, ik blijf op m'n hoede en houd afstand. Ik ben veel terughoudender geworden.  Gelukkig heb ik nog steeds gesprekken met de ggz veerpleegkundig van onze huisartsenpraktijk, die me nu vooral laat praten en huilen om ook alle spanning wat kwijt te raken.

Ik weet dat ik een veerkrachtig mens ben, maar de rek is er nu echt wel uit. Maar het komt vast wel weer goed met mij.

Ga ik me nu voorbereiden op de komende week, wanneer het klussen gaat beginnen. De eerste aankopen zijn gedaan; vulmiddel voor gaten in de muren en heel belangrijk een waterkoker 😀

Beltane

Voor onze pagan-voorouders was de eerste dag van mei, de eerste dag van de zomer.

Het is een feest van licht en vuur en staat recht tegen over Samhain; het feest van het duister.

Zij vierden dit feest met zang, eten en drank  en in sommige gevallen met een woudhuwelijk, dat werd gezien als een seksuele vereniging waarbij de Gehoornde God via de man als medium de Godin bevruchtte via de vrouw als medium. Het ritueel werd uitgevoerd als een viering van het leven en de liefde en terwille van vruchtbaarheid en een rijke reproductie, zowel op de akkers als onder mens en dier.
Hiertoe trokken veel jonge mensen samen het bos in, waar ze traditiegetrouw naast de liefde bedrijven ook de hele nacht moesten blijven om op de eerste dag van de zomer de Zon te zien opkomen.

Nu is het thema van de Beltane rite: het onschuldig genieten van sensualiteit en de creativiteit die vrucht is van de vereniging van tegengestelden.

Het ontsteken van een Bel-vuur is een aanroeping tot de Zonnegod om zegen en bescherming voor het komende jaar. Dit vuur heeft van oudsher vele helende en zuiverende eigenschappen. Het vee werd door smeulende sintels gedreven om ziekten uit te bannen. Zwangere vrouwen sprongen er overheen om zich van een goede afloop van de bevalling te verzekeren. Reizigers sprongen over het vuur voor een veilige reis. Zieken lieten hun kwaal achter in de vlammen.
Stellen konden samen over het vuur springen om bescherming van hun verbintenis.
Of gewoon een wens voor de komende zomer met de vlammen mee sturen.

De windstreek die hoort bij Beltane, is het zuid-oosten. Dit jaarfeest ligt tussen Ostara (oosten) en Litha (zuiden).
Dit geeft ook aan dat deze periode in teken staat van twee elementen; lucht en vuur.
Lucht in de frisse wind, die overal door heen waait, waardoor je overal nieuwe ideeën kunt opdoen samen met het Vuur van de inspiratie. Het verwarmende vuur, waardoor je actiever en energieker wordt. Het vuur dat de bevlogenheid geeft om ideeën uit te voeren en wat ons letterlijk opwarmt, waardoor al het leven ontluikt en bloesemt.

Hoe ervaar ik deze tijd zelf; vanaf Ostara merk ik dat mijn energie weer toeneemt. Ik wil weer dingen gaan ondernemen in plaats van alleen het dagelijkse ritme vast te houden. In de periode van Beltane wordt dit alleen maar sterker. Ik moet naar buiten en wil licht en lucht om me heen voelen, dus ik gooi letterlijk ramen en deuren open 

Beltane, het feest van vruchtbaarheid en bevruchting.

De natuur toont zich met bloemen en bloesems in al haar uitbundigheid.

Voel de zon, voel de warmte, voel het leven, vier het leven.

Heb lief,

Wees vrolijk

Vier Beltane

Blessed Beltane

Ik kan het nog steeds niet geloven

Maar ik heb dus echt een huis!!!!!!!!! Het is bizar snel gegaan. De laatste zaterdag van maart was het Openhuizendag en ben ik met oudste dochter gaan kijken bij een appartement, waar de makelaar mij over tipte. Wel met slechts één slaapkamer maar met de mogelijkheid voor een tweede door een muur terug te plaatsen in de woonkamer. En aangezien ik tegenwoordig in oplossingen denk... Het was fijn, voelde goed en de woensdag erna ben ik nogmaals gaan kijken nu met mijn makelaar erbij. En allebei kwamen we tot de conclusie dat dit voor mij perfect is en binnen mijn budget viel. Dus op donderdag een bod uitgebracht en dat werd op vrijdag geaccepteerd!

Kon niets anders denken dan dat dit zo moest zijn.

En nu staat mijn leven in het teken van regelen, hypotheek aanvraag, een klusser voor het plaatsen van die muur, maar ook het verkoopklaar maken van ons huis, wat nu snel de verkoop in zal gaan. En dat voelt best dubbel, mijn emoties schieten ook heen en weer van euforie en trots op mezelf tot intens verdriet.

Het moment dat ik de makelaar opdracht gaf om voor mij een bod uit te brengen, was echt heel moeilijk, want voor mij voelde dit als opgeven, nu gaf ik R definitief op. Terwijl rationeel gezien dit niets anders  is dan het gevolg van de beslissing die hij nam in november, was dit gevoelsmatig voor mij toch heel anders.

En als ik nu moet bewegen, omdat ik alleen nog maar beren zie en m'n hoofd te vol is zodat ik het gewoon even niet meer weet, dan wandel ik nu naar mijn nieuwe buurtje. En nee, het gebouw verdient zeker geen schoonheidsprijs, maar het balkon is zonnig en groot genoeg voor twee stoelen! En van mij.

Soms zit het mee en soms even echt niet

Dat dus. De afgelopen twee weken waren een rollercoaster. Het belangrijkste voor mij is nog steeds woonruimte voor dochter en mezelf. Huren is vrijwel onmogelijk, dus ik had mijn hoop gevestigd op kopen ook vanwege de overwaarde die ons huis bij verkoop oplevert. Om te informeren of dit een mogelijkheid is had ik een afspraak met een hypotheekadviseur, die tijdens het gesprek zeker mogelijkheden zag en mij eigenlijk op pad stuurde met de woorden ga bezichtigen en ga bieden. Maar op één of andere manier kwam dit niet bij mij binnen, ik voelde geen vertrouwen niet in mezelf of in het advies. Dus nog een afspraak met andere adviseur, die mij stap voor stap berekening liet zien en uiteindelijk kwam met het verpletterende nieuws dat wat ik wilde niet mogelijk is. Niet hier. Ondanks het voorgevoel wat ik al had stortte mij wereld compleet inéén. Dag hoop, dag toekomst. Omdat ik me inmiddels nergens meer voor schaam, ben ik huilend naar huis gelopen en daar dit nieuws gedeeld met vrienden en familie, want ik wist het echt even niet meer, zag geen enkele uitweg. Uiteindelijk heb ik mijn allerlaatste restje trots opzij gezet en hulp geaccepteerd en daarmee terug naar die hypotheekadviseur en die gaf het plaatje wat meer kleur en nu heb ik toch de mogelijkheid om binnen mijn woonplaats te kopen, weliswaar klein budget, dus weinig aanbod (en veel gegadigden), dus ik zal nu gewoon veel geduld moeten hebben. En geduld hebben is iets wat ik het afgelopen jaar wel geleerd heb, al pakte het helaas anders uit dan verwacht. Maar er gloort nu weer een sprankje hoop aan de horizon voor mij.

Wat ik wel heb geleerd over mezelf, is dat ik sterk ben, een ras optimist, die altijd op zoek gaat naar dat kleine zilveren randje aan die donkere wolk en zich daaraan vastklampt. Ik ben de laatste maanden al zo vaak neergegaan en toch steeds weer opgekrabbelt, soms omdat ik niet anders kan, ik ben niet alleen verantwoordelijk voor mezelf, maar soms ook omdat ik weer een mogelijkheid zag en mij daarop richtte. Ik heb geleerd in oplossingen te denken en niet in problemen. Al wil dat niet zeggen dat ik niet pieker. Hoe vaak ik 's nachts niet wakker word en me afvraag hoe ik alles moet blijven rondbreien, waar er nog ruimte is of uberhaupt hoe nu verder. Maar zoals een vriendin al zei pas als ik weer een veilige plek heb voor dochter en mezelf zal ik de relatiebreuk met R echt kunnen verwerken, omdat ik dan mijn verdriet pas echt ruimte kan geven en niet steeds alles moet wegduwen omdat ik nu eenmaal praktisch en rationeel moet zijn. Dus tot die tijd moet iedereen maar blijven leven met mijn oncontroleerbare huilbuien, die werkelijk soms uit het niets lijken te komen.

Nu eerst deze week overleven, want komende woensdag is het 20 jaar geleden dat ik een sms kreeg van R waarin hij zei dat hij met mij wilde verder wilde, een toekomst samen. Dat is nu geeindigd en R is nu bijna een vreemde voor mij van wie ik niet meer weet wat hij doet of wat hij denkt. En dat doet pijn.

Ostara - Lente Equinox

Ostara betekent de komst van het seizoen van vruchtbaarheid en groei; de lente! Ostara is de godin van het lenteseizoen, haar naam slaat op het oosten, de richting waar het licht, de zon, vandaan komt. Ostara is de godin van de stralende morgen, het stijgende licht.

Ostara is een tijd om te zaaien, een tijd waarin we alles wat we ons met Samhain hebben voorgenomen uit beginnen te voeren.
De dagen worden langer, de nachten korter. De zon wint aan kracht en warmte, de aarde krijgt langzam kleur.

Bij de lente equinox krijgt het licht de overhand, want hierna zullen de dagen langer zijn dan de nachten,
Het belangrijkste symbool van Ostara is het ei, dat de vruchtbaarheid in de natuur symboliseert.
Het wijst ons er ook op dat plannen die tijdens de winter op innerlijk niveau werden uitgebroed nu in ons leven in de praktijk kunnen worden uitgevoerd. Mogelijk zetten we nu de stappen in de richting van iets waar we alleen nog maar van hebben gedroomd.
Dit is het feest van het nieuwe leven, nu laten we de winter achter ons en alles wat bij de winter hoort.

Eieren misschien met beschilderingen versierd horen nu op het altaar. Zij geven het ontluiken weer van het leven uit de duisternis, het op borrelen van ideeën uit diep innerlijke niveaus. Eieren zijn het symbool van de vruchtbare godin, vol belofte en potentieel leven.
Niet voor niets is dit feest vernoemd naar de oude Teutoonse Godin Oestre, wiens naam verband houdt met ons moderne woord oestrogeen, voor het hormoon dat de ovulatie stimuleert.

Dit is de tijd van Ostara, godin van licht en vruchtbaarheid.
Ze leert ons in het hier en nu te leven, het heden te eren en om het kind in onszelf te omarmen.

May I go with the love and guidance of the great goddess Ostara and her hare in my heart.
Merry meet, merry part and merry meet again.

Blessed Ostara

maandag

 

De laatste tijd voelt het voor mij alsof alle dagen in elkaar overvloeien, een nogal grijze massa van afspraken, regelen, onderhandelen, neerstorten en weer opkrabbelen en dat gecombineerd met werk en iets van huishouden.  Ik heb nog steeds geen zekerheid over mijn woonsituatie voor de toekomst, al gloort er zeker wel licht aan het eind van de tunnel, maar hier zitten wel condities aan vast, waarbij ik nu even afhankelijk ben van mijn werkgever of hij erin meegaat. Dus ik ga in muizenstapjes vooruit en dat kost heel veel energie.

Overleg met R over een kostenverdeling voor de komende tijd, zolang dochter en ik nog geen eigen woonplek hebben, gaat ook moeizaam. Ik moet er heel erg aan wennen dat hij dit benaderd als een projectleider, die dit projectje met zo gunstig mogelijke voorwaarden wil afsluiten. En dat staat weer haaks op gesprekken die we hierover voeren, waar wel begrip en emotie bijkomen. Ik krijg er een soort Dr. Jekyll & Mr. Hyde gevoel erbij. En dat is zo tegengesteld aan hoe ik ben, type what-you-see, is-what-you-get. Dus mail van zijn kant bezorgt mij eerst een paniekaanval en wanneer ik weer tot rust gekomen ben, probeer ik het ook als een project te benaderen. Maar het betekent wel dat ik voortdurend in een soort van overlevingsstand sta, waarbij ik mijn emoties wegduw, want ik mag nu niet voelen, ik moet doorgaan.

De tuin is ook zo'n pijnpunt voor mij,  want ik weet dat ik nooit meer een tuin zal hebben. Of huur of koop, het zal een flatje worden met een balkon, iets anders zit er niet in. En al weet ik dat woonruimte het belangrijkste is, doet het ongelofelijk veel pijn om te weten dat ik mijn kruiden/moestuin hier stopt, dat ik het appelboompje wat ik vorig jaar plantte nooit vrucht zal zien dragen. Tuurlijk zijn er veel belangrijkere dingen in het leven, maar ik vind van mezelf dat ik hier best verdriet om mag hebben, de tuin is immers altijd een groot deel van mijn leven geweest. Mijn plek om tot rust te komen en om te gronden.

Alle dingen die ik nu moet opgeven, waar ik niet om heb gevraagd, doen me verdriet en maken me ook kwaad. Dit was niet wat ik voor me zag als ik aan de toekomst dacht. Ook al weet ik dat het onomkeerbaar is, zou ik wel graag een beetje begrip willen voor wat deze stap allemaal voor mij betekent in plaats van een sec zakelijke benadering.

Sorry voor dit ietwat mineur blogje, maar mijn leven is even niet leuk of eigenlijk al een tijd niet zo leuk. Maar laat ik dan toch met iets positiefs eindigen. Het is bijna lente!

de volgende stap

En eind januari kwam dan de mail, waarvan ik wist dat die zou komen, maar waarvan ik hoopte dat dit pas in de lente zou zijn, wanneer mijn energie weer wat hoger is. Boedelverdeling en zo snel mogelijk en liefst ook emotieloos alles afsluiten; dat was hoe het als eerste op mij overkwam. Alleen heb ik geleerd bij dingen die heftig bij mij binnenkomen, het weg te leggen er desnoods een nachtje (of twee) over te slapen en het dan opnieuw te bekijken in de hoop dat de eerst felle emoties zijn weggeebt. Ondanks de rust die ik mezelf heb opgelegd, bleef het keihard binnenkomen en kon ik weinig nuance aan geven, want zoals R graag zegt 't is wat het is. En dat is het totale einde van een negentien jaar lange relatie.

Mijn grootste angst is dakloos te worden om met dochter en twee katten op straat te komen staan. En die angst is reeël (voelt voor mij reeël), want voor mij is een sociale huurwoning de beste optie. Wie hier al heel lang meeleest, kent misschien nog dat begin..... ik woonde met mijn 4 kinderen in een huis. Hij kwam erbij en samen kregen we nog een dochter...... (dat huis was een sociale huurwoning waar ik na mijn scheiding van mijn eerste partner met de kinderen ben gaan wonen). Nu is zo'n huis niet meer mogelijk, vanwege de gezinsgrootte, maar ook voor flatjes/portiekwoningen met 2 slaapkamers waar ik nu op reageer, kom ik voorlopig niet in aanmerking, want ik sta 11 maanden ingeschreven en bij alles waarop ik reageer, zie ik al staan dat je 6 tot 10 jaar ingeschreven moet zijn. Dat voelt heel hopeloos en met de snelheid waarmee R, alles het liefst zou willen afsluiten ook heel beangstigend.

Dit wil niet zeggen dat ik met de armen over elkaar ben gaan zitten wanhopen. Ik ben informatie gaan inwinnen, wat zijn mijn rechten, wat kan ik doen. En soms komt er dan ineens hulp uit een onverwachte hoek, die mij ook een stuk verder hielp (dochter van collega is advocate en zij heeft advies gevraagd voor mij bij haar collega, die gespecialiseerd is in familierecht). Ook ben ikzelf nog naar andere huisvestingsmogelijkheden gaan kijken. Huren in particuliere sector is onmogelijk, omdat de kale huur begint bij mijn nettosalaris. Anti-kraak kan niet vanwege huisdieren en dochter is minderjarig, daarnaast vind ik dat ik dan de ene onzekere situatie inruil voor de andere. Flexwoningen, die nu gebouwd worden blijken helaas voor mensen tot 26 te zijn en ik ben net een jaartje ouder 😉 Het maakt de opties wel heel mager of het zou moeten zijn dat ons mooie huis bij verkoop genoeg overwaarde heeft, dat het misschien toch mogelijk zou kunnen zijn dat ik een klein appartement zou kunnen kopen in die oude 50/60 jaren flats die hiert in de buurt ook staan. Bedenk me nu dan zou ik kunnen terecht komen in zo'n zelfde flat als waar ik geboren ben, dan is die cirkel ook weer rond.

Maar wat er nog meer is, is dat R. nog steeds zijn gezinsdeel van de kosten hier betaald en ook dat wilde hij gaan afwikkelen. In mijn eerste paniek zag ik dat ik geen rekening meer kon betalen en het huis onherroepelijk naar de bank zou gaan. Van mijn advies kreeg ik een soort van aanzet hoe kosten opnieuw verdeeld zouden kunnen worden, waarbij de grootste last bij mij als gebruiker zou komen te liggen. Dus ik kon de boekhouder in mij aan het werk zetten en heb eerst de kosten van een vol jaar in kaart gebracht; de hypotheek gesplitst in rente- en aflossingsdeel. En daarna kosten bekeken, wat heb ik hiervan echt nodig en welke kosten horen echt bij het huis en zouden 50/50 gedragen moeten worden. Het bedrag dat daaruit kwam, afgetrokken van mijn netto loon, gaf een klein bedrag waarvan dochter en ik rond moeten gaan komen. Heel krap maar het moet kunnen, want hiermee kan ik tijd kopen, tijd die ik nodig heb om aan een andere woning te komen.

En vandaag hadden we dan een gesprek met bij een mediator, want dit zijn geen gesprekken die wij zonder hulp kunnen. Ook omdat we emotioneel zo ver uit elkaar liggen. Mijn insteek is om in onderling overleg te komen tot wij beiden dus zowel R als dochter en ik een veilige en stabiele nieuwe start kunnen maken. En dit tegenover om op korte termijn het traject(boedelverdeling etc) af te ronden om tot nieuwe situatie te komen.

Maar het gesprek dus. De mediator had ons beide al kort telefonisch gesproken en had dus al wel een beetje beeld bij ons beiden. Wat mij niet hielp was dat ik al twee nachten nauwelijks heb geslapen dus echt hyper emotioneel was en tijdens het gesprek ook regelmatig in tranen uitbarste. In eerste instantie dacht ik echt dit gaat het niet worden, maar gaandeweg werd het een zoals ze dat zo mooi noemen een vruchtbaar gesprek. Ik verrastte R, in positieve zin, met mijn voorstel voor nieuwe kostenverdeling., was ik toch al een stap verder dan hij had verwacht. Dus dat is ons huiswerk voor nu, hier over doorpraten en kijken of we eruit kunnen komen.

Het geprek duurde twee uur, maar heeft echt al mijn energie gekost. De terugweg naar huis heb ik alleen maar kunnen huilen en zelfs nu rollen er tranen over mijn wangen.

Ik huil niet meer om R. Ik huil om wat was, wat had kunnen zijn. Ik hield(of hou) zielsveel van R. zoals hij was, zoals ik hem kende, de empathische liefdevolle man, maar ik hou niet van de man die hij nu is, de man die ik niet ken. Maar ik huil wel om alles wat ik verloren heb.

Imbolc

Imbolc kan een afleiding zijn van het keltische woord bolc of bolg, wat buik betekend.

Imbolc zou dan 'in de buik' betekenen. 
Met de buik wordt moeder aarde bedoeld, uit wiens buik of wel akker, alle leven weer naar boven zal komen. 
Binnen in haar ontkiemen de zaden die zijn gezaaid en gauw zullen groeien tot prachtige planten en bloemen.

Imbolc is het feest van de bevruchting van de aarde in het nieuwe zonnejaar.

Het is het feest van Bridget, de drievoudige Godin in haar jonkvrouwenaspect. 
Het is vroeg in de lente. 
Ze is een jong meisje; ze staat aan het begin.

Het is de tijd om het zaad te zegenen, de landbouwwerktuigen te wijden, het is de tijd dat de ooien gaan lammeren.
Terwijl de wereld zich voorbereid op groei en vernieuwing wordt Bridget geëerd, de bes van de winter(de crone) verandert zich nu in de jonge maagd van het voorjaar.

Het feest van Imbolc valt in een tijd van reiniging en zuivering. 
De voorjaarsschoonmaak bereidt onze geest en lichaam nu voor op een wederopstand. Bridget de jonkvrouwe veegt met haar nieuwe bezem de rommel van de winter en de aanwas van het vorig jaar weg.
Zoals alle jonge mensen is ze vol van nieuwe wegen en nieuwe ideeën. Net als zij moeten wij ons voorbereiden op en ruimte maken voor iets nieuws.
Het is de tijd van nieuwe jeugd en inspiratie.
De allereerste frisse nieuwe loten beginnen net  te verschijnen, sneeuwklokjes laten zich voorzichtig zien.
De Godin is weer jong, een maagd (jonkvrouw), en de God, die met de winterzonnewende wedergeboren is, manifesteert zich nu als een jonge man.

Hun liefde belooft vervulling, nieuw groen en vruchtbaarheid.

Was vanaf Mabon de beweging van de energie inwaarts, alles trok zich naar binnen terug. Imbolc is het punt van omslag, vanaf nu gaat de stroming weer uitwaarts. Vanaf nu gaan we ons weer richten op de buitenwereld.

Blessed Imbolc

bijna een maand verder

 

Bijna een maand is het hier stil gebleven. Weken van intens verdriet, opkrabbelen en weer neergaan. Rouw komt bij mij in golven, is onvoorspelbaar en overvalt me ook vaak zomaar op de meest vreemde ogenblikken. En ook al zegt iedereen me dat ik m'n verdriet moet toelaten, huilen wanneer de tranen komen. Toch zou ik er soms wat minder vaak door overvallen willen worden. Het is wel wat ongemakkelijk om bij de kaasboer in tranen te zijn alleen omdat die man me zei dat de skylger in de aanbieding was (dit was de kaas die ik altijd speciaal voor R kocht, vroeger wekelijks daarna nog als we een weekendje weggingen) of wanneer je tv kijkt naar 'Floortje naar het eind van de wereld', waarvan je al zeker weet dat R de man uit deze aflevering wel kan begrijpen, hoort dat die een boek heeft geschreven en dit al meteen heb opgezocht op bol.com, want daar zou je R echt wel plezier mee doen en je dan realiseren dat dit zinloos is. Maar zo verbonden voelt hij nog steeds met mij.

En dat is niet zomaar weg. Ga je uit elkaar omdat je dit samen beslist is het heel anders (uit eigen ervaring), je leeft er samen dan naartoe en ook de verbondenheid met elkaar is al veel minder of er niet meer. Maar nu donderslag bij heldere hemel en een éénzijdige beslissing, want mijn gevoel hoort hem nog steeds zeggen dat ik zijn anker ben, zijn thuis. En ook dat hij zo blij was dat ik had volgehouden in januari, want anders hadden we niet meer wat er weer, nog steeds, tussen ons was, diepe verbondenheid. Waarbij we aan het kijken waren naar een samenlevingsvorm die goed bij ons zou passen. We waren 18 jaar samen, lief en leed gedeeld, dan nog bijna een jaar een soort lat-relatie en dan nu is mijn lief ineens een vreemde voor mij, heeft hij een deur dichtgegooid. En mijn hoofd en gevoel trekken dat dus niet.

Ik sprak hier ook over met de pov ggz in onze huisartsenpraktijk en zij gaf ook aan dat mijn hoofd gewoon overbelast/overspannen is, alles wat er al gebeurd is in het afgelopen jaar, diepe rouw, nog steeds gevoelens van liefde en ook alle verantwoordelijkheid dragen, te veel. Ik ben echt hopeloos, focussen is drama, ik kan dingen alleen maar korte tijd, dan is focus weg en kom ik nergens toe. Het kost me vaak al moeite om te bedenken wat we eten, omdat ik moeite heb met wie er mee eet en op welke tijd en wat dan het best op tafel gezet kan worden. Daar draaide ik paar maanden geleden m'n hand niet voor om, maakte jarenlang weekmenu's die pasten bij de gezinssituatie. Sowieso beslissingen nemen kan ik nu niet, zeker als het consequenties kan hebben voor welke toekomst dan ook, gaat het niet. Ik schiet in paniek en kom er ook niet uit. Alleen werk gaat goed, maar daar is alles hetzelfde als altijd, voelt het vertrouwd en kan ik veel op routine. Maar veel meer dan deze situatie accepteren kan ik niet en maar hopen dat het ergens weer goed komt.

Omdat ik bang ben in een depressie te zakken, want heel eerlijk ik vind mijn leven gewoon niet leuk en alles voelt grijs, dus dat. Maar omdat ik het niet erger wil laten worden, probeer ik bezig te blijven. Als ik overspoelt word door emoties ga ik wandelen, ik loop me suf de laatste weken. En ik ben begonnen met kleine klusprojectjes van die dingen die we nog zouden doen en toen bleven liggen. Verfwerk in huis wat ik nu stap voor stap oppak. ik ben lekker bezig, vind het oprecht leuk en het huis frist er ook wat door op. (en omdat het kleine projectjes zijn, lukt het me goed om de focus vast te houden en ze ook af te maken)

Het is triest, maar ik denk even dat dit het meest prositieve is wat ik kan bedenken van de afgelopen weken. Dat de rioleringsproblemen eindelijk opgelost zijn. Dat de reparatie uiteindelijk heel erg meeviel (al heb ik de rekening nog niet gezien) Maar dat ik door dat hele gedoe wel heb geleerd hoe flexibel ik ben en hoe snel ik me steeds weer aanpas aan de situatie. Het was aan  het eind echt kamperen in eigen huis, met in iedere wasbak een teiltje om het water op te vangen en mmmers om die teiltjes in te legen, zodat die weer buiten in de dixi geleegd konden worden. En ja, een dixi is 's avonds heel erg koud, dat lijkt niet op het wc/douche gebouw op een camping. Maar dat is gelukkig al weer verleden tijd, we zijn weer gewend aan gewoon thuis te kunnen douchen en dat water gewoon doorgespoelt mag worden in plaats van opgevangen.

Maar het is niet dat ik deze maand weer aan het opkrabbelen ben en vooruit kan kijken. Het gaat niet, het is leven van dag tot dag, soms pak ik alles op, soms komt er niks uit m'n handen en is het al een prestatie om 's ochtends op te staan. Ik vind dit ook moeilijk voor de meiden, ik ben altijd een stabiele factor geweest binnen ons gezin en nu ben ik een emotionele puinhoop. Maar ja, het is wel wat het is.

Verloren

Dit zijn geen makkelijke dagen/weken. Deze periode was voor mij altijd echt familie tijd, samen koken, film kijken, spelletjes doen, doen waar we zin in hadden en vooral geen verplichtingen, maar samen zijn. Natuurlijk kookten we nu ook uitgebreid samen, deden tussen de gangen door het spel Hitster en was het echt gezellig. Het haalde voor mij niet het gemis weg, want ik miste iemand aan onze tafel. En ja, uiteindelijk zal ik ook hier mijn weg weer in vinden, maar niet nu, alles is nog veel te rauw, doet te veel pijn.

Ik worstel sowieso enorm met mijn gevoelens, heb hiervoor ook iemand gevonden tegen wie ik even kan aanpraten, alle dingen die ik niet met de meiden of vriendinnen deel maar er wel uitmoeten. En dan is iemand die alles aanhoort zonder oordeel, die je ook laat relativeren of dingen van een andere kant laat zien, heel fijn. Toch concludeerde ze heel voorzichtig dat ik het afgelopen jaar heel veel ruimte heb gegeven aan R, omdat hij dat nodig had. En kennelijk deed dat toch wat bij mij, want de volgende ochtend besefte ik me, dat ik heel veel ruimte, tijd en liefde heb gegeven, maar toen ik wat terugvroeg wat ik nodig had, iets meer aanwezigheid, contact en intimiteit, was ik aan het claimen. Met dit besef kan ik eigenlijk helemaal niks. Ik hou nog steeds zielsveel van hem, zou hem met armen wijd terug verwelkomen, kan hem niet loslaten.

Maar het doet wel f*cking veel pijn te weten, dat waar voor mij m'n wereld en toekomst zijn ingestort, hij voor zichzelf een nieuwe toekomst opbouwt. En heel eerlijk het doet me ook wel pijn dat ik van m'n schoonmoeder ook helemaal niets meer heb gehoord, alsof ik al uit het adresboek ben gescheurd en doorgestreept op de verjaardagskalender. Nu kan ik dit nog wel relativeren, want ik denk dat R. ook niks meer heeft gehoord van mijn moedertje, het laatste waren vast de felicitaties met z'n verjaardag in oktober. Maar toch steekt het me wel, heeft ook vast met mijn bui temaken, want zo lekker steek ik niet in m'n vel.

Ik voel me verloren en alleen. En ja ik recht m'n rug, neem alle verantwoordelijkheid op me, zorg en regel en probeer hier alles in goede banen te leiden, maar diep in me zit een gevoel van intense verlatenheid. En dat draag ik stil met me mee.

Yule

Midwinter

Het hoogtepunt van de winter, de langste nacht van het jaar.
Nu vieren wij de terugkeer van het licht. En met de wedergeboorte van het licht, begint ook een nieuwe jaarcyclus.
De winterzonnewende markeert een punt van natuurlijke omslag op aarde. Dit is tegelijkertijd een tijd van evenwicht en van verandering.

Met Yule brengen wij hulde aan de Godin, moeder aarde, voor het feit dat zij opnieuw het licht heeft gebaard. Net zoals zij gedurende de donkerste tijd van het jaar het licht in haar schoot trekt, vanaf Samhain tot aan Yule, brengt zij bij de winterzonnewende het licht weer voort.
En met de komst van het licht eindigt ook de stille, donkere tijd. De kou zal gaan verdwijnen en het leven begint weer opnieuw.

Dit is de tijd van de Crones; Anbet en Hille.
Zij brengen ons stilte en bezinning.
Zij leren ons om te luisteren naar onszelf, zodat wij weer in harmonie kunnen komen, lichaam en geest in evenwicht.
Zij leren ons weer te putten uit eeuwenoude wijsheden, die als we maar doorgaan en doorjagen verloren zullen gaan.
Zij leren ons stilstaan en opnieuw aarden, zodat we de nieuwe jaarcyclus met vertrouwen in onszelf en in  evenwicht met onszelf kunnen beginnen.

Blessed Yule

Wat nu

 

Geen idee. Ik ben nog steeds aan het overleven, leef ook echt van dag tot dag.  Vooruit kijken is voor mij nu onmogelijk, dan schiet ik in de paniek, want ik kan de dingen niet overzien. Nu kwamen er de afgelopen tijd ook even wat onverziene dingen op mijn pad, waar ik echt niet op zat te wachten. Het begon met een lekkende verwarmingsketel, achteraf viel dit reuze mee. Had ik het zelf toch opgelost door een slang even uit afvoer te halen en terug te doen, iets met vacuüm. Hoorde ik een dag later van de monteur, die nog even langskwam om toch even te kijken. Dus dat viel mee.

Wat niet meeviel of eigenlijk valt, zijn de riolering/afvoer problemen. Het begon met een ochtend, dat ik zag dat er een laagje water in een stuk van de kelder stond. Gezellig om in de vroege ochtend bijna een volle emmer weg te dweilen. Maar dit is bekend, bij hoge grondwaterstand loopt er soms water de kelder in. Ik was die dag al heel opgelucht dat ik 's avonds thuis kwam en zag dat alle dweilen nauwelijks nat waren. Dus ik ging er vanuit dat het gemaal weer draaide en het overtollige water had weggewerkt. Dat was het dus niet, want toen één van de dochters zich 's avonds ging douchen, hoorde ik water lopen in de kelder, langs de muur waar de rioleringsbuis loopt stroomde het water naar beneden. Ik ben nog nooit zo snel naar boven gerend om te schreeuwen dat de douche uit moest. Lekkage. Kut.

Mijn stress level meteen door het plafond, want ik moet dit oplossen. De volgende dag een loodgieter gebeld, zo handig dat ik door werk gelukkig dit soort adresjes ken. Ik weet niet hoe het is gelukt, maar er kwam de zelfde dag al loodgieter langs. Ik denk omdat de dame van planning misschien met mij meevoelde, want zij gaf eerst aan dat R. op dit adres als klant stond vermeld, waarbij ik aangaf dat hij mijn voormalig partner is. Maar al met al loodgieter kon het niet oplossen, dacht toch aan verstopping. Rioolontstoppingsbedrijf kwam, spoot riool door, was ook niet succesvol. Maakte wel duidelijk dat er lekkage zit waar de buis vanuit de kelder aansluit op de de wc. Loodgieter kwam weer, maakte situatieschets, want lekkage zit in een muur en ging ook info opvragen bij gemeente, want niet helemaal duidelijk hoe het riool hier loopt. De charme van een oud huis, zeg maar.

En de dames en ik leren door trial and error. We weten nu dat zeer kort douchen kan (zo fijn alle ervaring hiermee opgedaan bij Zweedse campings met douchemunten voor 3 minuten) , wc boven niet gebruiken of veel water in de wasbak boven laten staan en dat in één keer laten doorlopen. Het is leefbaar maar niet ideaal.

Gister had ik opnieuw afspraak met iemand van loodgietersbedrijf. Ik had R. ook op de hoogte gebracht van deze afspraak, vanwege het doorpraten van opties en kosten. Hij gaf zelf ook al aan dat dit een onvoorziene rotsituatie is en vroeg of ik het fijn zou vinden als hij ook bij dat gesprek zou zijn.  Dat was een heel graag van mijn kant. Dat was dus gister. R. kwam veel vroeger, want wilde nog kruipruimte in voor situatieschets van onder de vloer, zoals waar loopt riool precies. Best handig voor de loodgieter. Die loodgieter had twee opties, een toekomstvaste en een soort quickfix, waarvan je niet weet hoe lang dat goed gaat. Op dat moment was mijn hoofd allang een soort overbelast. Ik heb ook echt niet alle uitleg van loodgieter opgenomen, het kwam niet meer binnen bij mij. Misschien dat dit bij R ook zo was, dat weet ik niet, maar ik weet wel dat ik degene ben die mag beslissen welke optie het wordt en daarmee voekde ik me voor het blok gezet, want ik moet nadenken over dingen in de toekomst, terwijl ik die nu totaal niet kan overzien. Maar ik moet het toch.

Ik was sowieso emotioneel heel wiebelig, want ineens zat R. met koffie op de bank en vertelde over werkdingen. Alsof alles normaal was of alsof we een jaar terug in de tijd waren. Daar had mijn hoofd het wel wat moeilijk mee. Laat ik in ieder geval blij zijn dat we ook nu gewoon elkaar kunnen omgaan.

Verder voelt mijn leven nu als één grote aaneenschakeling van nooit-meers. Nooit meer elkaar gedag zwaaien, wat we iedere ochtend deden. Nooit meer hartjes tekenen op een beslagen douchedeur. Nooit meer horen Hey Liefje. Nooit meer in zijn armen slapen. Nooit meer hand in hand lopen. Nooit meer die hele lading zwarte t-shirts in de was. Nooit meer hem op zijn motor al van ver horen aankomen. Nooit meer de lieve appjes over en weer. Nooit meer de diepe gesprekken die we al wandelend hadden. Nooit meer zijn liefde.

Overdag, zeker op werkdagen, hou ik mezelf wel staande, maar in de avond voel ik het gemis zo sterk. Ik mis zijn warmte en liefde, zijn armen om me heen. Hoe fijn en gewaardeerd alle knuffels van vriendinnen en collega's ook zijn, het is toch heel anders dan een liefdevolle omhelzing van je man.

Dus om op de titel terug te komen.

Wat nu?

Geen idee

Gebroken

Gebroken ben ik. Versplinterd is mijn hart, in honderdduizend kleine scherfjes.

Misschien dat de realist, de sceptici, dit al zagen aankomen. Ik niet, ook deze keer kwam dit voor mij weer als een donderslag bij heldere hemel. Na onze vakantie in Berlijn, voelde ik wel dat R. zich terugtrok. Hij gaf aan ruimte nodig te hebben en ik gaf deze, want ik ken zijn, zoals hij dat zelf noemt, spaghetti hoofd. Dus ik heb deze verwijdering ook nooit persoonlijk opgepakt. Ja, ik vond het niet leuk dat we nauwelijks afspraken, maar ik had immers zelf gezegd, dat hij de tijd en rust moest pakken die hij nodig had. Maar het dieptepunt was toch wel de laatste week van oktober, toen R. in Engeland was om een boot om te varen. Die week verdween hij voor mij zo ongeveer van de aardbodem, als in ik hoorde nauwelijks iets. En ik accepteerde dat, iets met vertrouwen van mijn kant en hem ruimte gevend.

Maar tegen de tijd dat ik zeker wist dat hij weer terug was, wilde ik graag weer een weekend afspraak om zoals ik het zei, de T in LAT ook weer wat aandacht te geven. R, wilde dit ook, wilde ook praten en moest hier ook nog wat spullen ophalen, die hij de week erna nodig had. Geen probleem van mijn kant, want er stond hier ook nog een tas met schone was op hem te wachten (achteraf terugrekenend stond die was hier al 4 weken). Die zaterdag ben ik eerst 's ochtends nog een yogales gaan volgen, waardoor inderdaad mijn hoofd heerlijk rustig was en ik ernaar uitkeek om R. weer te zien. En omdat de meiden er niet waren die dag, had ik ook zoiets van hebben we zeker privacy samen. R. kwam begin van de middag en was gejaagd, gestresst en afstandelijk. Hij zocht de spullen bijelkaar die hij nodig had, hij vertelde mij over die vaar week, waarbij ik hoorde dat hij ipv zondag al op vrijdag/zaterdag teruggekomen was. Ik weet dat ik hem toen heel vragend aankeek, zo van en het was niet in je opgekomen dat mij even te laten weten. Het verwarde mij heel erg dit zo koud te horen.  We gingen lopen, ik heb al eerder gezegd dat we allebei als er wat te bepraten is graag lopen, net of de woorden dan makkelijker komen. Maar R. sprak niet, liep naast me en verder niets. Dus vroeg ik hem hoe het nu met hem gaat, met de rust in z'n hoofd met het alleen-wonen in de camper. Hij vertelde dat zijn hoofd prima was, dat de manier waarop hij nu leeft hem prima beviel. Ik vroeg waar ik in het geheel nog paste en toen hoorde ik weer de bekende woorden, dat ik een prachtige vrouw ben, maar hij het verder niet weet. En toen werd ik zo kwaad, want deze shit heb ik al eerder gehoord en daarbij hebben wij tijdens de vakantie en ook alle samen-weg-weekenden zeker niet als broer en zus samengeleefd, dus hem verteld dat hij nu echt hulp moet zoeken vanwege adhd en depressie en weet ik veel wat nog meer. Toen werd hij ijskoud en vertelde de echte reden, dat er een ander is. Pats met 10-nul achter, ingeruild voor het groene gras aan de overkant.

Of hij verder nog iets heeft gezegd weet ik niet, want ik hoorde niets meer, ik kon alleen nog maar doorlopen. Uiteindelijk ben ik nog met R. meegelopen naar de camper en hebben we afscheid genomen.  En toen mocht ik alleen naar huis en mocht ik het aan de meiden vertellen.

En nu? Geen idee. Ik functioneer nauwelijks, mijn gedachten gaan alle kanten op en soms vind ik het al een prestatie om op te staan. Maar ergens kan ik niet toegeven aan hoe ik me voel. Ik ben verantwoordelijk voor huis, haard en alles en iedereen hier. Dus ik raap mezelf velen malen per dag bijelkaar om door te gaan.

Ik heb een week later nog een afspraak met R. gehad. Ik heb zoveel vragen en begrijp ook sommige dingen niet alsof ik ergens stappen heb gemist. Antwoord op vragen kreeg ik niet, voor hem had ik de dingen zelf al ingekleurd. En eigelijk het niet beantwoorden bevestigd voor mij wat ik intuïtief al aanvoelde. Maar ik heb hem wel tijd gevraagd, want ik heb hem alle tijd en ruimte gegeven. Nu is mijn hoofd stuk en heb ik tijd nodig voor ik verder kan. 

Inmiddels zijn we al een halve maand verder, ben ik aan het overleven in plaats van leven en mis ik hem vreselijk. Ik ben mijn Lief, mijn vriend, mijn minnaar en geliefde kwijt. Dus hoe nu verder weet ik gewoon even niet.

Samhain

Het jaarfeest dat misschien het meest tot de verbeelding spreekt ook vanwege de associatie met Halloween (Allerheiligen) en Los Dias de los Muertos (de dag van de doden).

Samhain is de donkere tegenhanger van Beltane. De hemelgod Lugh die zichzelf offerde met Lughnasadh en zijn reis naar de onderwereld begon met Mabon is met Samhain aangekomen in de onderwereld.

Dit feest betreft het sterven van het jaar en is daarom ook het feest van het Nieuwe jaar, want een sterven houdt een wedergeboorte in.
Maar op dit tijdstip is de dood duidelijker waarneembaar dan de nu nog abstracte wedergeboorte.
De akkers liggen braak, het levenssap is in de wortels weggezonken en de hele natuur is in rust.

Met Samhain lost het oude jaar op, valt uiteen, en daardoor vervagen ook alle grenzen, met inbegrip van die tussen de levenden en de doden. Daardoor kun je eerder dan anders de aanwezigheid ervaren van degenen die voor ons gestorven zijn, maar nog steeds met ons verbonden zijn en over ons waken.

Dit is de tijd van dood en wedergeboorte,  van transformatie.

De tijd van Mabon leerde al welke obstakels ons tegen houden.
Nu met Samhain zijn we zover om hetgeen wat je als ballast ervaart achter je te laten.
Je kunt jezelf de vraag stellen wat je wilt bereiken, wat je met je leven gaat doen in de nieuwe jaarcyclus.

Samhain geeft je de mogelijkheid te overdenken, te beslissen en opnieuw te beginnen.
Maar een nieuw begin komt wel met offers. Je moet je bewust zijn wat je wilt opofferen, waar je afstand van wilt doen.

De pompoen, het symbool van Samhain, deze wordt uitgehold en in de schil wordt een gezicht gekerfd.
De kaarsen die in de uitgeholde pompoen worden geplaatst symboliseren de ziel, die nooit sterft.
De vrucht zelf, symboliseert het vergankelijke lichaam.
En door van het vruchtvlees soep, cake of brood te maken symboliseer je de wedergeboorte.

De elementen van Samhain zijn water en aarde.
Water om los te laten, om het oude met de stroom mee te laten voeren.
Aarde om te gronden, om diep in onszelf te kunnen gaan en te begrijpen wat we voor het nieuwe jaar nodig hebben.

Voor onze voorouders was Samhain het laatste oogstfeest; het slachtfeest.
Het vee werd binnen gehaald en voor een deel geslacht om de winter door te komen. Het bloed werd over de akkers verspreid om dank te zeggen en een goede oogst voor het volgend jaar te verzekeren. Dit zou misschien de reden kunnen zijn dat november ook de bloedmaand genoemd wordt.
Nadat het restant van de zomer op een vreugdevuur was beland en de voorbereidingen voor de winter waren afgerond, hebben onze voorouders deze periode gezien als het moment waarop de oude cyclus overgaat in een nieuwe.

Dit is de periode om naar binnen te keren. Samen te zijn met familie en dierbaren, de doden te eren en de geboortes van het afgelopen jaar te vieren. Te voelen en te beseffen dat ieder einde ook weer een nieuw begin inhoudt.

Blessed Samhain!