Dat dus. De afgelopen twee weken waren een rollercoaster. Het belangrijkste voor mij is nog steeds woonruimte voor dochter en mezelf. Huren is vrijwel onmogelijk, dus ik had mijn hoop gevestigd op kopen ook vanwege de overwaarde die ons huis bij verkoop oplevert. Om te informeren of dit een mogelijkheid is had ik een afspraak met een hypotheekadviseur, die tijdens het gesprek zeker mogelijkheden zag en mij eigenlijk op pad stuurde met de woorden ga bezichtigen en ga bieden. Maar op één of andere manier kwam dit niet bij mij binnen, ik voelde geen vertrouwen niet in mezelf of in het advies. Dus nog een afspraak met andere adviseur, die mij stap voor stap berekening liet zien en uiteindelijk kwam met het verpletterende nieuws dat wat ik wilde niet mogelijk is. Niet hier. Ondanks het voorgevoel wat ik al had stortte mij wereld compleet inéén. Dag hoop, dag toekomst. Omdat ik me inmiddels nergens meer voor schaam, ben ik huilend naar huis gelopen en daar dit nieuws gedeeld met vrienden en familie, want ik wist het echt even niet meer, zag geen enkele uitweg. Uiteindelijk heb ik mijn allerlaatste restje trots opzij gezet en hulp geaccepteerd en daarmee terug naar die hypotheekadviseur en die gaf het plaatje wat meer kleur en nu heb ik toch de mogelijkheid om binnen mijn woonplaats te kopen, weliswaar klein budget, dus weinig aanbod (en veel gegadigden), dus ik zal nu gewoon veel geduld moeten hebben. En geduld hebben is iets wat ik het afgelopen jaar wel geleerd heb, al pakte het helaas anders uit dan verwacht. Maar er gloort nu weer een sprankje hoop aan de horizon voor mij.
Wat ik wel heb geleerd over mezelf, is dat ik sterk ben, een ras optimist, die altijd op zoek gaat naar dat kleine zilveren randje aan die donkere wolk en zich daaraan vastklampt. Ik ben de laatste maanden al zo vaak neergegaan en toch steeds weer opgekrabbelt, soms omdat ik niet anders kan, ik ben niet alleen verantwoordelijk voor mezelf, maar soms ook omdat ik weer een mogelijkheid zag en mij daarop richtte. Ik heb geleerd in oplossingen te denken en niet in problemen. Al wil dat niet zeggen dat ik niet pieker. Hoe vaak ik 's nachts niet wakker word en me afvraag hoe ik alles moet blijven rondbreien, waar er nog ruimte is of uberhaupt hoe nu verder. Maar zoals een vriendin al zei pas als ik weer een veilige plek heb voor dochter en mezelf zal ik de relatiebreuk met R echt kunnen verwerken, omdat ik dan mijn verdriet pas echt ruimte kan geven en niet steeds alles moet wegduwen omdat ik nu eenmaal praktisch en rationeel moet zijn. Dus tot die tijd moet iedereen maar blijven leven met mijn oncontroleerbare huilbuien, die werkelijk soms uit het niets lijken te komen.
Nu eerst deze week overleven, want komende woensdag is het 20 jaar geleden dat ik een sms kreeg van R waarin hij zei dat hij met mij wilde verder wilde, een toekomst samen. Dat is nu geeindigd en R is nu bijna een vreemde voor mij van wie ik niet meer weet wat hij doet of wat hij denkt. En dat doet pijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten