Ik kan het nog steeds niet geloven

Maar ik heb dus echt een huis!!!!!!!!! Het is bizar snel gegaan. De laatste zaterdag van maart was het Openhuizendag en ben ik met oudste dochter gaan kijken bij een appartement, waar de makelaar mij over tipte. Wel met slechts één slaapkamer maar met de mogelijkheid voor een tweede door een muur terug te plaatsen in de woonkamer. En aangezien ik tegenwoordig in oplossingen denk... Het was fijn, voelde goed en de woensdag erna ben ik nogmaals gaan kijken nu met mijn makelaar erbij. En allebei kwamen we tot de conclusie dat dit voor mij perfect is en binnen mijn budget viel. Dus op donderdag een bod uitgebracht en dat werd op vrijdag geaccepteerd!

Kon niets anders denken dan dat dit zo moest zijn.

En nu staat mijn leven in het teken van regelen, hypotheek aanvraag, een klusser voor het plaatsen van die muur, maar ook het verkoopklaar maken van ons huis, wat nu snel de verkoop in zal gaan. En dat voelt best dubbel, mijn emoties schieten ook heen en weer van euforie en trots op mezelf tot intens verdriet.

Het moment dat ik de makelaar opdracht gaf om voor mij een bod uit te brengen, was echt heel moeilijk, want voor mij voelde dit als opgeven, nu gaf ik R definitief op. Terwijl rationeel gezien dit niets anders  is dan het gevolg van de beslissing die hij nam in november, was dit gevoelsmatig voor mij toch heel anders.

En als ik nu moet bewegen, omdat ik alleen nog maar beren zie en m'n hoofd te vol is zodat ik het gewoon even niet meer weet, dan wandel ik nu naar mijn nieuwe buurtje. En nee, het gebouw verdient zeker geen schoonheidsprijs, maar het balkon is zonnig en groot genoeg voor twee stoelen! En van mij.