Deze week fiets ik 's ochtends naar m'n werk over een bijna leeg fietspad, waar ik gewoonlijk zowat omver gereden word door hordes scholieren, die altijd aan de verkeerde kant van de weg fietsen, kom ik nu gewoon niemand tegen. Het voelt alsof ik de enige mens ben die nog moet werken.
En toch is dat 'alleen' fietsen ook fijn, want ik rij wat langzamer, waar ik normaal mee ga in het tempo van de andere fietsers op de weg.
Nu kijk ik wat meer om me heen naar de eenden en meerkoeten in de sloot of de grote moestuin die ik passeer (de boontjes staan er daar stukken beter bij dan hier)
Ik merk dat ik langzaam aan in een rustiger ritme kom, minder gehaast.
De foto's, die ik gister maakte voor instagram lieten dat ook wel zien.
Miss T en ik hangend op de bank, en nog steeds in pj's.
En terwijl zij 's middags druk aan het spelen is, zit ik op de bank met een haakprojectje wat nodig afgemaakt moet worden, maar doordat ik eigenlijk alleen wat aan het dagdromen was, kwam daar niets van.
Projectje gaat straks gewoon mee op vakantie.
En morgen fiets ik misschien weer bijna alleen het stuk naar m'n werk,
maar dan wel voorlopig voor de laatste keer,
want morgenmiddag om 5 uur begint mijn vakantie.







