En toen zaten we alweer midden in februari

De laatste dag van januari haalde ik mijn liefje op van Schiphol. Hij was 12 dagen naar Seattle geweest voor werk (en een paar dagen voor de leuk er achter aan), maar na 3 dagen seminair werd hij ziek, ook in de States hadden ze last van een griepepidemie. Dus in plaats van interessante seminairs bij te wonen en de omgeving van Seattle te bekijken, lag mijn lief vooral koortsig in bed.
De eerste dagen net terug ging hij nog wel werken om vervolgens het hele weekend te slapen,  of in bed of op de bank.
Gelukkig is bij inmiddels wel opgeknapt hoor, maar het is een rot griep, waar je zo twee weken zoet mee bent.
En voorlopig is hij het enige 'slachtoffer' (en dit opschrijven is natuurlijk de goden verzoeken)

Verder ging alles hier gewoon door.
Ik werkte weer een beetje te veel uren, maar zag vrijdag wel dat de hoeveelheid werk eindelijk weer tot normale proporties geslonken was, dus heeft het wel zin gehad.
En ik deed ook echt veel leuke dingen tussendoor, natuurlijk mijn yogales op de woensdagavond en samen met miss T ging ik een bakkie doen bij een vriendin. (vroegah woonde we een straat van elkaar af en liep ik regelmatig bij haar langs, nu is dan 20 minuten met de auto)
Vriendin heeft een kat, een vrij stevige, super lieve kat, waar miss T en ik helemaal verliefd op zijn.

miss T met dikke Suus

En deze week werd het ook eindelijk weer zonnig.
Zonnig en koud.
Woensdag was daarmee een top dag en om zo veel mogelijk buiten te zijn, deed ik die dag alles lopend, dus ook miss T ophalen, die bij een vriendinnetje was gaan spelen. Dikke sjaal en handschoenen en lekker met m'n gezicht in de zon, dat had ik wel nodig.
Ik heb ook de hoop dat die koude lucht alle aanwezige ziektekiemen heeft gedood, ik heb thuis alles goed laten doorluchten.

zij is ook een zonaanbidster

Eind volgende week is bij miss T op school de jaarlijkse Valentijnsdisco en zij wilde zoooo graag een jurk (een donkerblauwe met iets glitterigs, die zwiert als ze draait) en wonder boven wonder vonden we dit gister ook nog voor haar (en nog een leuk rokje, met grappig shirtje en ook alvast een jasje voor straks in de lente....)
En ik vond zomaar, zonder te zoeken de leukste drmartens ever! Met bloemen! en ook nog met korting en in mijn maat en ze zaten perfect, gewoon voor mij gemaakt.

instant happiness

En om de dag af te maken gingen we ook nog uit eten, met z'n drietjes (de oudste twee aten bij hun broer, iets met trouwpak uitzoeken).

We aten bij een mexicaan in de Oude Haven, waar ze happy-joyjoy ook een glutenvrije kaart hadden, dus genoeg keus voor miss T, die zich tevreden op een nachoschotel stortte.

En het was laat toen we weer naar huis gingen, voorbij de bedtijd van miss T, maar het was zo fijn om weer een adresje te vinden waar we met z'n allen uit eten kunnen. En ook zo fijn om het zo gezellig samen te hebben.

Imbolc

Het wiel draait.
Dit is de tijd van Imbolc.
De tijd van Bridget.
Godin van priesters en dichters, Godin van soldaten en smeden en de Godin van de vroedvrouwen en kruidenvrouwen.
Zij is de hoedster van de drie vuren, die van  inspiratie, van smeedkunst en van heling.

Nu de dagen zichtbaar lengen is de tijd van rust voorbij.  Met Imbolc vieren we de belofte van de lente, het moment dat de aarde weer ontwaakt. Het is tijd om jezelf en jouw omgeving voor te bereiden op de mogelijkheden en beloftes van de komende tijd.

Imbolc of Oimelc verwijst naar de ooien, die rond deze tijd lammeren.
Ook zou het afgeleid kunnen zijn van het keltische bolc of bolg, wat buik betekent.
Imbolc zou dan 'in de buik' zijn en dit verwijst naar Moeder Aarde uit wiens buik, ofwel akker, alle leven weer naar boven zal komen.

De elementen die horen bij Imbolc zijn Aarde en Lucht. De Aarde waarin nieuw leven ontkiemt en  Lucht, die als een frisse wind door onze gedachten gaat, zodat wij weer opener en energieker kunnen zijn, die ons ruimte geeft.

Imbolc is ook het punt van omslag betreft onze energie. Vanaf Mabon hebben wij ons steeds meer naar binnen gekeerd en was de energie stroming inwaarts, maar vanaf Imbolc wordt deze stroming weer uitwaarts.
En richten we ons weer op de buitenwereld.

Blessed Imbolc

en dan nu in de praktijk

De theorie was goed, maar in de praktijk liep het toch een beetje anders.
Ik ging gelijk woensdagmiddag al goed de fout in.

Miss T had de hele middag met een vriendinnetje gespeeld en ik had de meisjes net naar jazzdance gebracht. En mijn plan was om thuis nog even snel te stofzuigen voor ik miss T weer moest ophalen, een uur de tijd dus dat past prima.
Voordat ik de stofzuiger pak, zet ik nog even de spullen voor het avondeten op het aanrecht en zie dat ik toch wel een heel klein restje pasta heb.
De winkel is hier nog geen 100 m vandaan en ik had nog meer dan een half uur, dus ik pak m'n tas al om te lopen; vraagt m'n oudste dochter nog of zij even moet gaan, omdat ik zo miss T weer moet halen. En in plaats van te luisteren, zeg ik dat ik nog een half uur heb en het makkelijk haal.
Klopt ook, met 10 minuten was ik terug, maar bedacht toen dat ik nog steeds moest stofzuigen en daarmee ging de tijd wel dringen om ook op tijd miss T op te halen.
Dus redelijk gehaast en gestresst slinger ik de stofzuiger door de woonkamer en gang, maar gered en zo op het oog ziet het er weer netjes uit. Snel duw ik de stofzuiger terug in de trapkast, met m'n gedachten al bij jas en tas pakken om in de auto te springen..... en zo loop ik keihard tegen de zijkant van de deur op, gevolg pijn en een lelijke snee in m'n wenkbrauw.
De tranen zaten hoog, want alle stress van de laatste week wilde er wel uit, maar geen tijd, want anders was ik te laat bij miss T, dus diep inademen en gewoon weer gaan.

Maar stom, ja dat zeker, dit zou ik toch niet meer doen. Waarom accepteerde ik de geboden hulp niet?! Dan had mijn oudste dochter de boodschap gedaan en ik ondertussen kunnen stofzuigen. En had ik in alle rust miss T weer kunnen ophalen.
Het had me stress en pijn gescheeld.

Ik zie het maar als leermoment; als ik nu wil rennen, sta ik even stil en denk  na, of het echt wel moet of dat het ook anders kan en dat ik aangeboden hulp niet moet afslaan.

De rest van de week heb ik me aardig rustig gehouden.
Een fijne yoga les op woensdagavond en zeker geen extra uren meer werken de komende dagen.

Al doende leert men is het toch?!

minder doen

Op instagram las ik bij iemand's foto de wijze woorden die  haar gezegd waren door haar yoga-juf; 'doe minder'.

En deze woorden zetten zich vast in mijn gedachten.

Eerst schamper, zo van 'doe minder', hoe bedoel je?! Mijn werkgever ziet me aankomen; sorry, ik doe even wat minder, want ik heb het zo druk.... Terwijl ik nu meer uren werk, omdat er zoveel blijft liggen. En thuis ben ik deze dagen de enige kapitein op het schip, dus dat vraagt ook net wat meer organisatie en tijd.

Maar de volgende morgen stond ik op en dacht nog steeds aan die woorden 'doe minder'.
En nu zag ik wel wat ik gister niet kon zien;  wat deze woorden voor mij kunnen betekenen.
Niet alles zelf willen doen..
Wat kan wachten, laten wachten
En alleen aandacht geven wat echt aandacht vraagt.
En wat blijkt, dit is zowel op mijn werk als thuis heel goed toepasbaar.

Dus maandag heb ik nog een halve dag extra gewerkt en dat was het wat betreft extra uren deze week. Het moet met mijn vaste uren maar even genoeg zijn. Daarbij als ik door blijf hollen ben ik niet meer secuur of gefocust en dat komt mijn werk niet ten goede.

En thuis doe ik het hoognodige; boodschappen, wassen, keertje stofzuigen.
Mijn aandacht ligt bij miss T, die het toch wel moeilijk vindt dat haar vader zo'n tijd in het buitenland is (hij zit voor zijn werk 12 dagen in Seattle), dus wat meer knuffels, kleine gesprekjes samen, en 's avonds een extra hoofdstuk voorlezen kan ze nu goed gebruiken.
En de rest van mijn aandacht ligt bij mijzelf, zodat ik goed aan de woorden 'doe minder' blijf denken en mezelf niet voorbij loop en makkelijker de komende dagen doorkom.

de eerste weken van het nieuwe jaar

Na alle lichtjes en versieringen van december, vind ik januari een beetje een sobere maand.
Maar ook een maand van een fris begin, zo van terug naar rust, reinheid en regelmaat.

Nieuwjaarsdag liepen we nog op het strand om even uit te waaien.

Daarna begon toch echt de gewone werkweek weer.
Voordeel was wel, dat miss T nog vakantie had, dus op mijn vrije dagen bleef de wekker uit en vierden we weer een beetje vakantie.

Deze week zat de vakantie er op en was het  terug naar de dagelijkse regelmaat. We begonnen de maandag meteen een controle bezoek aan de kinderarts voor miss T, waar alles prima in orde was, ze is nu 1.30 m lang en weegt 25 kg en volgt hiermee netjes haar eigen groeilijn.

Maar na twee weken vakantie kan zo'n eerste schooldag best vermoeiend zijn...

Zelf was ik meteen 2 januari al weer aan het werk gegaan en omdat ik die week maar twee dagen werkte viel het wel mee. Daarbij hadden nog behoorlijk wat collega's vrij, dus kon ik vrij ongestoord werken en dan schiet het best op.
Dat was deze week wel anders, want afgelopen maandag gingen we 'live'  met het nieuwe administratieve systeem. En ik denk oprecht dat wanneer dit straks volledig draait het echt tijdsbesparend en overzichtelijker werkt, maar niet nu, want alle basisgegevens moeten eerst nog handmatig ingevoerd worden.
Voor mij was dit dus een week van pijnlijke ogen van het schermstaren en hoofdpijn van het super geconcentreerd bezig zijn. En het einde is nog lang niet in zicht.
Kreeg ik eerst van de werkgever het verzoek of ik de komende weken 4 dagen kan gaan werken om het extra werk op te vangen, volgde er daarna een appje van mijn lief met de mededeling dat hij voor zijn werk naar Seattle kan voor een conferentie-iets, de 20ste vertrekken en 12 dagen later weer terug.
Dan zit je terug te appen; van wat gaaf en super leuk!, maar dat denk je bij iezelf; hoe brei ik de komende weken alles rond......

En ik ben er eigenlijk nog steeds niet uit, maar ik geloof dat ik het maar over me heen laat komen en ga wel zien hoe het loopt of waar het schip strandt.

Dus in plaats van morgen mijn boodschappen en schoonmaakdag te hebben, ben ik aan het werk,  dan gaan we zo meteen maar even wat boodschappen doen om de eerste paar dagen door te komen.