Met jarenlange moederschapservaring weet ik, dat zeker met kinderen de dingen anders kunnen lopen dan je ze had bedacht.
Vanmorgen had Miss T. juffendag.
Vrolijk verkleed (als heks) ging ze naar school om de verjaardagen van haar juffies te vieren.
Vrolijk was ze ook toen ik haar kwam halen, ze had een leuke ochtend gehad.
Terwijl we naar huis liepen kwam ze zelf met het idee of we niet voor een nieuwe broek voor haar konden gaan kijken, want ze was zo gegroeid.
(Ineens zijn al haar broeken hoogwater. Ik weet niet wat ik mee maak)
Best een gezellig plan.
Dus even een boterhammetje eten en dan op de fiets naar het centrum....
Maar terwijl haar boterhammetje voor haar staat, begint ze ineens te snikken.
Ze heeft zo'n hoofdpijn
en binnen 5 minuten is mijn vrolijke meisje, een klein zielig hoopje .
Op de bank, onder een dekentje valt ze al snel in slaap. En zo komt ze de middag een beetje door.
En ik lees voor, aai haar wang, haar rug en geef slokjes water.
En werk ondertussen wat achterstallig huishoudelijk werk weg, waaronder de berg wasgoed, die nog wat aanvulling kreeg, omdat Miss T moest spugen en ik net te laat met de emmer was.
Gelukkig scheen de zon vandaag uitbundig.
En nu ligt Miss T in het grote bed, want dat is de beste plek om te slapen, als je ziek bent en je je rot voelt, veilig bij papa en mama.
En voor morgen plannen we helemaal niks.
