maandag

 

De laatste tijd voelt het voor mij alsof alle dagen in elkaar overvloeien, een nogal grijze massa van afspraken, regelen, onderhandelen, neerstorten en weer opkrabbelen en dat gecombineerd met werk en iets van huishouden.  Ik heb nog steeds geen zekerheid over mijn woonsituatie voor de toekomst, al gloort er zeker wel licht aan het eind van de tunnel, maar hier zitten wel condities aan vast, waarbij ik nu even afhankelijk ben van mijn werkgever of hij erin meegaat. Dus ik ga in muizenstapjes vooruit en dat kost heel veel energie.

Overleg met R over een kostenverdeling voor de komende tijd, zolang dochter en ik nog geen eigen woonplek hebben, gaat ook moeizaam. Ik moet er heel erg aan wennen dat hij dit benaderd als een projectleider, die dit projectje met zo gunstig mogelijke voorwaarden wil afsluiten. En dat staat weer haaks op gesprekken die we hierover voeren, waar wel begrip en emotie bijkomen. Ik krijg er een soort Dr. Jekyll & Mr. Hyde gevoel erbij. En dat is zo tegengesteld aan hoe ik ben, type what-you-see, is-what-you-get. Dus mail van zijn kant bezorgt mij eerst een paniekaanval en wanneer ik weer tot rust gekomen ben, probeer ik het ook als een project te benaderen. Maar het betekent wel dat ik voortdurend in een soort van overlevingsstand sta, waarbij ik mijn emoties wegduw, want ik mag nu niet voelen, ik moet doorgaan.

De tuin is ook zo'n pijnpunt voor mij,  want ik weet dat ik nooit meer een tuin zal hebben. Of huur of koop, het zal een flatje worden met een balkon, iets anders zit er niet in. En al weet ik dat woonruimte het belangrijkste is, doet het ongelofelijk veel pijn om te weten dat ik mijn kruiden/moestuin hier stopt, dat ik het appelboompje wat ik vorig jaar plantte nooit vrucht zal zien dragen. Tuurlijk zijn er veel belangrijkere dingen in het leven, maar ik vind van mezelf dat ik hier best verdriet om mag hebben, de tuin is immers altijd een groot deel van mijn leven geweest. Mijn plek om tot rust te komen en om te gronden.

Alle dingen die ik nu moet opgeven, waar ik niet om heb gevraagd, doen me verdriet en maken me ook kwaad. Dit was niet wat ik voor me zag als ik aan de toekomst dacht. Ook al weet ik dat het onomkeerbaar is, zou ik wel graag een beetje begrip willen voor wat deze stap allemaal voor mij betekent in plaats van een sec zakelijke benadering.

Sorry voor dit ietwat mineur blogje, maar mijn leven is even niet leuk of eigenlijk al een tijd niet zo leuk. Maar laat ik dan toch met iets positiefs eindigen. Het is bijna lente!