De vuren van Bel
Vruchtbaarheid en bevruchting.
Voor onze pagan-voorouders was de eerste dag van mei, de eerste dag van de zomer.
Het is een feest van licht en vuur en staat recht tegen over Samhain; het feeste van het duister.
Zij vierden dit feest met zang, eten en drank en in sommige gevallen met een woudhuwelijk, dat werd gezien als een seksuele vereniging waarbij de Gehoornde God via de man als medium de Godin bevruchtte via de vrouw als medium. Het ritueel werd gevoerd als een viering van het leven en de liefde en terwille van vruchtbaarheid en een rijke reproductie , zowel op de akkers als onder mens en dier.
Hiertoe trokken veel jonge mensen samen het bos in, waar ze traditiegetrouw naast de liefde bedrijven ook de hele nacht moesten blijven om op de eerste dag van de zomer de Zon te zien opkomen.
Het ontsteken van een Bel-vuur is een aanroeping tot de Zonnegod om zegen en bescherming voor het komende jaar. Dit vuur heeft van oudsher vele helende en zuiverende eigenschappen. Het vee werd door smeulende sintels gedreven om ziekten uit te bannen. Zwangere vrouwen sprongen er overheen om zich van een goede afloop van de bevalling te verzekeren. Reizigers sprongen over het vuur voor een veilige reis. Zieken lieten hun kwaal achter in de vlammen.
Stellen konden samen over het vuur springen om bescherming van hun verbintenis.
Of gewoon een wens voor de komende zomer met de vlammen mee sturen.
Bij deze tijd horen de elementen lucht en vuur.
Lucht is de frisse wind, die je vervult met nieuwe ideeen.
Het vuur is de inspiratie, de bevlogeheid om deze ideeen ook uit te voeren.
En letterlijk als de warmte van de zon, die nu goed voelbaar is, waardoor al het leven nu ontluikt en bloeit.
Blessed Beltane!
(informatie o.a. uit Brieven van een Heks van Rae Beth en blogposts uit voorgaande jaren)
