Maar 's avonds kroop ze bij ons in bed, omdat ze buikpijn had en niet veel later begon ze met spugen.
De volgende morgen was er geen sprake van, dat ze naar school kon. Nu kon lief redelijk makkelijk regelen om een dag thuis te werken, dus miss T werd op de bank geinstalleerd en hij ging aan de eettafel zitten werken.
Ik ging de deur uit, maar kreeg wel regelmatig een update van het thuisfront en eigenlijk ging het wel best met miss T.
Ze versierde zelfs 's middags nog even de kerstboom.
Dus lief en ik dachten aan een eendagsvirus; nachtje goed slapen en morgen weer naar school.
Mis!
Weer misselijk, weer buikpijn, weer spugen en nu toch ook verhoging.
Dus lief whappte zijn werkgever en nam de morgen vrij en ik whappte mijn werkgever en nam de middag vrij.
En daarna maar snel weer een wasmachine vol met beddengoed aanzetten.
En vrijdagmiddag toen ik thuis kwam lag ze op de bank, een koortsig meisje omringd door de poezendames.
En ik schoof bij haar op de bank en we keken een film (of twee).
En ook de volgende dag zat ik bij haar op de hoek van de bank, in alle rust te lezen.
Geen haast, want we konden (hoefden) toch nergens heen.
Het viel me op dat met een ziek kind thuis, het ritme van het dagelijks leven vertraagt.
Het zieke kind bepaalt het ritme en wij gaan er in mee.
En van de rust die zij nodig heeft vanwege haar ziekte, maak ik gebruik door zelf ook rust te nemen. Door gewoon een middag lezend op de bank naast haar te zitten en mezelf die tijd te gunnen.
Dus deze laatste dagen waren voor ons beide een rustpunt.
En vandaag ging miss T weer naar school en na school nog spelen bij haar Beste Vriendin en ik werkte weer een armlange to-do lijst af, zodat ik vanavond met een boek op de bank kan kruipen.
