Ik begon dit jaar weer vol goede moed, zaaide alles meteen uit in de grond, omringd door gestampte eierschalen of met kragen van kapot geknipte plastic potjes probeerde ik m'n zaailingen groot te brengen.
Eerst was het te nat, toen te koud en vanaf dat alles begon met groeien kwamen de slakken, die bijna lachend over al mijn barricaden slijmden en zich te goed deden aan mijn malse jonge plantjes.
De meest wel doorvoedde slakken uit de buurt wonen nu in mijn tuin.
Dus ik liet de boel maar een beetje, probeerde nog eens wat, maar vooral niet te serieus.
En dan toch ineens begint er iets te groeien, bloeien en vrucht te dragen.
Tomaten, opgekweekt uit de moestuintjes-actie, groot gegroeid in grote plastic emmers.
De pompoenplant (in de kruiwagen) slingert zijn uitlopers door de hele tuin en hier en daar verschijnen nu klein pompoentjes, tussen de bloemen en in de rozemarijn.
De eerste uitplant van bonen, kwam op en verdween. De tweede poging ging beter, zo goed zelfs dat er nu bloemen verschijnen, dus ik heb de hoop op bonen uit eigen tuin nog niet op gegeven.
Maar wat het wel goed doet, zijn de bloemen.
Zou ik het moestuin-gebeuren helemaal niet meer zien zitten, kan ik er nog altijd een bloementuin van maken.
En voor hem met veel kattenkruid.
