nat, natter,....

't was vanmorgen niet echt een vrolijk gezicht,

toen ik nog niet helemaal wakker naar buiten keek.

zelfs de katten wisten niet wat te doen,

naar buiten,

of niet,

of toch 

en dan weer heel snel naar binnen.

hier was de kat sneller dan de camera.

Verder was Miss T nogal moe, gistermiddag al weinig (kort) geslapen en vanmorgen weer gezellig vroeg wakker (5.50 uur). Nee, ik zat niet om 6 uur al beneden. Het opstaan werd nog een klein uurtje uitgesteld, doordat ze eerst zeker een half uur met haar muziekdoos zat te spelen en daarna heb ik haar nog bij ons in bed genomen in de hoop dat ze zich nog een beetje in slaap zou drinken. Wat ze niet deed trouwens.

En dan regende het ook nog, zo hard dat Lief er over dacht om maar met de trein naar werk te gaan in plaats van met de motor. Hij besloot toch om met de motor te gaan en weet nu dat zijn jack, broek en motorlaarzen niet helemaal waterdicht zijn.

Miss T en ik bleven thuis en zwaaiden naar iedereen die wel de deur uit moest.

En met die nattigheid buiten was het wel een goed idee om de waterverf te voorschijn te halen en zaten we samen lief strepen te zetten op nat papier (dan loopt de verf zo mooi uit). Het mooiste vond zij toen ik haar handjes in smeerde met verf en zij die op het papier duwde. En dat terwijl ze helemaal niet zo van vieze handen is (behalve met eten), het heeft tijden geduurd voor ze in de zandbak wilde spelen.

En tussen de buien door wandelden we nog naar de bakker en naar de Turkse Super, waar Miss T heel blij werd, want voor de deur stond een bak vol met courgettes en dat is haar favoriete groente. We hebben dus courgette, boontjes, rode ui en wortelen en ik denk dat ik dit vanavond maar een beetje door elkaar gooi met wat rijst erbij. Mirte haar omschrijving hiervan was: 'we eten dus een compleet groentepakket'.  De pubers zijn duidelijk niet zo enthousiast over het groentepakket wat ik iedere week ophaal. 

Verder doet Miss T nu een middagslaap van al bijna 2 uur, dus ik heb al twee uur lang tijd voor mezelf. Ik heb besloten om vandaag (behalve de was) geen nuttige huishoudelijke dingen te doen.

En nu ga ik thee zetten voor mezelf en mijn puberdochter, want die mag nog wel even bemoederd verwend worden voordat morgen haar vakantie er ook weer op zit.

lief wit katertje (speciaal voor Huize Steen)

delft en bijna weer compleet

gisteren 'deden' we Delft.

Lekker slenteren door de straatjes, een bezoekje aan Poppedijn,

waar lief en ik ons niet konden in houden en Miss T dat helemaal niet erg vond.

ik denk dat ik dit één van de leukste straatje van Delft vind.

Vanaf Poppedijn lopen we altijd nog een stukje rechtdoor, steken dan de sloot over via de loopbrug

en lopen dan langs de andere kant weer terug, langs al die lieve huisjes.

In het centrum vlak bij de kerk (één van de vele) streken we neer op een terras

voor koffie, thee en appelsap.

Miss T speelde aan tafel met haar nieuwste veroveringen en zo

kregen wij weer een kijkje in de fantasie wereld van onze kleine puk.

Het waren niet een boom en een huis,

maar in haar ogen zijn het een egel en een koe.

en ik durf het bijna niet te bekennen, maar ik kocht gister een nieuwe winterjas. 

ik weet het, ik ben lijk wel gek, wie doet dat nou op een mooie zomerse dag.

maar nadat ik vorig jaar de hele winter met een ongevoerd leren jack (met er onder een

vest of twee) heb rondgelopen, en dat was soms best wat frisjes.

En ik nu DE JAS van mijn dromen tegen kwam, kon ik die echt niet laten hangen.

(en voorlopig hangt die in mijn kast en ik hoop dat die daar nog een paar maanden kan blijven hangen)

En vandaag is lief aan de boodschap in de d.igros en ruim ik hier en daar wat op, 

ligt Miss T bij te slapen.

en komen vanmiddag Joeri en Mirte ook weer thuis.

dan zijn we weer compleet,

is het huis vol 

en de wasmand ook.

{this moment} Summer Sky

{this moment} - A friday ritual.

A single photo - no words - capturing a moment in the week.

A simple, special, extra ordinary moment.

A moment I want to pause, savor an remember.

soms denk ik weleens

Ik las laatst in BIOscope (gratis blad van de groene passage te rotterdam) een artikel getiteld 'met je voeten in de klei', in dit artikel werd een stukje gequote van Richard Louv. Hij stelde het volgende ;"de babyboomers vormen waarschijnlijk de laatste generatie waarvan de leden in hun jeugd vrijelijk in het bos konden zwerven, het riviertje achter hun huis konden onderzoeken of op open stukjes land hutten konden bouwen. Kinderen, die na 1980 zijn geboren, hebben in  toenemende mate te maken met een natuurtekortsyndroom."

En dit deed mij nadenken. Ik ben zelf van ruim voor 1980, geboren en opgegroeid in een dorp. En mijn kleuter- en kinderjaren bestonden uit buitenspelen. Spelen in de tuin van de buren, waar een redelijk verwilderd stuk was, vol met vlierstruiken, waar we hutten van maakten. We speelden op het braakliggende land naast de huizen, daar grensde een weilandje aan en moestuinen van de mensen, die daar weer achter woonden. We maakten soep van slootwater en paardebloemen, maar vooral we speelden zonder toezicht en volkomen naar onze eigen fantasie. Er was daar ook de ruimte voor.

Mijn oudste kinderen zijn geboren ruim na 1980 in een nieuwbouwwijk in hetzelfde dorp (inmiddels stad), waar ik ben opgegroeid. Een wijk met redelijk wat groen en speelplekken. En ook hun dagen bestonden uit buitenspelen, met fietsjes in de straat, voetballen op het veld, hutten bouwen in de struiken. En ik kon zelf zien dat kinderen het fijnst spelen als je ze hun gang laat gaan, als ze hun fantasie mogen gebruiken.
Dus een glijbaan is leuk, maar zo'n glijbaan kan ook ineens een auto zijn of een bus met een bestuurder en passagiers.
Ik denk dus dat 'het probleem' niet ligt in te weinig ruimte om te spelen, maar eerder in de kans niet krijgen om tot spel te komen.
Ik heb soms het gevoel dat kinderen geen kind meer mogen zijn, dat er te veel gepraat wordt over ontwikkeling en vooral over ontwikkelingsachterstand.  Tijdens de basisschool jaren van mijn kinderen kreeg ik regelmatig de rillingen, want men had het maar over cito-toetsen, waarbij zelfs de kleuters twee keer per schooljaar een test moesten doorlopen. Ik kan daar niet bij met m'n hoofd, laat kleuters toch spelen in bouwhoek, poppenhoek of aan de zandtafel, alle spelend leren ze al zoveel vaardigheden.
Dan denk ik aan mijn eigen kleutertijd, veel spel en knutselen en achter in de klas een grote tafel, die werd aangepast aan het seizoen(nee, geen v.s., gewoon een rk kleuterschool) en ook de dingen die we knutselden hoorden bij dat seizoen. Wat ik me vooral herinner was rust en ritme. Nu zal toen (begin jaren '70) het leven ook veel rustiger geweest zijn, maar met rust bedoel ik, je was een kind en je kreeg ook de tijd om rustig kind te zijn. Groot zijn kwam later wel.
Het leven is nu veel drukker, gejaagder en in die drukte nemen we onze kinderen mee en ontnemen we hen de rust om zich in hun eigen tempo te ontwikkelen.

Maar ik dwaal af, het ging over buitenspelen. En dan kijk ik hier in de straat en zie iedere middag en avond kinderen op straat. Druk bezig met fietsen, skateboarden, waveboarden, ze hinkelen, knikkeren, spelen buskruit en zijn vooral bezig met kind zijn.

en omdat alleen tekst ook maar saai is, nog even een plaatje van het meisje.

zomaar

omdat ze zo lief zat te spelen

en ik er helemaal vertederd naar zat te kijken.