Een dag zonder plannen, een dag met een zonnetje dat door de wolken gluurt.
Een dag om naar buiten te gaan.
Dit simpele besluit had iets meer voeten in aarde dan gedacht, er moest zelfs een wegenwacht aan te pas komen voor we weg konden rijden. (mijn trouwe veertien jaar oude autootje liet me voor de allereerste keer in de steek).
Een uurtje later dan de bedoeling was kwamen we dan aan bij de Amsterdamse Waterleidingduinen, ingang de Zilk.
We liepen niet ver en we gingen niet hard, kleine puk had een balletje bij zich en dribbelde daar wat achter aan.
Ver liepen we zeker niet, maar dat gaf mij wel de kans om vaak te stoppen, om me heen te kijken en om te fotograferen wat ik zag.
Aan de ene kant was het zo helder, maar verder op lag er een sluier van nevel over het veld.
En ineens stonden daar in het veld hertjes. Een deel van de troep ging er al snel vandoor, maar een paar bleven staan grazen. Ze keken wel op, maar bleven staan terwijl we toch vrij dichtbij kwamen.
Samen kijken Tarja en ik naar de herten terwijl we een stuk achter hen langs zijn gelopen om ze niet verder te verstoren.
Na zo'n tijd stil te hebben gezeten, merk je dat het toch wel koud begint te worden, voor ons tijd om naar huis te gaan.
Moe (kleine puk), koud en heel voldaan gingen we op huis aan.
Wat buiten zijn al niet met je doet!
