zo kom je nog eens ergens.

Het pontje bij Krimpen aan de Lek.
Daar stonden we zomaar ineens op zaterdagmiddag.
We moesten even iets ophalen in Papendrecht, en onderweg zag ik op de borden 'Kinderdijk' staan, daar was ik nog nooit geweest.
Rob stelde voor om naar Kinderdijk te rijden en daar een stuk te gaan lopen, het was immers een prachtig, zonnige dag.
We reden over de dijk langs allerlei mooie dijkhuisjes. Nu moet ik wel zeggen dat miss T. niet heel erg gezellig was, de vermoeidheid van de week komt er op zaterdag uit. We reden dus met een mopperend meisje op de achterbank, tot we bij de molens van Kinderdijk waren, we parkeerden de auto en  keken naar achter en daar lag miss T. nu diep in slaap.
Lief en ik keken elkaar aan en besloten dat zij haar slaap heel goed kon gebruiken. We reden weg en gingen verder de Lekdijk af, zagen heel veel kleine dorpjes. Het verbaast me dan hoe landelijk(rustig en mooi) het hier is, zo onder de rook van de randstad. We kwamen tot aan Vianen, omdat het al het eind van de middag was besloten we om terug te rijden, met miss T. nog steeds diep in slaap. Terug reden we volgens de route die Rob de week er voor per motor nog had gereden.
En ineens werd er achterin ook iemand wakker en die vroeg meteen 'of we er al zijn'....
Met de pont vond ze wel wat, al kon ze zich niet voorstellen, hoe een auto zomaar een boot kon oprijden...

Maar zo kwamen wij op het pontje bij Krimpen aan de Lek.

Vanmorgen hier geen witte wereld, maar wel een mooi laagje rijp op alle planten in de tuin.

Dit was fotograferen met hindernissen want er liep een hele tijd een grijze kater om me heen te draaien, alleen toen ik hem ook op de foto wilde zetten, gooide hij z'n staart in de lucht en verdween snel achter het hek.

Van binnen uit zag ik nog meer winter, ijsbloemen op het badkamerraam.

Veel schoonheid in dit winterse weekend.

woensdagmiddag

Wat ga je doen op een woensdagmiddag wanneer de lucht grijs is en het de hele dag al miezer regent?
Natuurlijk cupcakes bakken!

En als ze gebakken en afgekoeld zijn, komt het leukste deel............ versieren!

En natuurlijk de versiering die overblijft lekker zelf opeten.

Het resultaat!
Roze en heel zoet!

En dan komt het allerleukste deel.

Thee met cupcakes!

moe

Zo vermoeiend die eerste dag school na de vakantie......

Gauw eten en dan lekker naar bed!

zondagse wandeling

Een dag zonder plannen, een dag met een zonnetje dat door de wolken gluurt.
Een dag om naar buiten te gaan.

Dit simpele besluit had iets meer voeten in aarde dan gedacht, er moest zelfs een wegenwacht aan te pas komen voor we weg konden rijden. (mijn trouwe veertien jaar oude autootje liet me voor de allereerste keer in de steek).

Een uurtje later dan de bedoeling was kwamen we dan aan bij de Amsterdamse Waterleidingduinen, ingang de Zilk.
We liepen niet ver en we gingen niet hard, kleine puk had een balletje bij zich en dribbelde daar wat achter aan.

Ver liepen we zeker niet, maar dat gaf mij wel de kans om vaak te stoppen, om me heen te kijken en om te fotograferen wat ik zag.

Aan de ene kant was het zo helder, maar verder op lag er een sluier van nevel over het veld.

En ineens stonden daar in het veld hertjes. Een deel van de troep ging er al snel vandoor, maar een paar bleven staan grazen. Ze keken wel op, maar bleven staan terwijl we toch vrij dichtbij kwamen.

Samen kijken Tarja en ik  naar de herten terwijl we een stuk achter hen langs zijn gelopen om ze niet verder te verstoren.

Na zo'n tijd stil te hebben gezeten, merk je dat het toch wel koud begint te worden, voor ons tijd om naar huis te gaan.

Moe (kleine puk),  koud en heel voldaan gingen we op huis aan.
Wat buiten zijn al niet met je doet!

woensdagmorgen

het licht van de opkomende zon kroop al boven de spoordijk uit.

Boven zag ik dit schouwspel. (het lijkt zo donker omdat ik recht in de zon fotografeerde, het zal niet volgens de regelen der kunst zijn, maar ik vond het zo mooi wat ik zag)

Mijn eigen zonnetje, ze wilde ook op de foto (samen met de kat)

Na een paar grauwe dagen, ben ik altijd weer zo blij met een zonnetje in huis, alleen al voor alle mooie schaduwen.

Of een wolkenlucht als geribbeld zand.

Het mag dan verstandig zijn om te kijken waar je je voeten neerzet, maar soms is zo'n dagje (wat dromerig) omhoog kijken ook wel heerlijk.