En eind januari kwam dan de mail, waarvan ik wist dat die zou komen, maar waarvan ik hoopte dat dit pas in de lente zou zijn, wanneer mijn energie weer wat hoger is. Boedelverdeling en zo snel mogelijk en liefst ook emotieloos alles afsluiten; dat was hoe het als eerste op mij overkwam. Alleen heb ik geleerd bij dingen die heftig bij mij binnenkomen, het weg te leggen er desnoods een nachtje (of twee) over te slapen en het dan opnieuw te bekijken in de hoop dat de eerst felle emoties zijn weggeebt. Ondanks de rust die ik mezelf heb opgelegd, bleef het keihard binnenkomen en kon ik weinig nuance aan geven, want zoals R graag zegt 't is wat het is. En dat is het totale einde van een negentien jaar lange relatie.
Mijn grootste angst is dakloos te worden om met dochter en twee katten op straat te komen staan. En die angst is reeël (voelt voor mij reeël), want voor mij is een sociale huurwoning de beste optie. Wie hier al heel lang meeleest, kent misschien nog dat begin..... ik woonde met mijn 4 kinderen in een huis. Hij kwam erbij en samen kregen we nog een dochter...... (dat huis was een sociale huurwoning waar ik na mijn scheiding van mijn eerste partner met de kinderen ben gaan wonen). Nu is zo'n huis niet meer mogelijk, vanwege de gezinsgrootte, maar ook voor flatjes/portiekwoningen met 2 slaapkamers waar ik nu op reageer, kom ik voorlopig niet in aanmerking, want ik sta 11 maanden ingeschreven en bij alles waarop ik reageer, zie ik al staan dat je 6 tot 10 jaar ingeschreven moet zijn. Dat voelt heel hopeloos en met de snelheid waarmee R, alles het liefst zou willen afsluiten ook heel beangstigend.
Dit wil niet zeggen dat ik met de armen over elkaar ben gaan zitten wanhopen. Ik ben informatie gaan inwinnen, wat zijn mijn rechten, wat kan ik doen. En soms komt er dan ineens hulp uit een onverwachte hoek, die mij ook een stuk verder hielp (dochter van collega is advocate en zij heeft advies gevraagd voor mij bij haar collega, die gespecialiseerd is in familierecht). Ook ben ikzelf nog naar andere huisvestingsmogelijkheden gaan kijken. Huren in particuliere sector is onmogelijk, omdat de kale huur begint bij mijn nettosalaris. Anti-kraak kan niet vanwege huisdieren en dochter is minderjarig, daarnaast vind ik dat ik dan de ene onzekere situatie inruil voor de andere. Flexwoningen, die nu gebouwd worden blijken helaas voor mensen tot 26 te zijn en ik ben net een jaartje ouder 😉 Het maakt de opties wel heel mager of het zou moeten zijn dat ons mooie huis bij verkoop genoeg overwaarde heeft, dat het misschien toch mogelijk zou kunnen zijn dat ik een klein appartement zou kunnen kopen in die oude 50/60 jaren flats die hiert in de buurt ook staan. Bedenk me nu dan zou ik kunnen terecht komen in zo'n zelfde flat als waar ik geboren ben, dan is die cirkel ook weer rond.
Maar wat er nog meer is, is dat R. nog steeds zijn gezinsdeel van de kosten hier betaald en ook dat wilde hij gaan afwikkelen. In mijn eerste paniek zag ik dat ik geen rekening meer kon betalen en het huis onherroepelijk naar de bank zou gaan. Van mijn advies kreeg ik een soort van aanzet hoe kosten opnieuw verdeeld zouden kunnen worden, waarbij de grootste last bij mij als gebruiker zou komen te liggen. Dus ik kon de boekhouder in mij aan het werk zetten en heb eerst de kosten van een vol jaar in kaart gebracht; de hypotheek gesplitst in rente- en aflossingsdeel. En daarna kosten bekeken, wat heb ik hiervan echt nodig en welke kosten horen echt bij het huis en zouden 50/50 gedragen moeten worden. Het bedrag dat daaruit kwam, afgetrokken van mijn netto loon, gaf een klein bedrag waarvan dochter en ik rond moeten gaan komen. Heel krap maar het moet kunnen, want hiermee kan ik tijd kopen, tijd die ik nodig heb om aan een andere woning te komen.
En vandaag hadden we dan een gesprek met bij een mediator, want dit zijn geen gesprekken die wij zonder hulp kunnen. Ook omdat we emotioneel zo ver uit elkaar liggen. Mijn insteek is om in onderling overleg te komen tot wij beiden dus zowel R als dochter en ik een veilige en stabiele nieuwe start kunnen maken. En dit tegenover om op korte termijn het traject(boedelverdeling etc) af te ronden om tot nieuwe situatie te komen.
Maar het gesprek dus. De mediator had ons beide al kort telefonisch gesproken en had dus al wel een beetje beeld bij ons beiden. Wat mij niet hielp was dat ik al twee nachten nauwelijks heb geslapen dus echt hyper emotioneel was en tijdens het gesprek ook regelmatig in tranen uitbarste. In eerste instantie dacht ik echt dit gaat het niet worden, maar gaandeweg werd het een zoals ze dat zo mooi noemen een vruchtbaar gesprek. Ik verrastte R, in positieve zin, met mijn voorstel voor nieuwe kostenverdeling., was ik toch al een stap verder dan hij had verwacht. Dus dat is ons huiswerk voor nu, hier over doorpraten en kijken of we eruit kunnen komen.
Het geprek duurde twee uur, maar heeft echt al mijn energie gekost. De terugweg naar huis heb ik alleen maar kunnen huilen en zelfs nu rollen er tranen over mijn wangen.
Ik huil niet meer om R. Ik huil om wat was, wat had kunnen zijn. Ik hield(of hou) zielsveel van R. zoals hij was, zoals ik hem kende, de empathische liefdevolle man, maar ik hou niet van de man die hij nu is, de man die ik niet ken. Maar ik huil wel om alles wat ik verloren heb.
