zondag 10 december 2017

winter wit


Vandaag zag ik de regen overgaan in sneeuw. Eerst kleine vlokjes en toen steeds grotere wollige vlokken, die bleven liggen en de wereld langzaam wit kleurden.
En terwijl de wereld steeds witter werd, werd deze ook stiller en rustiger.

Ik keek naar buiten en dacht aan jaren geleden toen mijn oudste zoon net anderhalf was en er ook een pak sneeuw was gevallen. De verwondering op zijn gezicht toen hij die witte wereld zag; de lol die we hadden met het maken van een heuse mini sneeuwpop.
En nu heeft hij zelf al een dochter, alleen kijken ze niet samen naar de sneeuw, want waar wij naar Midwinter toegaan is het straks voor hun midzomer.

Mijn stille overpeinzingen werden verstoord door miss T die terug was van zwemles. Gisteren net haar Bdiploma gehaald en nu toch meteen door met zwemlessen voor C.


Het waren wel drukke tijden de afgelopen weken. Sinterklaasfeest op school en nu voor het eerst met surprise en gedichten (wat zowel bij ons als bij miss T voor wel een beetje deadline stress zorgde).
Daarbij al een beetje zenuwen voor het afzwemmen en dan vind je weleens dit op de bank...


En vandaag versierden we samen de boom; deze keer een bijna bescheiden versiering.


Natuurlijk gingen we ook naar buiten om te genieten van het winterwitte land (en elkaar bekogelen met sneeuwballen)


En daarna binnen weer opwarmen met warme chocolademelk (alhoewel ik het ook echt wel tijd vind voor gluhwein)

zondag 26 november 2017

Castlefest Winter Edition


Sinds een aantal jaar heeft Castlefest ook een winter-editie.
Gisteren gingen we voor het eerst ook een kijkje nemen. We hoopten op de knusheid van Keltfest en Castlefest in het begin.
Hierin zijn we zeker niet teleurgesteld, het was een gezellig en gemoedelijk festival.
Het festival terrein besloeg maar een klein deel van het terrein ,  wat in de zomer wordt gebruikt.
Er waren dans en muziek, eten en drinken, verschillende kampementen en een aantal gezellige kraampjes. Er werden workshops en demonstaties gegeven. En er waren kampvuurtjes.
Het was alleen gruwelijk koud!

We zijn niet tot het eind van de dag gebleven, halverwege de middag was miss T echt verkleumd en ook ik voelde de kou door m'n thermopanty heen.
Dus we zijn op tijd naar huis gegaan.
Maar Castlefest Winter was zeker de moeite waard, dus deze zou ook weleens op onze vaste festivallijst kunnen komen.









maandag 20 november 2017

week 46









Het was wel een beetje druilerig week. 
Echt november weer met miezerregen.; binnen-blijf weer dus.
En het was de week van de intocht van de Sint.
Miss T gelooft inmiddels ook niet meer in de Goedheiligman, maar ze vind deze tijd heel fijn, met warmte, gezelligheid en ook een beetje spanning.
Ze had zelf al voorgesteld of we dit jaar niet gewoon Sinterklaas konden vieren alsof ze nog geloofde.
Dat kunnen we best wel.
We zaten dus zaterdag gezellig samen op de bank te kijken naar de intocht in Dokkum, af en toe onderbroken door vragen van miss T hoe dit of dat nu precies zat.
Ook mocht ze natuurlijk haar schoen zetten, alleen lieten we de wortel nu achterwege.
(Ik hoefde dus niet meer 's avonds een halve wortel stuk te bijten en deze stukken de tuin in te gooien, zodat er 's ochtends een kind naar boven kwam rennen, al roepend dat het paard in de tuin was geweest en heel erg geknoeid had met de wortel........... 😀 )

En zondag, een mooie wandeldag.
Wel bijzonder, want lief en ik gingen samen. Miss T ging spelen bij haar bff en wilde beslist niet mee.
Nou het was heerlijk, best wat guur op de open stukken, waarbij je recht in de wind liep, maar beschut tussen de bomen was het dan weer een soort van warm. Het werd wel lopen tussen de buien door of gewoon door de buien heen.
Samen liep we zo'n anderhalf uur en in een wat hoger tempo dan met miss T erbij.
Toen we terug naar huis reden waren we allebei ook een beetje rozig van de kou en het buitenzijn.
En met het vooruitzicht van een week met veel binnen zitten, was dit wel heel fijn en een goed begin voor de nieuwe week.

woensdag 15 november 2017

doen waar jij je goed bij voelt...



Ik las vanmorgen bij In het Hoge Noorden een mooi blog over "opvoeden". Dit inspireerde mij om ook eens mijn "opvoedblunders" uit de doeken te doen.

Toen ik als 22-jarige zwanger was van zoon 1, wist ik niet veel van babies. Mijn kennis kwam van praten met de buurvrouw en het lezen van 'Kinderen'  en 'Ouders van Nu'.
Ik kreeg van mijn ouders een stevige kinderwagen (niet op te vouwen en in de auto te krijgen, maar dit terzijde) en omdat het mij zo leuk leek het babietje straks ook bij me te dragen, kocht ik een draagzak, zo'n foute.
Zoon 1 werd geboren en door de kraamhulp meteen in zijn eigen bedje gelegd op zijn eigen kamertje.
En voor mij was het goed en voor zoon ook, want als hij huilde haalde ik hem en voedde hem of liep met hem in mijn armen nachtenlang door het huis, totdat hij weer in slaap zakte en zich terug liet leggen.
En de draagzak, 1 x geprobeerd, zoon 1 vond het niks; hij zat liever op m'n arm of lag in de kinderwagen.

Iets meer dan anderhalf jaar later kondigde zoon 2 zich aan. Op de kinderwagen ging een zitje, want zoon 1 kon prima zelf lopen, maar lange stukken dat ging nog niet.
Zoon 2 was kleiner en steviger dan zijn broer, zo'n heerlijk bol babietje en die vond de draagzak prima.
Dus iedere middag na de voeding ging zoon 2 in de draagzak, zodat zoon 1 en ik naar buiten konden om ons dagelijks rondje lopen, want ik vond en vind nog steeds dat kinderen veel naar buiten moeten.
En terwijl wij liepen sliep zoon 2 heerlijk in de (foute)draagzak tegen mij aan.
En natuurlijk had zoon 2 ook een eigen bedje in zijn eigen kamertje, alhoewel ik in zijn kraamtijd wel een kraamhulp had die tegen mij zei dat wanneer de kleine 'snachts onrustig was, ik hem best lekker bij mij in bed mocht nemen.
De broers groeiden op met kinderwagen en buggy (de draagzak lag na 3 maanden al weer ter verstoffen op de kast), hun dagelijkse wereld misschien niet veel groter dan de wijk waarin wij woonden, want ik, toen thuismoeder, deed alles lopend met hen.
En ik had een belangrijke regel, als je iets zelf kan, dan doe je het ook zelf, en dan gold voor kleine dingen, als laarsjes aantrekken, jas op kinderkapstok hangen (en ja, ik hielp echt wel, maar probeer het eerst zelf)

Toen de broers naar de basisschool gingen was daar zoon 3, dit is inmiddels 1995. En ik genoot van van alle tijd die ik voor dit mannetje had, terwijl zijn broers op school zaten. En ook zoon 3 had een eigen kamertje, maar sliep overdag liever in de kinderwagen en dat vond ik ook wel makkelijk met het steeds van- en naar school lopen.
De draagzak? Weer 1 x gebruikt, bij een kijkavond van de projectweek op de basisschool. Het leek mij handiger om zoon 3 daar in de draagzak te vervoeren, dan met die grote kinderwagen, waar ik geen klas mee in kon. Ik heb hem twee uur gedragen en toen had ik het gevoel dat mijn beide schouders uit de kom lagen, geen succes. Eens maar nooit meer.
En als we het hebben over veranderend inzicht, toen hij geboren was, werd hij resoluut door de kraamhulp bij mij gelegd, want babies horen bij hun moeder.

Twee jaar later, was daar dochter 1. De grote stevige kinderwagen was inmiddels vervangen door een exemplaar dat ik makkelijk kon opklappen en in de auto gooien. En op aanraden van een vriendin kocht ik een slendang (grote lap losse stof, oneerbieding gezegd) en ik leerde van haar hoe ik mijn kleine, onrustige meisje bij me kon dragen; eerst liggend en toen ze groter werd ook in zithouding op de heup. En vooral op die laatste manier heb ik haar veel gedragen, dan was ik namelijk mobieler om met haar achter tweejarig peuterbroertje aan te rennen.
En dit meisje heeft de eerste 7 maanden in een wieg op de onze slaapkamer gelegen en verhuisde toen naar de kamer van haar peuterbroer en waar ze bij ons steeds onrustiger ging slapen, sliep ze samen met haar broertje als een roos.

Kinderen worden groter. Situaties veranderen. Ik woonde alleen met de kinderen en was allang al geen thuismoeder meer. En er kwam een nieuwe liefde en ook nog een baby, dochter 2

Dochter 2 sliep uit ruimte gebrek bij ons op zolder. Tussen haar en ons bed, ongeveer anderhalve stap en dat anderhalf jaar lang.
Ideaal? Nou in de baby tijd met alle nachtvoedingen wel, maar deze dame sliep erg licht en als we dan zelf naar boven kwamen, of we nu sluipten en fluisterden, ze werd wakker. Natuurlijk was ze dan met een voeding weer in slaap te sussen, naast mij in ons bed, waar we dan samen in slaap vielen en zij waarschijnlijk de voeding dronk, die ze overdag op het kinderdagverblijf weigerde.
En dochter 2 had als kleine baby een tricotdraagdoek, toen ze groter werd een gewoven doek en ook een kinderwagen.
De doeken heb ik veel gebruikt, zeker omdat dit een zeer onrustig babietje was, die dicht tegen mij of tegen lief aan, wel vertrouwen in de wereld had.
Ook hadden we van een vriendin een draagzak geleend, veel ergonomischer dan het ding dat ik vroeger had, deze vond vriendlief makkelijker dan zo'n ellenlange knooplap.
Dus toen dochter 2 die draagzak ontgroeid was, verdiepten wij ons op internet in ergonomische dragers en kochten er een.
En wat een lol hebben wij van dat ding gehad; met wandelingen die net te ver waren voor dreumesvoetjes, met onze (semi)backpack vakantie in Thailand of voor wandelingen die veel te ver waren voor peuterpootjes.
Ideaal ding! Ik heb haar daarin gedragen tot ze  bijna drie jaar was; toen zei mijn rug auw en mijn bekken barst, terwijl ik met haar op de rug een trap van een tempel in Bangkok beklom.
Lief heeft haar nog wel langer gedragen, vooral nog met wandelen. Terwijl ik meestal een buggy meesleepte voor wanneer ze te moe was om zelf te lopen.

Ik heb in 19 jaar tijd, vijf kinderen gekregen. En in die 19 jaar zijn er veel dingen verandert aan opvoedingsadviezen en opvoedingsmanieren.
Alleen al het verschil in hoeveelheid aan verkrijgbare informatie tussen 1989 toen zoon 1 geboren werd en  2008 toen ik dochter 2 op de wereld zette.
Ik denk wel dat er nu zo veel informatie beschikbaar is dat je door de bomen het bos allang al niet meer ziet en dat sommige, soms tegenstrijdige adviezen, ouders super onzeker kunnen maken.

Ik denk dat ik bij de oudste twee kinderen veel adviezen vroeg aan vriendinnen of buurvrouwen; zo van hoe pak jij dat aan.
En als dit advies dan iets was wat bij mijn manier van doen paste, als het voor mij goed voelde, dan paste ik dat toe.

Bij zoon 3 en dochter 1 las ik in die tijd veel over antroposofie en deze manier van opvoeden, wat een fijne kind- en ook oudervriendelijke manier van opvoeden vindt. Het gaat, naar mij mening uit, van zowel de behoefte van het kind als de behoefte van de ouders.
Bij dochter 2 hoorde ik over attachment parenting en heb hierover gelezen en ongetwijfeld ook inzichten hiervan toegepast in mijn manier van opvoeden.

De manier waarop ik (ik spreek nu even alleen over mijzelf) opvoed is niet te vangen onder een etiket. Ik heb van alle inzichten waarmee ik in aanraking ben gekomen wel iets opgepikt. Datgene eruit gehaald, waar ik me goed bij voel en op deze manier mijn kinderen proberen te laten opgroeien tot gelukkige mensen (net als iedere andere ouder)


(en mocht je tot het eind van deze lap tekst zijn gekomen, wil ik je  bedanken voor de moeite)









maandag 13 november 2017

nu




Een beetje stil is het hier ineens weer.
Het voelt alsof ik in een 'wachtstand' sta.
Terwijl het leven hier gewoon doorhobbelt.
Miss T gaat naar school, ik werk en maak lange dagen.
We gaan weg als het net licht is en als we thuis komen is het donker, dan steken we kaarsen aan, omdat het zo gezellig is, die kaarsvlammetjes in het donker.

En terwijl ik dit zo opschrijf, bedenk ik me dat ik het leven nu best fijn vind.
Rustig en overzichtelijk.
Warm en knus.

donderdag 2 november 2017

week menu / meal planning


Maandag is hier boodschappen-dag.
Dat betekend dat ik of zondag of maandagmorgen het weekmenu verzin.
De basis is altijd de groentetas van Odin.
Deze tas haal ik nu al vele jaren. De allereerste keer dat ik de tas ging ophalen was miss T nog een heel klein pukkie in de kinderwagen en was ik nog met zwangerschapsverlof.
De afgelopen jaren zijn we wel van type groente tas gewisseld, van de grote tas zijn we overgegaan naar de kleine tas, ook vanwege de verandering in het aantal nog thuiswonende kinderen.

Dan is het nog rekening houden van de agenda van de week; de sportavonden, wie eet er niet mee, wie is later, maar wil graag wel dat er een bordje wordt bewaard?
Al een hele administratie op zichzelf.

Inspiratie haal ik uit kookboeken, kooktijdschriften, de allerhande of uit weekmenu's van voorgaande jaren.
Waar ik natuurlijk wel rekening mee moet houden, is dat ik de meeste recepten moet aanpassen naar glutenvrij (miss T heeft coeliakie en eet strikt glutenvrij), maar na 5 jaar is dat routine.


Het menu van deze week (week 44)

maandag: kipfilet uit de grillpan, gebakken krieltjes en boontjes
dinsdag: pasta pesto met kip, courgette en bosui (snel klaar, want laat thuis en trick-or-treat in de avond)
woensdag: wokgroente (hierin verdwijnt het halve groentepakket), rijstnoedels en kipketjap (redelijk lichte maaltijd, vanwege mijn yogales die avond en snel klaar omdat miss T tot 17.15 uur dansen heeft)
donderdag: rijstsalade met zongedroogde tomaat, bosui, komkommer.
                   kipfiletreepjes met yoghurtdip.
vrijdag: ovenschotel met zoetaardappel, pompoen, sjalot, linzen en chipolataworstjes.
zaterdag: bladerdeegflapjes; gevuld met gekruidgehakt. Aardappels uit de oven. Broccoli
zondag: Lasagne


Voor mij heeft het maken van een weekmenu alleen voordelen.
- op werkdagen kan ik gelijk uit werk beginnen met koken, hierdoor eten we meestal nog voor 19.00 uur
- ik doe economischer boodschappen, ben minder geld kwijt aan extra's. De snaaiboodschappen, die in je mandje belanden, omdat je moe en beetje hongerig boodschappen doet, loop ik nu mis.
- ik kook minder saai, gevarieerder en met seizoensgroenten.

En ja, als ik nu soms eens heel veel trek in iets heb, wat niet in het weekmenu gepland staat, moet ik dit maar onthouden voor de komende week.


Wie weekmenuut er ook?


dinsdag 31 oktober 2017

Samhain

Samhain is de donkere tegenhanger van Beltane.
Met Beltane vieren we het leven in de natuur, met Samhain gedenken wij het afsterven van deze zelfde natuur.

Dit is het feest van het sterven van het jaar en daarom ook het feest van het Nieuwe Jaar, want een sterven houdt ook een wedergeboorte in.
De periode van Mabon leerde al welke obstakels jouw in de weg staan en jouw groei tegen houden.
Nu met Samhain zijn we zover om hetgeen wat jij als ballast ervaart achter je te laten.
Je kunt jezelf de vraag stellen, wat je wilt bereiken, wat je met je leven gaat doen in deze nieuwe jaarcyclus.
Samhain geeft je de mogelijkheid te overdenken, te beslissen en opnieuw te beginnen.

Let wel een nieuw begin komt nooit zonder offer. Je moet je bewust zijn wat jij wilt opofferen, waar jij afstand van wilt doen.



Het bekendste symbool van Samhain; de pompoen.
De pompoen wordt uitgehold en in de schil wordt een gezicht gekerfd.
De kaarsjes die in de uitgeholde pompoen worden geplaatst, symboliseren de ziel, die nooit sterft.
De vrucht symboliseert het vergankelijke lichaam.
En door het vruchtvlees te gebruiken voor soep, brood of cake symboliseer je de wedergeboorte.


De elementen die horen bij Samhain zijn water en aarde.
Je herkent ze nu ook onmiddellijk terug in de natuur, ga maar eens na een regenbui door park of bos lopen. Terwijl alles nog na drupt van de regen ruikt het naar aarde en verrotting. Een aardse geur die echt bij deze late herfst hoort.

Water zorgt er voor dat je nu kunt loslaten wat je niet nodig hebt, wat je wilt offeren, maar het water, het stromende overheerst niet meer. Je hebt immers al besloten wat je niet meer nodig hebt, nu hoef je alleen nog maar los te laten.

Het element aarde komt duidelijker naar voren. Het leven trekt zich nu terug in de aarde, waardoor de natuur er stil en doods uitziet.
Maar ook wij trekken ons terug naar binnen, letterlijk vanwege de kou de huizen in, maar ook figuurlijk gaan wij dieper in onszelf en zoeken rust en stilte.

Hoe ik deze tijd zelf ervaar?
Ik voel duidelijk dat ik  rust nodig heb, mijn lichaam en geest werken trager,  ook door het gebrek aan zonlicht.
Ik heb veel behoefte aan rust, niet in de zin van slaap, maar een rustiger ritme voor de dagelijkse bezigheden.
Ik vind dit ook een moeilijke tijd, want de behoefte van lichaam en geest staan vaak in contrast met mijn dagelijks leven. En dit geeft mij onvrede en vaak een gevoel van intense moeheid.
Toch heb ik deze donkere tijd ook nodig, hier leer ik om een pas op de plaats te maken en weer goed naar mezelf te luisteren, naar wat ik nodig heb de komende tijd.

Blessed Samhain!

zondag 29 oktober 2017

naar een huiselijk ritme

Stormachtig en ook wel een beetje koud was het dit weekend.
Ideaal weer voor dit.......



Veel thee, een beetje haken en gezellig de kat erbij.
Een weekendje bankhangen.
Precies wat ik nu nodig heb.

Gewoon knus en huiselijk.
Het dagelijks leven met werk, school en alle afspraken is zo druk en het gaat altijd in het zelfde tempo door.
Terwijl we nu juist het seizoen van stilte en verstilling in gaan, wat zo moeilijk is in te passen in het dagelijks leven.

Voor mij kwam dit  pas-op-de-plaats-weekend precies op het goede moment; constante moeheid en een onrustig hoofd zijn voor mij duidelijke tekenen dat ik niet goed naar mijn lichaam luister en dat ik mijn eigen behoeftes negeer.
Dus nu twee dagen rust en stilte, geen afspraken en niet de deur uit (hooguit voor een paar boodschappen) en ik voel de rust in mezelf weer een beetje terugkeren. Ik kan nu weer zo maar een tijd naar buiten staren, naar de mussen en spreeuwen die door de tuin hippen, zonder te bedenken wat ik in dezelfde tijd ook kan doen of wat ik nog moet doen.
Het blijft moeilijk die balans.

Hoe gaan jullie hier mee om?

zondag 22 oktober 2017

herfstvakantie 2

Gelukkig werd 'de oude dame'  weer goedgekeurd voor een jaar.
Maar omdat  de bougiekabels vervangen moesten worden en de garage deze niet had liggen, duurde de reparatie een dagje langer.
Geen punt, miss T en ik moesten toch al fietsen.
Sinds begin dit schooljaar gaat miss T naar de kidsclub, de buitenschoolse opvang voor kids van 9 - 12 jaar.
En in de vakanties doen ze hun uitstapjes met de fiets.
Dus als miss T op de fiets naar de opvang moet, moet ik wel op de fiets naar m'n werk.
Gelukkig was het droog op mijn werkdagen.

Vrijdag begon mijn weekend al en tussen de buien door, liepen/stepten miss T en ik naar de garage.


Verder heel veel regen die dag.
Prima weer voor dit.....


Eind van de middag kwam de bff van miss T, die bleef een nachtje slapen. 's Avonds waren de dames eerst heel druk met hun beauty dingetje - iets met veel douche gel en daarna een gezichtsmasker, maar daarna waren ze vooral erg druk met kletsen en giechelen tot wij om 23.30 uur hebben gezegd dat het nu echt genoeg was.
Ik geloof dat het daarna ook echt stil was.......... tot 6.30 uur de volgende morgen...
Misschien niet echt uitgeslapen, maar ze hadden het samen wel super leuk gehad.

Zaterdag gingen we eerst naar Leiden, maar kwamen uiteindelijk uit in Den Haag bij The Welsh Bakestone. Deze bakkerij bakt volledig glutenvrij en heeft ook nog eens heel lekkere taartjes en koeken. Vroeger zaten ze in Scheveningen, maar sinds begin deze maand zit de winkel in Den Haag op de Frederick Hendriklaan.
Voor een dolgelukkige miss T moeten we daar af en toe naartoe, want daar kan ze alles kiezen, eten en proeven, zonder beperking of angst voor kruisbesmetting.


Miss T, spierwit van het slaapgebrek, geniet van haar taartje en de stukjes die ze van onze taartjes pikte.
Voordeel van haar korte nacht was dat ze nu zelf echt op tijd naar bed wilde gaan en de volgende morgen ook nog eens bleef liggen tot na achten.

Dus vandaag doen we maar rustig.
En het fijne is dat we morgen nog zo'n dagje hebben, want dan heeft ze een studiedag.



woensdag 18 oktober 2017

herfstvakantie

Een vaste traditie die miss T en ik hebben in de herfstvakantie is, mijn auto naar de garage brengen voor de jaarlijkse apk en onderhoudsbeurt.

Dus vanmorgen brachten we samen 'onze oude dame' , zo noemen wij liefkozend mijn inmiddels 19-jarig opeltje corsa, naar de garage.
En vanaf de garage lopen wij weer terug naar huis (miss T stept net als ieder jaar)




Nu kun je  miss T en mij wel classificeren als CrazyCatLadies, dus voor ons is zo'n wandelingetje ook om te kijken hoe veel katten we tegen komen.
Bij de eerste straat die we inliepen was het al raak.
Boven op een schutting hielden twee katten de wacht (geen foto gemaakt helaas).
Miss T en ik waren het er niet over eens of ze nu ieder hun eigen tuin zaten te bewaken of dat ze samen voor de buurtbewaking zorgden. We waren het er wel overeens dat ze lief en schattig waren.

En terwijl we de straat verder in liepen kwamen er letterlijk van alle kanten katten aangelopen (of ze zaten er al en lieten zich door lieve woordjes lokken)




Wij hadden dus samen een zeer plezierige wandeling en met een beetje geluk komen we ze vanmiddag weer allemaal tegen.
(als 'de oude dame' tenminste weer wordt goedgekeurd)

maandag 16 oktober 2017

wanderlust

Natuurlijk gingen we er op uit dit weekend!
Veel te mooi weer om binnen te blijven..

Er gaat niets boven wandelen in een herfstbos; al die kleuren en niet te vergeten al die paddestoelen.











Mijn hoofd leeg gewandeld en helemaal blij  met al het moois wat ik heb gezien, kan ik er wel weer een week tegen.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails