maandag 24 april 2017

zomaar wat foto's













Foto's van de afgelopen week; van ons huis en dagelijks leven.
Onze tuin en ook de tuinen om ons heen, krijgen steeds meer kleur door alle bloesem en de lente-bloeiers die nu op hun mooist zijn.
Alleen jammer dat we nog niet vaak buiten konden zitten.
Miss T ging met haar klas naar de buurtboomgaard op woensdagmorgen, hier is behalve de boomgaard, moestuin, bijenkasten en kippen, nu ook een uitkijktoren en blotenvoetenpad voor de kids.
En al was het niet warm, ze liepen het allemaal (wel meerdere keren).
Miss T vliegt trouwens toch uit. Ze speelt steeds vaker bij vriendinnetjes door langs te gaan en te vragen of ze komen spelen in plaats van dat afspraken nog via ouders worden geregeld.
Het gaat hier dan wel om vriendinnen, die in de buurt wonen, waarbij er maar een of twee straten over gestoken moeten worden.
Ook waren we op de pizza-party van oudste zoon, die begin deze maand jarig is geweest. En hier speelde miss T  met haar nichtje en toen ze allebei moe waren kropen ze samen in een grote stoel.
Raar om te beseffen, dat eind komende maand zoon, schoondochter en kleinemeid naar Brisbane vliegen, waar ze in ieder geval twee jaar zullen blijven.
Verder breidde ik weer een metertje aan m'n laatste project, de zomerse blaadjes sjaal en met de weersverwachting van deze week, kan ik die sjaal goed gebruiken.

Vanmorgen viel het gelukkig mee, geen regen, terwijl ik naar m'n werk fietste.
Vandaag gewerkt in plaats van vrijdag, dus dat betekend morgen nog een dagje en dan weekend.
Ik hou wel van dit soort weken.



maandag 17 april 2017

paasweekend

Dat de laatste week wat anders verliep dan anders, zal wel duidelijk zijn.
Ik pak hier het gewone leven van alledag weer op en door de afstand gaat dit makkelijker dan ik dacht; mijn moeder woont immers in drenthe en wij in zuid holland.

En ook al is mijn moeder een sterke vrouw, die nooit bij de pakken neerzit. Het valt niet mee om ineens weer alleen te zijn.
Dus reden afgelopen donderdag miss T en ik weer naar drenthe om een paar daagjes bij haar te logeren.

En zaaide miss T woensdagmiddag haar moestuintjes thuis


donderdagmiddag kon ze bij oma ook aan de slag


Verder hebben we wat gewandeld, tussen de buien door. En vrijdag toen het echt prutweer was, kochten we in de buurt bij een kweker verse asperges. (En die waren zo lekker!)



Zaterdagmiddag waren we weer thuis, lekker op tijd voor de paasboodschappen. Valt wel mee, want daar maken we toch geen drukte van.
Alleen het ontbijt, omdat met z'n allen ontbijten, we hier niet veel doen, maak ik daar met deze dagen wel werk van. Gewoon omdat ik dat gezellig vind.




Nu na twee dagen zeer uitgebreid ontbijten, ben ik dan ook wel even uitgegeten.
En de rest van de dag, gewoon wat bankhangen, boekje lezen, paar toertjes breien en heel veel thee drinken.
(en wassen, boodschappen doen, want morgen begint de werkweek weer)

Als je wilt lachen kijk dan op instagram  #catinasquarechallenge
Met oudste dochter probeerden wij dit uit op onze Muis.
En zonder te aarzelen liep hij naar het vierkant en ging er in zitten (moet ik misschien wel vertellen, dat Muis ook in iedere doos, mandje en tas gaat zitten die hij ziet)


Nog een fijn weekend!

zondag 9 april 2017

Soms is het leven niet eerlijk


Elf jaar geleden verloor mijn moeder heel plotseling haar man, en ik mijn vader, aan een hartstilstand. Ineens was het over en bleef mijn moeder alleen achter.
Acht jaar geleden kwam er weer een man in haar leven, een lieve bescheiden man. En samen hadden ze het goed en waren gelukkig.
Deze lieve man, die nooit eerder ziek was, kreeg zes jaar geleden te horen, dat hij prostaatkanker had en dat dit niet te genezen was.
Maar hij reageerde heel goed op de behandelingen en hij en mijn moeder leefden gewoon hun leven, en alles was goed.
Tot een klein jaar geleden, er werden uitzaaiingen geconstateerd.
Er werden experimentele behandelingen geprobeerd.
Maar mijn moeder's partner ging steeds verder achter uit.

Vorige week vrijdag stuurde mijn moeder een bericht dat ze die dag weer naar het  ziekenhuis waren geweest en dat de uroloog had gezegd niets meer te kunnen doen voor hem. Hij was uitbehandeld.
Wij zouden de zondag langsgaan en met wel in het hoofd dat dit een afscheid zou kunnen zijn (al hoopte ik dat we nog heel vaak langs zouden gaan en het afscheid konden uitstellen)

Zaterdagochtend belde mijn moeder mij om te zeggen dat het heel slecht ging en dat hij stervende was.
Ik heb wat spullen gepakt en ben naar mijn moeder gereden om haar bij te staan om bij haar te zijn.
En ik heb samen met mijn moeder aan zijn bed gestaan toen hij overleed.


Gisteren was de crematie en een herdenkingsdienst, met een paar sprekers en vooral veel muziek
Ook ik heb een paar woorden gesproken, omdat ik zeer veel respect voor deze man had. Hij maakte dat mijn moeder milder werd in haar oordeel en dat heeft de relatie tussen mijn moeder en mij zo veel goed gedaan. Daar ben ik hem innig dankbaar voor.

Hier mijn woorden;   (wel heb ik zijn naam weggehaald)

Lieve  XXXX 
Acht jaar geleden kwam jij in het leven van mijn moeder.
En niet veel later leerde ik jou ook kennen, een lieve bescheiden man met een grote passie voor alles wat groeit en bloeit.
Ik was zo blij dat mijn moeder weer een ' maatje' gevonden had en zag hoe goed jullie het samen hadden en hoe gelukkig jullie waren.
Ook mijn jongste dochter, sloot jou in haar hart en zei tegen jou; ' jij bent een beetje mijn opa' , waarmee jij haar ook in jouw hart sloot.
Maar vandaag moeten wij afscheid van jou nemen.
En dat doet pijn.
Jouw wens was om jouw leven te vieren.
Dat zullen we doen.
Niet meer met jou, maar wel met jou in onze gedachten.
Dag lieve XXXX, vaarwel



woensdag 15 maart 2017

vrijdag 3 maart 2017

arme poes


Poes Biek, meestal de minst zichtbare kat in huis.
Maar nu ligt ze bijna altijd op een fleece dekentje op de bank.
Oudejaarsdag zaten we met haar bij de dierenarts. Blaasontsteking, waarschijnlijk door de stress, ontstekingsremmer en pijnstilling mee. En het zou zo weer in orde zijn.
Maar Biek werd niet beter, ging minder eten en viel meer en meer af.
Weer naar de dierenarts, die keek haar na en schrapte een aantal dingen van de lijst, die het zouden kunnen zijn.
Het bleek een ontsteking door een parasiet te zijn (wormen dus), weer ontstekingsremmer en met een week zou ze weer haar oude zelf zijn.
Niet dus.
Eetlust en energie verdwenen en onze best gezellig stevige poes, was niet meer dan botjes in een velletje.
Ook de dierenarts schrok dat ze in zo'n korte tijd zo veel was afgevallen, onze dame van 4 kg schoon aan de haak weegt nu nog geen 3 kg.
We elimineren verder, hart goed, werking schildklier zeker niet te snel. Wat er nog overblijft zijn dingen waar we (nog) niet aan willen denken.
Maar met een flinke antibioticakuur, pijnstilling en tabletjes tegen de misselijkheid zijn we weer naar huis gegaan.
Vandaag zijn we een week verder.
En we zien de laatste dagen wat verbetering. Ze begint iets meer te eten, kippenbouillon, wat flintertjes kip en op aanraden van de dierenarts kittenbrokjes.
We zien dat ze geen pijn heeft en best tevreden is met alle aandacht die ze krijgt.
Dus we wachten af, want zolang ze niet verder aftakelt of pijn krijgt, hou ik hoop dat ze heel langzaam beter wordt.



woensdag 15 februari 2017

stapelen


Een stapeltje liefde 💗

Foto genomen afgelopen zaterdag bij mijn moeder in Drenthe.

zondag 12 februari 2017

winter

En eindelijk hebben wij hier dan ook sneeuw.
Vrijdagavond viel er al een klein laagje, genoeg voor een sneeuwballen gevecht en een minisneeuwman.



En vannacht viel er een  flink pak, dus vanmorgen was er iemand super blij.







Inmiddels is alles al bijna weggesmolten. Ik denk dat we klaar zijn met dat winter-gedoe.
Dus kom maar op met de lente.

zondag 5 februari 2017

Oh deer


















Soms heb ik ze gewoon nodig; hertjes
Het zou verstandig zijn als ik wat betreft mijn werk eens een knoop ging doorhakken. Het loopt voor mij niet goed en het ziet er ook niet naar uit dat dit gaat veranderen.
Maar ik ben niet zo goed in knopen doorhakken.
Waar ik ondertussen niet vrolijker van word.

Van hertjes word ik altijd vrolijk.
En er waren er veel.
En daarbij wandelden we ook nog een stevig eindje door een kaal winters landschap.
Een winters landschap aangekleed met herten, dat dan wel.

Maar buiten zijn en gewoon wat lopen, maakt het hoofd weer wat leger. Het hakt geen knopen door, maar ik voel me wel beter bij.
Relativeren gaat voor mij makkelijker wanneer ik buiten ben en me realiseer dat het straks weer voorjaar word en dat dit de dingen soms 'lichter' maakt.
En daarbij ik 💗 hertjes

(foto's zijn gemaakt bij de Amsterdamse Waterleidingduinen)

donderdag 2 februari 2017

Imbolc

Het wiel draait.
Dit is de tijd van Imbolc.
De tijd van Bridget.
Godin van priesters en dichters, Godin van soldaten en smeden en de Godin van de vroedvrouwen en kruidenvrouwen.
Zij is de hoedster van de drie vuren, die van  inspiratie, van smeedkunst en van heling.



Nu de dagen zichtbaar lengen is de tijd van rust voorbij.  Met Imbolc vieren we de belofte van de lente, het moment dat de aarde weer ontwaakt. Het is tijd om jezelf en jouw omgeving voor te bereiden op de mogelijkheden en beloftes van de komende tijd.

Imbolc of Oimelc verwijst naar de ooien, die rond deze tijd lammeren.
Ook zou het afgeleid kunnen zijn van het keltische bolc of bolg, wat buik betekent.
Imbolc zou dan 'in de buik' zijn en dit verwijst naar Moeder Aarde uit wiens buik, ofwel akker, alle leven weer naar boven zal komen.


Imbolc is ook het punt van omslag betreft onze energie. Vanaf Mabon hebben wij ons steeds meer naar binnen gekeerd en was de energie stroming inwaarts, maar vanaf Imbolc wordt deze stroming weer uitwaarts.
En richten we ons weer op de buitenwereld.

Blessed Imbolc

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails