maandag 6 juli 2020

over kleine meisjes die steeds groter worden


Zo stapte ze vanmorgen de deur uit, bepakt en bezakt.
Klaar om op kamp te gaan.
Het groep 8 kamp, het afscheid van de basisschool.

Werken doen ze al een paar weken niet meer, alles staat in teken van de eindmusical, die ze volgende week gaan opvoeren.
Op maandag voor de groepen 4 en 5 en broers en zussen, die niet hier op school zitten. Dan dinsdagochtend voor de kinderen van groep 6 en 7 als generale repetitie en dinsdagavond voor de ouders.

En dan zit het er op, de basisschool van groep 1 t/m groep 8, van kleine verlegen 4 jarige tot redelijk eigenzinnige 11 jarige.
Ik voel dat kleine handje nog in mijn hand als we naar school liepen en ik weet dat de eerste tijd ze het afscheid nemen best moeilijk vond.
En vanmorgen liep ze naast me, een beetje witjes en iets stiller, want afscheid nemen is nog steeds niet haar ding (net als alleen van huis gaan), maar ze ging wel en overwon daarmee ook al iets voor zichzelf.
Ze kan het, ze is er klaar voor.

Klaar voor dat nieuwe hoofdstuk, de middelbare school wat ook voor mij een nieuw hoofdstuk is, het grote loslaten is nu echt begonnen.

En daarbij is dit waarschijnlijk ook een van de laatste keren dat ik uitgebreid over missT blog, de afgelopen 11 jaar heb ik veel over het opgroeien van missT in ons gezin gedeeld.
Nu zij naar de middelbare school gaat vind ik het genoeg geweest, ik zal best nog dingen over ons gezinsleven delen, maar minder uitgebreid.

Waar ik dan over ga bloggen?
Dat weet ik nog niet zo, maar ik kan in ieder geval weer iedereen gaan vervelen met mijn moestuinpraatjes.





zondag 21 juni 2020

Litha

Midzomer / Zomerzonnewende

Misschien klinkt het vreemd om vandaag Midzomer te vieren, terwijl voor ons de zomer net is begonnen.
Maar vandaag vieren we de langste dag en hier voorafgaand de kortste nacht.
Vanaf Yule tot nu leven we naar het licht toe; de dagen lengen.
Litha is het keerpunt, vanaf nu gaat het leven weer van het licht af; de dagen zullen weer korter worden tot aan Yule.


Met Litha bereikt alles een hoogtepunt, alles in de natuur is groen. Het is ook de dag met de meeste zonne-uren. Dit geeft de kracht van de zon weer.
Er wordt een keerpunt gevierd, men wacht de oogst af, nu gaat groei en bloei over naar rijping van de vrucht.


Dit is de tijd van het element vuur.
Vuur brandt en een te veel aan vuur doet alles verbranden.
Dit is ook de tijd van het offer van de god. Hij offert zichzelf op (neemt af in kracht), zodat de oogst niet op de velden zal verbranden.

Dit is ook de tijd van de godin Artha; de berin, de beschermster.
Zij beschermt zowel haar dierbaren als haar eigen grenzen.
Zij geeft grenzen aan, opdat je niet door je eigen vuur(passie) verteerd zal worden.


Litha is een vrolijk jaar feest met zang, muziek en Midzomervuren.
Deze vuren worden ontstoken voor bescherming, reiniging en de hoop dat de zon zijn warmte lang genoeg zal behouden om een goede oogst te waarborgen.

Blessed Litha

maandag 15 juni 2020

Meijendel op maandag








Dat was lang geleden.
En ik miste het zo, dwalen door Meijendel, tussen de bomen,  over de duinpaden. 
De eerste weken van de coronatijd werden er veel waarschuwingen gegeven om niet naar dit soort gebieden te komen, vanwege drukte en de bekende anderhalve meter.
Dus gingen wij niet en wandelden ons suf door ons eigen dorp.
Maar ik heb meer ruimte nodig om m'n hoofd leeg te lopen, tot rust te komen en te aarden. 
Daar heb ik bos voor nodig.
Vanmorgen toen miss T de deur uit was naar school, pakte ik een rugtasje en gingen Lief en ik naar Meijendel.
De laatste keer dat we er liepen was het nog een winters bos en nu was het hoogzomer en het was stil, wat betreft mensen dan, want we hoorden (en zagen) echt meer vogels dan anders.
En aan de beginnende begroeiing op de verschillende paadjes kon je zien dat er de laatste tijd veel minder mensen gelopen hadden.
Het was heerlijk en alles voelde even weer als vanouds.

En wat gebeurde er verder hier?
Ik ben iedere dag wel bezig met mijn moestuintje, al is het maar kijken hoe alles er bij staat.
En dit jaar gaat het best goed, ik ga echt nog niet juichen, iets met huid verkopen voor die beer geschoten is.
Ik bedoel, ik dacht wel vaker dat ik veel zou kunnen oogsten en dan ineens stortte alles is of werd door slakken geconsumeerd.
Maar voorlopig oogstte ik wel de aller eerste erwtjes (en ik hoop dat er heel veel volgen, want de planten hangen vol met peulen)


Ook kwam er deze week weer wat wol binnen.
Ik ben druk met al mijn handwerkprojecten - op instagram postte ik foto's van de voortgang van de diverse projecten.

Wol heb je nooit genoeg, maar ik heb nu toch wel een aardige hoeveelheid sokkenwol liggen.




Nu zijn die laatste twee bolletjes niet voor sokken, maar voor een deken voor het zusje van LittleMissE en deze deken heeft een strakke deadline, want die moet op reis naar AustraliĆ« en dat gaat toch zeker gauw zo'n drie weken duren. 
Dus begin augustus moet dit dekentje echt aan haar trip gaan beginnen om ruim op tijd bij zoon en schoondochter te zijn.


Dus tussen alles door steek ik aardig wat uurtjes in handwerken. 
En ook dat geeft mij rust.
Wat fijn is als ik even geen 'bos' bij de hand heb šŸ˜Š

zondag 31 mei 2020

zondagmorgen praatje handwerk



Ik denk dat er niets fijners is om op zondagmorgen wakker te worden met de geur van vers gebakken brood.
Lief heeft de broodbakmachine weer 'terug' gevonden en zet nu weer regelmatig op zaterdagavond het apparaat klaar, zodat we zondagmorgen een lekker vers broodje hebben.
Vandaag was het een appel-kaneelbrood.
Super lekker met roomboter en kaneelsuiker.

De afgelopen week heb ik heel tijd zitten breien.
Vanwege het klusproject gang is het beneden een beetje rommelig en heeft het niet veel zin om uitgebreid te gaan soppen.
Dus die tijd gebruik ik nu als handwerktijd.

Een paar weken geleden kocht ik bij Ja-Wol een SurpriseSupportPackage en dat werd een mooi pakket met wolletjes van Filcolana. (de foto van het pakket is te vinden in mijn instagram feed)
Ik moest wel even denken wat ik ermee ging maken, ik vond het zonde om deze bolletjes in sokken te verwerken, maar wilde er juist een project van maken.
En dat is de Oliliashawl geworden.
Vorige week was ik er net aan begonnen en had er nog geen foto's van gemaakt, maar nu kan ik wel laten zien dat de shawl stukje bij beetje groeit.




Inmiddels heeft w(rap) & t(urn) en short-rows breien geen geheimen meer voor mij. Voorlopig brei ik nog een eindje verder in deze kleuren, maar het rood ga ik verderop vervangen voor lila en fuchsia wordt gewisseld voor paars. Voor mij een redelijk gewaagde kleurencombinatie, ik ben dan ook heel benieuwd hoe het uiteindelijk bij elkaar staat in het breiwerk.


En deze oude bekende trok ik ook weer te voorschijn. De gehaakte ajour ribbel-deken. Het is echt jaren geleden dat ik heb gehaakt, het laatste moet het dekentje voor Baby L zijn geweest, voor haar zusje breide ik een dekentje.
Maar omdat de sprei op ons bed echt tekenen van verval begint te vertonen en ik hieraan al best een eind heb gehaakt, heb ik besloten deze toch af te gaan maken.
Ik probeer nu iedere dag een half uurtje aan deze deken te haken, omdat het zo'n enorme lap is, zie je niet echt snel vooruitgang.
Misschien moet ik gewoon iedere maand er een foto van maken, zodat ik zelf kan zien dat er toch wel schot in zit, anders word het zo'n never ending story.

En verder las ik in de insta-feed van it.is.a.sarah (of misschien hoorde ik het in een van haar filmpjes, zij maakt super leuke handwerk filmpjes op igtv), dat zij op zondag altijd draadjes afhecht van haar lopende projecten. Er is namelijk niets zo ontmoedigend, dan wanneer je een handwerk eindelijk  afhebt, je nog een stuk of honderd draadjes moet afhechten.
Dus ja, slimme tip.
En kijk eens naar mijn deken, ik wissel iedere twee naalden (rijen) van kleur. Weet je hoeveel draadjes, daar nu al aanhangen............

Dus ik neem nu  deken, stopnaald en schaar mee naar beneden en ga op de tuinbank, ik denk de rest van de middag draadjes afhechten.
Maar misschien moet ik eerst nog even een appelkaneel-boterhammetje eten.

Hoe dan ook, fijne zondag en geniet van het zonnetje.




maandag 25 mei 2020

het was me het weekje wel





Deze week vloog voorbij en dat terwijl ik bijna de hele week vrij van werk was.
Het was immers de week van hemelvaart en omdat ik altijd de vrijdag na hemelvaart verlof opneem, hoefde ik deze week alleen de dinsdag te werken en ging miss T op maandag en woensdag naar school.

Met oudste dochter deed ik woensdagmorgen nog een ritje Haga ziekenhuis, zij moest bloed laten prikken en dat gaat daar tegenwoordig op afspraak, dus nog voordat ik een rondje om het ziekenhuis had gewandeld was zij alweer klaar en waren we onderweg naar huis.

Sinds Lief aan het klussen is geslagen, is de woonkamer een beetje een opslag van klusspul en van de spullen die normaal in de gang staan.
Hierdoor is er even geen ruimte om 's avonds een yogamatje uit te rollen, dus wat betreft yoga verzaak ik al meer dan een week.
Maar in plaats van yoga wordt er nu regelmatig gewandeld, dus de beweging is er wel. En ik vind het wel fijn om 's avonds na het eten nog even een uurtje te lopen.


En deze foto nam ik op het stoepje bij de ortho, waar ik zat te wachten tot miss T klaar was, want miss T heeft nu een beugel! (het onmisbare attribuut voor een bijna middelbare scholier)
Dat ging allemaal wat sneller dat wij beiden konden inschatten.
Om kwart voor tien 's morgen hadden we een afspraak voor een consult, op aanraden van onze tandarts, omdat miss T inderdaad te weinig ruimte heeft in haar kaak.
De ortho keek, zei allerlei moeilijke termen, die de assistente meteen intikte op de computer, maar gelukkig vertaalde hij het voor mij en miss T hierna in gewoon Nederlands.
De eerste tijd heeft ze nu een buitenboordbeugel met een band in haar nek en zodra er meer ruimte bij haar kiezen is, wordt deze vervangen door een slotjesbeugel en het hele traject gaat tweeĆ«nhalf  tot drie jaar duren.
En het fijne nieuws was ook dat hij dezelfde dag al tijd had om de beugel te plaatsen.
Voordeel was omdat het zo snel ging, dat miss T eigenlijk geen tijd had om zich zenuwachtig te maken.
En een ander voordeel was, dat ze nu van vrijdag tot dinsdag de tijd had om een beetje aan haar beugel te wennen, maar goed ook want ze heeft er echt heel veel pijn van gehad.
Gelukkig doet het vandaag veel minder pijn dan de afgelopen dagen, ik merkte het al, omdat ze nu weer afspreekt met een vriendin en daar had ze de laatste dagen geen energie voor.

Ik moet er nog wel een beetje aan wennen, aan mijn dochter met een beugel.


Natuurlijk stonden de breinaalden ook niet stil. Ik maakte een paar sokken af, die door iedereen hier in huis 'kerstsokken' worden genoemd.
Deze sokkenwol was wel grappig, die was zo gemaakt, dat je zonder moeite twee identieke sokken kon breien.

Zonder breiwerk kan ik niet, dus ik heb al weer iets op de pennen staan. De Olilia shawl, dit patroon vond ik op de site van Filcolana. De wol die ik gebruik is Arwetta Classic van Filcolana en deze komt uit mijn Surprise Support Package wat ik kocht bij  Ja-Wol uit Rotterdam

Nog geen foto, want ik ben gisteravond er pas aan begonnen en ik moet tussen het breien door wel af en toe googlen hoe een bepaalde steek nu precies moet, dus het gaat nog niet zo snel.
En als ik even een tussendoor handwerkje wil, kan ik altijd nog een paar sokken opzetten, want ik heb nog genoeg sokkenwol liggen.

Ik hoor net dat mijn assistentie gewenst is bij het inhangen van een geverfde deur, dus ik ga mijn hulp even aanbieden en daarna verdwijn ik nog een uurtje in de tuin met natuurlijk mijn breiwerkje.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails