bijna een maand verder

 

Bijna een maand is het hier stil gebleven. Weken van intens verdriet, opkrabbelen en weer neergaan. Rouw komt bij mij in golven, is onvoorspelbaar en overvalt me ook vaak zomaar op de meest vreemde ogenblikken. En ook al zegt iedereen me dat ik m'n verdriet moet toelaten, huilen wanneer de tranen komen. Toch zou ik er soms wat minder vaak door overvallen willen worden. Het is wel wat ongemakkelijk om bij de kaasboer in tranen te zijn alleen omdat die man me zei dat de skylger in de aanbieding was (dit was de kaas die ik altijd speciaal voor R kocht, vroeger wekelijks daarna nog als we een weekendje weggingen) of wanneer je tv kijkt naar 'Floortje naar het eind van de wereld', waarvan je al zeker weet dat R de man uit deze aflevering wel kan begrijpen, hoort dat die een boek heeft geschreven en dit al meteen heb opgezocht op bol.com, want daar zou je R echt wel plezier mee doen en je dan realiseren dat dit zinloos is. Maar zo verbonden voelt hij nog steeds met mij.

En dat is niet zomaar weg. Ga je uit elkaar omdat je dit samen beslist is het heel anders (uit eigen ervaring), je leeft er samen dan naartoe en ook de verbondenheid met elkaar is al veel minder of er niet meer. Maar nu donderslag bij heldere hemel en een éénzijdige beslissing, want mijn gevoel hoort hem nog steeds zeggen dat ik zijn anker ben, zijn thuis. En ook dat hij zo blij was dat ik had volgehouden in januari, want anders hadden we niet meer wat er weer, nog steeds, tussen ons was, diepe verbondenheid. Waarbij we aan het kijken waren naar een samenlevingsvorm die goed bij ons zou passen. We waren 18 jaar samen, lief en leed gedeeld, dan nog bijna een jaar een soort lat-relatie en dan nu is mijn lief ineens een vreemde voor mij, heeft hij een deur dichtgegooid. En mijn hoofd en gevoel trekken dat dus niet.

Ik sprak hier ook over met de pov ggz in onze huisartsenpraktijk en zij gaf ook aan dat mijn hoofd gewoon overbelast/overspannen is, alles wat er al gebeurd is in het afgelopen jaar, diepe rouw, nog steeds gevoelens van liefde en ook alle verantwoordelijkheid dragen, te veel. Ik ben echt hopeloos, focussen is drama, ik kan dingen alleen maar korte tijd, dan is focus weg en kom ik nergens toe. Het kost me vaak al moeite om te bedenken wat we eten, omdat ik moeite heb met wie er mee eet en op welke tijd en wat dan het best op tafel gezet kan worden. Daar draaide ik paar maanden geleden m'n hand niet voor om, maakte jarenlang weekmenu's die pasten bij de gezinssituatie. Sowieso beslissingen nemen kan ik nu niet, zeker als het consequenties kan hebben voor welke toekomst dan ook, gaat het niet. Ik schiet in paniek en kom er ook niet uit. Alleen werk gaat goed, maar daar is alles hetzelfde als altijd, voelt het vertrouwd en kan ik veel op routine. Maar veel meer dan deze situatie accepteren kan ik niet en maar hopen dat het ergens weer goed komt.

Omdat ik bang ben in een depressie te zakken, want heel eerlijk ik vind mijn leven gewoon niet leuk en alles voelt grijs, dus dat. Maar omdat ik het niet erger wil laten worden, probeer ik bezig te blijven. Als ik overspoelt word door emoties ga ik wandelen, ik loop me suf de laatste weken. En ik ben begonnen met kleine klusprojectjes van die dingen die we nog zouden doen en toen bleven liggen. Verfwerk in huis wat ik nu stap voor stap oppak. ik ben lekker bezig, vind het oprecht leuk en het huis frist er ook wat door op. (en omdat het kleine projectjes zijn, lukt het me goed om de focus vast te houden en ze ook af te maken)

Het is triest, maar ik denk even dat dit het meest prositieve is wat ik kan bedenken van de afgelopen weken. Dat de rioleringsproblemen eindelijk opgelost zijn. Dat de reparatie uiteindelijk heel erg meeviel (al heb ik de rekening nog niet gezien) Maar dat ik door dat hele gedoe wel heb geleerd hoe flexibel ik ben en hoe snel ik me steeds weer aanpas aan de situatie. Het was aan  het eind echt kamperen in eigen huis, met in iedere wasbak een teiltje om het water op te vangen en mmmers om die teiltjes in te legen, zodat die weer buiten in de dixi geleegd konden worden. En ja, een dixi is 's avonds heel erg koud, dat lijkt niet op het wc/douche gebouw op een camping. Maar dat is gelukkig al weer verleden tijd, we zijn weer gewend aan gewoon thuis te kunnen douchen en dat water gewoon doorgespoelt mag worden in plaats van opgevangen.

Maar het is niet dat ik deze maand weer aan het opkrabbelen ben en vooruit kan kijken. Het gaat niet, het is leven van dag tot dag, soms pak ik alles op, soms komt er niks uit m'n handen en is het al een prestatie om 's ochtends op te staan. Ik vind dit ook moeilijk voor de meiden, ik ben altijd een stabiele factor geweest binnen ons gezin en nu ben ik een emotionele puinhoop. Maar ja, het is wel wat het is.