de volgende stap

En eind januari kwam dan de mail, waarvan ik wist dat die zou komen, maar waarvan ik hoopte dat dit pas in de lente zou zijn, wanneer mijn energie weer wat hoger is. Boedelverdeling en zo snel mogelijk en liefst ook emotieloos alles afsluiten; dat was hoe het als eerste op mij overkwam. Alleen heb ik geleerd bij dingen die heftig bij mij binnenkomen, het weg te leggen er desnoods een nachtje (of twee) over te slapen en het dan opnieuw te bekijken in de hoop dat de eerst felle emoties zijn weggeebt. Ondanks de rust die ik mezelf heb opgelegd, bleef het keihard binnenkomen en kon ik weinig nuance aan geven, want zoals R graag zegt 't is wat het is. En dat is het totale einde van een negentien jaar lange relatie.

Mijn grootste angst is dakloos te worden om met dochter en twee katten op straat te komen staan. En die angst is reeël (voelt voor mij reeël), want voor mij is een sociale huurwoning de beste optie. Wie hier al heel lang meeleest, kent misschien nog dat begin..... ik woonde met mijn 4 kinderen in een huis. Hij kwam erbij en samen kregen we nog een dochter...... (dat huis was een sociale huurwoning waar ik na mijn scheiding van mijn eerste partner met de kinderen ben gaan wonen). Nu is zo'n huis niet meer mogelijk, vanwege de gezinsgrootte, maar ook voor flatjes/portiekwoningen met 2 slaapkamers waar ik nu op reageer, kom ik voorlopig niet in aanmerking, want ik sta 11 maanden ingeschreven en bij alles waarop ik reageer, zie ik al staan dat je 6 tot 10 jaar ingeschreven moet zijn. Dat voelt heel hopeloos en met de snelheid waarmee R, alles het liefst zou willen afsluiten ook heel beangstigend.

Dit wil niet zeggen dat ik met de armen over elkaar ben gaan zitten wanhopen. Ik ben informatie gaan inwinnen, wat zijn mijn rechten, wat kan ik doen. En soms komt er dan ineens hulp uit een onverwachte hoek, die mij ook een stuk verder hielp (dochter van collega is advocate en zij heeft advies gevraagd voor mij bij haar collega, die gespecialiseerd is in familierecht). Ook ben ikzelf nog naar andere huisvestingsmogelijkheden gaan kijken. Huren in particuliere sector is onmogelijk, omdat de kale huur begint bij mijn nettosalaris. Anti-kraak kan niet vanwege huisdieren en dochter is minderjarig, daarnaast vind ik dat ik dan de ene onzekere situatie inruil voor de andere. Flexwoningen, die nu gebouwd worden blijken helaas voor mensen tot 26 te zijn en ik ben net een jaartje ouder 😉 Het maakt de opties wel heel mager of het zou moeten zijn dat ons mooie huis bij verkoop genoeg overwaarde heeft, dat het misschien toch mogelijk zou kunnen zijn dat ik een klein appartement zou kunnen kopen in die oude 50/60 jaren flats die hiert in de buurt ook staan. Bedenk me nu dan zou ik kunnen terecht komen in zo'n zelfde flat als waar ik geboren ben, dan is die cirkel ook weer rond.

Maar wat er nog meer is, is dat R. nog steeds zijn gezinsdeel van de kosten hier betaald en ook dat wilde hij gaan afwikkelen. In mijn eerste paniek zag ik dat ik geen rekening meer kon betalen en het huis onherroepelijk naar de bank zou gaan. Van mijn advies kreeg ik een soort van aanzet hoe kosten opnieuw verdeeld zouden kunnen worden, waarbij de grootste last bij mij als gebruiker zou komen te liggen. Dus ik kon de boekhouder in mij aan het werk zetten en heb eerst de kosten van een vol jaar in kaart gebracht; de hypotheek gesplitst in rente- en aflossingsdeel. En daarna kosten bekeken, wat heb ik hiervan echt nodig en welke kosten horen echt bij het huis en zouden 50/50 gedragen moeten worden. Het bedrag dat daaruit kwam, afgetrokken van mijn netto loon, gaf een klein bedrag waarvan dochter en ik rond moeten gaan komen. Heel krap maar het moet kunnen, want hiermee kan ik tijd kopen, tijd die ik nodig heb om aan een andere woning te komen.

En vandaag hadden we dan een gesprek met bij een mediator, want dit zijn geen gesprekken die wij zonder hulp kunnen. Ook omdat we emotioneel zo ver uit elkaar liggen. Mijn insteek is om in onderling overleg te komen tot wij beiden dus zowel R als dochter en ik een veilige en stabiele nieuwe start kunnen maken. En dit tegenover om op korte termijn het traject(boedelverdeling etc) af te ronden om tot nieuwe situatie te komen.

Maar het gesprek dus. De mediator had ons beide al kort telefonisch gesproken en had dus al wel een beetje beeld bij ons beiden. Wat mij niet hielp was dat ik al twee nachten nauwelijks heb geslapen dus echt hyper emotioneel was en tijdens het gesprek ook regelmatig in tranen uitbarste. In eerste instantie dacht ik echt dit gaat het niet worden, maar gaandeweg werd het een zoals ze dat zo mooi noemen een vruchtbaar gesprek. Ik verrastte R, in positieve zin, met mijn voorstel voor nieuwe kostenverdeling., was ik toch al een stap verder dan hij had verwacht. Dus dat is ons huiswerk voor nu, hier over doorpraten en kijken of we eruit kunnen komen.

Het geprek duurde twee uur, maar heeft echt al mijn energie gekost. De terugweg naar huis heb ik alleen maar kunnen huilen en zelfs nu rollen er tranen over mijn wangen.

Ik huil niet meer om R. Ik huil om wat was, wat had kunnen zijn. Ik hield(of hou) zielsveel van R. zoals hij was, zoals ik hem kende, de empathische liefdevolle man, maar ik hou niet van de man die hij nu is, de man die ik niet ken. Maar ik huil wel om alles wat ik verloren heb.

Imbolc

Imbolc kan een afleiding zijn van het keltische woord bolc of bolg, wat buik betekend.

Imbolc zou dan 'in de buik' betekenen. 
Met de buik wordt moeder aarde bedoeld, uit wiens buik of wel akker, alle leven weer naar boven zal komen. 
Binnen in haar ontkiemen de zaden die zijn gezaaid en gauw zullen groeien tot prachtige planten en bloemen.

Imbolc is het feest van de bevruchting van de aarde in het nieuwe zonnejaar.

Het is het feest van Bridget, de drievoudige Godin in haar jonkvrouwenaspect. 
Het is vroeg in de lente. 
Ze is een jong meisje; ze staat aan het begin.

Het is de tijd om het zaad te zegenen, de landbouwwerktuigen te wijden, het is de tijd dat de ooien gaan lammeren.
Terwijl de wereld zich voorbereid op groei en vernieuwing wordt Bridget geëerd, de bes van de winter(de crone) verandert zich nu in de jonge maagd van het voorjaar.

Het feest van Imbolc valt in een tijd van reiniging en zuivering. 
De voorjaarsschoonmaak bereidt onze geest en lichaam nu voor op een wederopstand. Bridget de jonkvrouwe veegt met haar nieuwe bezem de rommel van de winter en de aanwas van het vorig jaar weg.
Zoals alle jonge mensen is ze vol van nieuwe wegen en nieuwe ideeën. Net als zij moeten wij ons voorbereiden op en ruimte maken voor iets nieuws.
Het is de tijd van nieuwe jeugd en inspiratie.
De allereerste frisse nieuwe loten beginnen net  te verschijnen, sneeuwklokjes laten zich voorzichtig zien.
De Godin is weer jong, een maagd (jonkvrouw), en de God, die met de winterzonnewende wedergeboren is, manifesteert zich nu als een jonge man.

Hun liefde belooft vervulling, nieuw groen en vruchtbaarheid.

Was vanaf Mabon de beweging van de energie inwaarts, alles trok zich naar binnen terug. Imbolc is het punt van omslag, vanaf nu gaat de stroming weer uitwaarts. Vanaf nu gaan we ons weer richten op de buitenwereld.

Blessed Imbolc

bijna een maand verder

 

Bijna een maand is het hier stil gebleven. Weken van intens verdriet, opkrabbelen en weer neergaan. Rouw komt bij mij in golven, is onvoorspelbaar en overvalt me ook vaak zomaar op de meest vreemde ogenblikken. En ook al zegt iedereen me dat ik m'n verdriet moet toelaten, huilen wanneer de tranen komen. Toch zou ik er soms wat minder vaak door overvallen willen worden. Het is wel wat ongemakkelijk om bij de kaasboer in tranen te zijn alleen omdat die man me zei dat de skylger in de aanbieding was (dit was de kaas die ik altijd speciaal voor R kocht, vroeger wekelijks daarna nog als we een weekendje weggingen) of wanneer je tv kijkt naar 'Floortje naar het eind van de wereld', waarvan je al zeker weet dat R de man uit deze aflevering wel kan begrijpen, hoort dat die een boek heeft geschreven en dit al meteen heb opgezocht op bol.com, want daar zou je R echt wel plezier mee doen en je dan realiseren dat dit zinloos is. Maar zo verbonden voelt hij nog steeds met mij.

En dat is niet zomaar weg. Ga je uit elkaar omdat je dit samen beslist is het heel anders (uit eigen ervaring), je leeft er samen dan naartoe en ook de verbondenheid met elkaar is al veel minder of er niet meer. Maar nu donderslag bij heldere hemel en een éénzijdige beslissing, want mijn gevoel hoort hem nog steeds zeggen dat ik zijn anker ben, zijn thuis. En ook dat hij zo blij was dat ik had volgehouden in januari, want anders hadden we niet meer wat er weer, nog steeds, tussen ons was, diepe verbondenheid. Waarbij we aan het kijken waren naar een samenlevingsvorm die goed bij ons zou passen. We waren 18 jaar samen, lief en leed gedeeld, dan nog bijna een jaar een soort lat-relatie en dan nu is mijn lief ineens een vreemde voor mij, heeft hij een deur dichtgegooid. En mijn hoofd en gevoel trekken dat dus niet.

Ik sprak hier ook over met de pov ggz in onze huisartsenpraktijk en zij gaf ook aan dat mijn hoofd gewoon overbelast/overspannen is, alles wat er al gebeurd is in het afgelopen jaar, diepe rouw, nog steeds gevoelens van liefde en ook alle verantwoordelijkheid dragen, te veel. Ik ben echt hopeloos, focussen is drama, ik kan dingen alleen maar korte tijd, dan is focus weg en kom ik nergens toe. Het kost me vaak al moeite om te bedenken wat we eten, omdat ik moeite heb met wie er mee eet en op welke tijd en wat dan het best op tafel gezet kan worden. Daar draaide ik paar maanden geleden m'n hand niet voor om, maakte jarenlang weekmenu's die pasten bij de gezinssituatie. Sowieso beslissingen nemen kan ik nu niet, zeker als het consequenties kan hebben voor welke toekomst dan ook, gaat het niet. Ik schiet in paniek en kom er ook niet uit. Alleen werk gaat goed, maar daar is alles hetzelfde als altijd, voelt het vertrouwd en kan ik veel op routine. Maar veel meer dan deze situatie accepteren kan ik niet en maar hopen dat het ergens weer goed komt.

Omdat ik bang ben in een depressie te zakken, want heel eerlijk ik vind mijn leven gewoon niet leuk en alles voelt grijs, dus dat. Maar omdat ik het niet erger wil laten worden, probeer ik bezig te blijven. Als ik overspoelt word door emoties ga ik wandelen, ik loop me suf de laatste weken. En ik ben begonnen met kleine klusprojectjes van die dingen die we nog zouden doen en toen bleven liggen. Verfwerk in huis wat ik nu stap voor stap oppak. ik ben lekker bezig, vind het oprecht leuk en het huis frist er ook wat door op. (en omdat het kleine projectjes zijn, lukt het me goed om de focus vast te houden en ze ook af te maken)

Het is triest, maar ik denk even dat dit het meest prositieve is wat ik kan bedenken van de afgelopen weken. Dat de rioleringsproblemen eindelijk opgelost zijn. Dat de reparatie uiteindelijk heel erg meeviel (al heb ik de rekening nog niet gezien) Maar dat ik door dat hele gedoe wel heb geleerd hoe flexibel ik ben en hoe snel ik me steeds weer aanpas aan de situatie. Het was aan  het eind echt kamperen in eigen huis, met in iedere wasbak een teiltje om het water op te vangen en mmmers om die teiltjes in te legen, zodat die weer buiten in de dixi geleegd konden worden. En ja, een dixi is 's avonds heel erg koud, dat lijkt niet op het wc/douche gebouw op een camping. Maar dat is gelukkig al weer verleden tijd, we zijn weer gewend aan gewoon thuis te kunnen douchen en dat water gewoon doorgespoelt mag worden in plaats van opgevangen.

Maar het is niet dat ik deze maand weer aan het opkrabbelen ben en vooruit kan kijken. Het gaat niet, het is leven van dag tot dag, soms pak ik alles op, soms komt er niks uit m'n handen en is het al een prestatie om 's ochtends op te staan. Ik vind dit ook moeilijk voor de meiden, ik ben altijd een stabiele factor geweest binnen ons gezin en nu ben ik een emotionele puinhoop. Maar ja, het is wel wat het is.