woensdag 31 oktober 2018

Samhain

Het jaarfeest dat misschien het meest tot de verbeelding spreekt ook vanwege de associatie met Halloween (Allerheiligen) en Los Dias de los Muertos (de dag van de doden).

Samhain is de donkere tegehanger van Beltane. De hemelgod Lugh die zichzelf offerde met Lughnasadh en zijn reis naar de onderwereld begon met Mabon is met Samhain aangekomen in de onderwereld.

Dit feest betreft het sterven van het jaar en is daarom ook het feest van het Nieuwe jaar, want een sterven houdt een wedergeboorte in.
Maar op dit tijdstip is de dood duidelijker waarneembaar dan de nu nog abstracte wedergeboorte.
De akkers liggen braak, het levenssap is in de wortels wegegezonken en de hele natuur is in rust.

Met Samhain lost het oude jaar op, valt uiteen, en daardoor vervagen ook alle grenzen, met inbegrip van die tussen de levenden en de doden. Daardoor kun je eerder dan anders de aanwezigheid ervaren van degenen die voor ons gestorven zijn, maar nog steeds met ons verbonden zijn en over ons waken.


Dit is de tijd van dood en wedergeboorte,  van transformatie.

De tijd van Mabon leerde al welke obstakels ons tegen houden.
Nu met Samhain zijn we zover om hetgeen wat je als ballast ervaart achter je te laten.
Je kunt jezelf de vraag stellen wat je wilt bereiken, wat je met je leven gaat doen in de nieuwe jaarcyclus.

Samhain geeft je de mogelijkheid te overdenken, te beslissen en opnieuw te beginnen.
Maar een nieuw begin komt wel met offers. Je moet je bewust zijn wat je wilt opofferen, waar je afstand van wilt doen.


De pompoen, het symbool van Samhain, deze wordt uitgehold en in de schil wordt een gezicht gekerfd.
De kaarsen die in de uitgeholde pompoen worden geplaatst symboliseren de ziel, die nooit sterft.
De vrucht zelf, symboliseert het vergankelijke lichaam.
En door van het vruchtvlees soep, cake of brood te maken symboliseer je de wedergeboorte.


De elementen van Samhain zijn water en aarde.
Water om los te laten, om het oude met de stroom mee te laten voeren.
Aarde om te gronden, om diep in onszelf te kunnen gaan en te begrijpen wat we voor het nieuwe jaar nodig hebben.

Voor onze voorouders was Samhain het laatste oogstfeest; het slachtfeest.
Het vee werd binnen gehaald en voor een deel geslacht om de winter door te komen. Het bloed werd over de akkers verspreid om dank te zeggen en een goede oogst voor het volgend jaar te verzekeren. Dit zou misschien de reden kunnen zijn dat november ook de bloedmaand genoemd wordt.
Nadat het restant van de zomer op een vreugdevuur was beland en de voorbereidingen voor de winter waren afgerond, hebben onze voorouders deze periode gezien als het moment waarop de oude cyclus overgaat in een nieuwe.

Dit is de periode om naar binnen te keren. Samen te zijn met familie en dierbaren, de doden te eren en de geboortes van het afgelopen jaar te vieren. Te voelen en te beseffen dat ieder einde ook weer een nieuw begin inhoudt.

Blessed Samhain!

zondag 21 oktober 2018

besef en inzicht



Toen ik de vorige keer schreef dat ik, nu miss T tien is, al bijna 10 jaar blog, ging ik toch even terugzoeken in mijn blog, naar die eerste blogjes.
Ik las over hoe mijn leven toen was, met een baby, een achtste groeper, twee pubers en een studerende zoon op kamers. Een druk leven, dat wel en ik liet soms best vallen dat ik moe was en dat is niet verbazingwekkend.

Wat mij wel opviel was, dat ik toen zo anders moe was, dan ik nu ben. Ik voel me nu vaak zo tobberig moe, zie beren waar ze niet zijn en kan ineens om niets in de paniek schieten.
Dit zette mij heel erg aan het denken.
Ik ben voor mezelf op een rij gaan zetten waar het verschil in zit. Wat er nu zo'n grote plek in mijn hoofd en leven inneemt, wat er 'vroeger'  niet was.
De conclusie is eigenlijk simpel. Werk; de werkdruk, de steeds toenemende hoeveelheid werk, de vele adhoc werkzaamheden, maken dat ik om 17.00 uur niet meer 'uitschakel' en overstap op gezinsmodus, maar dat ik eigenlijk gezin en werk multitaskent gelijktijdig probeer te doen.
En op die manier de ballen hoog houden kan ik niet en wil ik ook niet.

De laatste tijd probeer ik het geheel in kleine stapjes terug te draaien.
Dus om 17.00 uur is mijn werk(tijd) klaar, opruimen en naar huis; en me vooral niet schuldig voelen, omdat er collega's zijn,  die wel langer blijven omdat het werk niet af is. Dat is namelijk de keuze die zij zelf maken.
Erbij hoort ook accepteren, dat ik de werkzaamheden, die ik allemaal zou moeten doen, nooit kan doen in de tijd dat ik op kantoor ben. Dit ligt niet aan mij, maar aan de hoeveelheid werk, die steeds verder toeneemt en toe blijft nemen.

En waar ik zelf tegenaan loop, is het gebrek aan structuur in mijn werk. Ga ik weer die tien jaar terug, waar ik toen werkte had ik vaste werkzaamheden, die ik  dagelijks (en soms maandelijks) uitvoerde. Het klinkt misschien verschrikkelijk saai, maar ik had er iedere werkdag ongeveer het zelfde lijstje aan werkzaamheden, dat ik afging.
Dit werd deed ik veel al uit routine, waardoor ik na werktijd nog genoeg energie over had voor het gezin met alle beslommeringen.

Dit is iets wat ik zelf weer moet regelen, dus ik maak iedere werkdag, zodra ik binnen ben een lijstje met wat ik die dag ga doen.  Hierbij lees ik ook eerst alle mail door, kijk of er dingen bij staan die met spoed opgepakt moeten worden en doe deze eerst. Daarna volgen de werkzaamheden van mijn lijst en omdat ik mezelf haalbare doelen stel, heb ik de meeste werkzaamheden (van de lijst) ook afgerond aan het eind van de dag. En ook accepteren, dat er soms nauwelijks iets van de lijst gebeurd, omdat ik ineens wat werk van een collega moet overnemen.

En ik merk dat dit alles begint te helpen, natuurlijk ben ik moe aan het eind van een werkdag, maar ik voel met niet compleet leeggezogen wat betreft energie.
Daarbij kan ik me ook (vanaf een uur of vier) echt verheugen op m'n kleine fietsritje naar huis, zeker nu het van dat prachtige nazomer/herfstweer is.


Het inzicht wat bovenstaande mij geeft, zorgde toch al voor een verandering in mindset bij mij.
Waar vroeger gezin nummer 1 voor mij was, ging de laatste paar jaar het werk een steeds grotere plaats innemen, waardoor het bijna een gedeelde eerste plaats met mijn gezin had.
Dat ga ik nu langzaam aan weer terug draaien en misschien zal dat op de termiijn wel betekenen dat ik moet gaan uitkijken naar ander werk, dan moet dat maar zo zijn. Dat zien we tegen die tijd wel.
Voorlopig ga ik het eerst maar eens op mijn manier proberen



maandag 1 oktober 2018

Update..... over hoe het nu reilt en zeilt





Met oudste dochter gaat het goed. Het herstel waar we op hoopten na het eerste infuus, zette in en vervolgde zich na het tweede infuus. Dochterlief pakt haar leven weer op, spreekt af met vriendinnen, gaat weer sporten, wil rijlessen nemen en is aan het solliciteren voor een stageplaats of tijdelijke baan voor de komende tijd.
En ook gaan we nog weleens een zondagmiddag samen aan de wandel; genieten van de herfst of uitwaaien op het strand.

Nu ik zie dat het goed gaat met M. kan ik eindelijk al die spanning en zorg van de laatste maanden loslaten. Nu kan ik toegeven dat ik moe ben, laag in mijn energie zit en vaak spierpijn heb, zonder gesport te hebben. Voor mij is het even doorbijten, straks in de herfstvakantie ben ik de hele week vrij en omdat we dan ook een paar dagen weggaan, hoop ik om in een andere omgeving wel tot rust te komen.




Maar er gebeurde natuurlijk nog veel meer.
Miss T vierde haar tiende verjaardag. Nu hebben wij een heuse tiener in da house!
Dat betekend ook dat mijn 10-jarig blogjubileum dichterbij komt. Ik ben begonnen met bloggen, vlak voordat mijn zwangerschapsverlof er op zat, toen miss T  3 maanden oud was. Dit eerste blog bestaat niet meer, ik heb het gedelete toen ik overstapte naar blogger, waar ik nu dus al een lange tijd  schrijf over mijn gezin.



En verder ben ik druk aan het breien; de basis van het sokken breien krijg ik steeds beter onder de knie. En een paar sokken breien gaat ook steeds vlugger.
Al ben  ik nu niet met sokken bezig ben, maar heb een shawl op de pennen  staan. Binnenkort zal ik toch de haaknaald moeten oppakken, want rond begin december zal ik een klein dekentje af moeten hebben voor een klein meisje dat dan geboren gaat worden.
Dus straks in de herfstvakantie, zie ik mezelf wel zitten, in ons vakantiehuisje, open haard aan en dan lekker knus haken voor mijn tweede kleindochter.

zondag 9 september 2018

reilen en zeilen 3




Inderdaad weer een vervolg, want in plaats van herstel wat de operatie zou brengen,  verslechterde haar toestand. Er vormde zich een abces en de door de mdl arts voorgeschreven antibiotica kuur gaf zo veel bijwerkingen, dat ze er doodziek van werd.
Een week geleden was zij er klaar mee en zaten we eerst bij de seh van ons plaatselijk ziekenhuis, maar na enige tijd wachten ( zo'n drie uur) werden we doorgestuurd naar een groter ziekenhuis uit dezelfde groep maar in Den Haag.
Daar is een aparte mdl-afdeling, terwijl ons ziekenhuis hiervoor alleen een poli heeft.
Wel waren we zo slim om eerst nog even langs huis te gaan om wat spulletjes op te halen, want als je aan het eind van de middag doorgestuurd wordt als recent ge-opereerde crohnpatient met koorts, is opname wel zeer waarschijnlijk.

En natuurlijk werd ze opgenomen en meteen dezelfde avond werd het abces open- en schoongemaakt, waarnaar de koorts vrij snel daalde.
De dagen erna werden er nieuwe onderzoeken gedaan en werd er gesproken over een behandelplan.

Voor mij waren het dagen van heen en weer rijden, en echt dwars door Den Haag met de auto is zo niet mijn hobby. Bezoekuren proberen te combineren met werktijden. En nu eindelijk wel begrip krijgen op mijn werk voor de hele situatie.
Dochter voelde zich de ene dag beter dan de andere, maar hoorde ook weinig van de langskomende artsen, want die wilden eerst alle uitslagen zien, voor ze meer konden vertellen.

Donderdag appte dochter dat ze het infuus zou krijgen met medicijnsoort die ze eerst zelf wekelijks prikte. Uit de mri en de endoscopie bleken er nog ontstekingen in de darm te zitten.
Maar vrijdag was het zo ver, hing de infliximab aan de infuusstandaard en gaf zij hierop geen allergische reactie. Ook appte zij dat ze of dezelfde dag of anders in het weekend al naar huis mocht.
Het werd dezelfde dag, dus vrijdagmiddag hebben wij (natuurlijk wilde broer en zusje mee) haar opgehaald.
En nu is zij weer thuis en hopen we dat de werkzaamheid van de inflixi snel merkbaar wordt, zodat dochter eindelijk kan gaan aansterken en herstellen.


Een chronische ziekte heeft enorm veel impact op je leven, dat zie ik bij mijn beide dochters. Oudste dochter bekijkt het altijd heel nuchter, van dit is nu eenmaal de situatie en daar moet ik mee leven. Het is wat het is.
Maar dat haar ziekte haar nu beperkt  mag duidelijk zijn, al bijna drie maanden komt zij de deur niet uit, is haar leefwereld niet groter, dan slaapkamer, woonkamer, toilet en badkamer. Dit heeft ook gevolgen voor haar studie, want ondanks alles is zij nog wel afgestudeerd en zou zij eigenlijk begin september aan haar masterstudie zijjn begonnen.
Dat laatste gaat nu niet lukken, is absoluut niet haalbaar, dus zij zal zich moeten gaan uitschrijven en het over een half jaar of een jaar opnieuw gaan proberen.
Herstel is nu het belangrijkste.

vrijdag 24 augustus 2018

kleine meisjes worden groot





Miss T
Nog een paar weken en dan wordt ze 10. Een tiener, zoals ze dat zelf zegt.
En ze wordt groot.
De mooie lange zomer heeft haar goed gedaan, we hebben er ineens een paar cm meer miss T bij.
Maar ook als ik terug kijk naar het afgelopen jaar, is ze ook gegroeid in haar doen en laten, ze is veel zelfstandiger geworden.
Het heeft haar enorm veel goed gedaan, dat ze zelf op de fiets vanaf school naar de kidsclub mag rijden op de dagen dat ik werk.
En als je zelf van en naar de kidsclub fietst, kun je ook zelf naar jazzballet fietsen of naar een vriendinnetje die net wat verder in de wijk woont.
Haar wereld is hiermee duidelijk groter geworden en aan de manier waarmee zij hiermee om gaat, zien we ook dat ze er ook aan toe was.

En dan gaat ze volgende week beginnen in groep 7.
Had ze voorgaande jaren altijd wel weer zin om naar school te gaan, dit jaar eigenlijk niet. Natuurlijk is het leuk om weer een nieuwe etui, agenda en map te hebben, maar gewoon om ze uit te stallen in een hoekje van je kamer, niet om ze echt te gebruiken.

Nog een ding waarvan miss T denkt dat ze er aan toe is/het absoluut nodig heeft, is een mobiel.
Zelf ben ik geen voorstander om kinderen op de basisschool met een mobiel te laten lopen. Mijn simpele uitleg is altijd, of ze zitten op school of ze zijn thuis en afspreken met iemand kun je ook doen door er langs te gaan en gewoon aan de deur vragen. Dat werkte toen ik jong was, dat werkte toen mijn oudere kids jong waren en eigenlijk werkt dat nu ook prima.
Helaas merkte ik  dat er diverse whatsapp-groepjes zijn tussen de leerlingen onderling, waarin soms ook afspraken gemaakt worden over een open-podium optreden, en deze mist miss T.
Ja, ze is inderdaad een van de weinigen zonder smartphone in haar klas, terwijl die apparaten eigenlijk de klas niet in mogen.

Maar toch ben ik hierdoor wel overstag, lief heeft nog een oude smartphone, die voor miss T prima zal voldoen.
Ik heb het voor mezelf dan ook goed gepraat, dat we haar nu kunnen leren om er verantwoordelijk  mee om te gaan.

Hoe gaan jullie hiermee om en welke regels zijn er in huis mbt mobieltjes?



dinsdag 14 augustus 2018

Reilen en zeilen 2


Vandaag een week geleden liep ik met M. naar de afdeling waar zij zou verblijven na de operatie. En totdat ze opgehaald werd om richting ok te gaan mocht ik blijven.
En daar begon het grote wachten, ik zat thuis op de bank en breide me suf, met m'n telefoon pal naast me.
Het verlossende woord kwam na half 3, de chirurg belde om te zeggen dat de operatie goed was gegaan. Bijna twee uur later belde iemand van de verpleging om door te geven dat ze nu weer op zaal lag en we langs mochten komen.
Samen met haar broer ging ik langs en zaten wat bij haar. Ze was nog slaperig van narcose/medicatie en had pijn.
Het deed mij ook pijn om haar zo hulpeloos te zien.


Maar de dagen er na ging het steeds iets beter, ze kon (en moest) haar bed uit, al was het maar op de rand van het bed zitten.

Toch kwam vrijdags nog voor ons (en haar) geheel onverwachts het nieuws dat ze naar huis mocht.
(wij liepen met miss T in het natuurhistorischmuseum in Rotterdam)


Omdat M. zelf nog haar twijfels had over naar huis gaan, zo goed voelde zij zich helemaal niet. Ook de verpleging had al aangegeven dat zij nog best een nacht kon blijven, als zij zich daar beter bij voelde, overlegde we met haar om de beslissing over wel of niet naar huis gaan uit te stellen tot het bezoekuur.
Maar toch, toen wij voor het bezoekuur kwamen, zat ze aangekleed en tas ingepakt te wachten, ze durfde het aan. Al was het alleen omdat ze thuis wellicht rustiger kon slapen dan op de afdeling.


En nu is het een week na de operatie, en iedere dag gaat het iets beter met haar, kan ze weer wat makkelijker bewegen en eet ze ook iets meer.
Want behalve herstellen, moet ze ook aansterken, vanwege het grote gewichtsverlies in de maanden voor de operatie.


Verder deze week nog rust, maar voor volgende week staan er al twee afspraken op de planning, met de mdl-arts en op de poli van de chirurgie, dus ze houden haar goed in de gaten. (en dat doen wij ook)

maandag 6 augustus 2018

Castlefest

Het zit er weer op.
En het was weer heerlijk.
Castlefest is voor mij, voor ons, meer dan een gewoon festival, het is ook de viering van Lammas/Lughnassadh.
Het is een heel groot samen zijn met mensen, die ook op (ongeveer) dezelfde manier als wij in het leven staan.
Het is een festival van zijn-wie-je-bent en dit ook kunnen en mogen  laten zien.
Voor mij is het ook een moment van terugkeren naar de bron, mijn kern. En ieder jaar neem ik mij voor die rust vast te houden in het gewone dagelijkse leven, en ieder jaar op een bepaald punt weet ik dat dit weer jammerlijk mislukt.
Gelukkig is er volgend jaar ook weer Castlefest.






Miss T nam twee dagen een vriendinnetje mee en behalve boogschieten werden de meiden ook betrokken bij een larp-spel, waarbij ze ingelijfd werden raadsheren van de koning. Leuk om te zien, hoe ze, over de eerste verlegenheid heen, zich serieus in hun rol inleefden.









woensdag 1 augustus 2018

Lammas / Lughnasadh

Dit is het feest van de eerste oogst, de graanoogst,  om de aarde te bedanken voor haar mildheid.

De Keltische naam van dit feest, Lughnasadh, betekent 'rouw om Lugh'  , terwijl de Saksische naam, Lammas, 'broodmis'  betekent.
Het representeert het vervagen van het licht van de zon en dus de dood en opoffering van Lugh.
Door deze opoffering kunnen wij van de oogst genieten, anders zouden de gewassen zijn verbrand op de velden.
Lammas / Lughnasadh is de uitkomst van Samhain, Imbolc en Beltane. 
Nu vier je de uitkomst van wat geplant werd met Samhain, gezaaid met Imbolc en bloeide met Beltane.

Lammas is een saksische naam en betekend brood, Lammas is dus het feest van het brood.
Dit is een tijd, die rust na gedane arbeid markeert, een tijd om voorraad in te slaan.
Het is een tijd van vieren en genieten van de uitkomst van ons dagelijks werk.



Het is de tijd van analyseren en evalueren, de voorbereidingen voor de komende donkere tijd, waarin we terug kijken op het jaar en teren op de oogst van de zomer.
We staan stil bij wat we bereikt hebben en zijn dankbaar voor wat we hebben.

Het is een tijd om anderen te laten delen in onze overvloed.
Lammas geeft ons de gelegenheid om na te denken over wat beter had gekund en over wat goed is en voortgezet kan worden.


Deze periode staat in teken van de elementen vuur en water.
Het vuur van Litha brandt nog in ons, maar al wel minder heftig.
En dit vuur zorgt er voor dat Lammas nog een heel uitbundig feest is, met muziek, zang en dans.
Het water zorgt al voor een beginnende stroming van emoties, waardoor we onze oogst kunnen overdenken en zien wat goed is en wat we moeten loslaten.



Dit is het laatste uitbundige feest, na Lammas keren we ons weer langzaam naar binnen.
Extrovert wordt weer introvert.
Buiten leven wordt weer leven binnen met het gezin.
Zonnewarmte wordt verruild voor de warmte van wol en vuur.

Maar voor nu:
dans, maak muziek, eet, drink en wees vrolijk.
Vier de oogst en toon dankbaarheid voor de overvloed van de Moeder.

Blessed Lammas
Blessed Lughnassad

maandag 30 juli 2018

reilen en zeilen


Vanmorgen schrok ik iets naar half 7 wakker, en was even alle besef van dagen kwijt. Terugrekenend kwam ik tot de conclusie dat het echt maandag was en dat ik vandaag, ondanks eerdere afspraken, niet ging werken.
Het meisje, dat eerst bij ons stage liep, zal de komende weken bij ons vakantiewerk doen en daarbij een deel van mijn werk overnemen.
Dus zou ik ook maandag komen om haar wegwijs te maken. Maar 'stagiair'  begint dinsdag pas en er zou in de ochtend ook nog een software update plaatsvinden van het programma waar ik al mijn werk mee doe. Dus collega en ik besloten gezamelijk dat het zinloos was om te komen, ook al omdat ik geen hele dag kan, vanwege een afspraak bij de anesthesist met dochter M vanmiddag.
Ik heb natuurlijk deze verandering van plan via de mail gemeld aan mijn leidinggevende (is met vakantie), zodat hij op de hoogte is en ook weet dat het een afspraak in overleg is geweest.

En dan vanmiddag naar de anesthesist met M als voorbereiding op haar operatie.
Eigenlijk heb ik al weer genoeg ziekenhuis gezien.
Afgelopen vrijdag belde M mij terwijl ik aan het werk was. Zij had de dag ervoor al contact gehad met  de chirurg, nadat zij een medicijnsoort had afgebouwd, kreeg ze steeds meer pijn en ook koorts.
De chirurg had contact hierover gehad met de MDL-arts en nu kreeg zij het advies zich te melden op de SEH bij een ziekenhuis in een andere gemeente, want doordat er geen mdl arts aanwezig was dit weekend, mocht ons plaatselijk ziekenhuis haar niet opnemen, als dit nodig mocht zijn.
Gezellig een half uurtje in de bloedhitte naar het RG gereden.
Wel een redelijk nieuw en modern ziekenhuis.

Netjes gemeld op de spoedpost en daar begon het wachten - onderzoeken - wachten - bloedprikken - wachten - nog meer onderzoek - nog meer bloedprikken en wachten.
En toen werd ze ter observatie opgenomen vanwege koorts en hoge ontstekingswaarden.
Ze installeerden haar op een zaaltje en zij mocht zelfs nog een paar beschuitjes eten, want vanaf 24.00 uur zouden ze haar nuchter gaan houden voor de buikecho die ze de volgende ochtend gingen uitvoeren. Dochter was daar wat sceptisch over, want ze had pas nog echo en mri gehad, dus het was wel zeer duidelijk waar de ontsteking zit. Maar het schijnt dus ook mogelijk te zijn dat zich naast de ontsteking ook nog abcessen vormen en dat wilden ze uitsluiten.
Dus 's avonds tegen achten reed ik alleen terug naar huis, door de adrenaline was ik niet eens moe en had geen honger, terwijl ik al vanaf 6.30 uur in touw was en om 12.30 voor het laatst wat had gegeten.
De volgende morgen meteen met M (wh)appen, ze had goed geslapen en vooral honger en dat terwijl de ontbijtkar er zo goed uitzag.
Later hoorde ik ook van haar dat er op de echo geen extra verrassingen waren te zien en terwijl ik al met missT en zoon J onderweg was voor het bezoekuur -appte M dat ze naar huis mocht.

Het is duidelijk niks doen en zich laten bedienen doen haar goed (grapje), maar eigenlijk is het wel zo. Ze mag nu geen energie verspillen aan dingen die vermeden kunnen worden.
Dus heeft Lief zondagmorgen haar bed verplaatst naar zijn werkkamer, zodat ze nu kan liggen/slapen vlakbij de douche/wc en geen extra trap af moet om daar te komen.
Dit was al het plan voor na de operatie, maar bleek nu gewoon al nodig te zijn. En verder moet ze liggen, dutjes doen, naar beneden om wat te eten, op de bank hangen en weer naar boven om met de kat te knuffelen en samen een slaapje te doen.

Alleen moet Nutty (nutmeg) wel door hebben waar ze haar moet zoeken, want deze oude, misschien licht dementerende, poes is even de kluts kwijt. Ze zit nu regelmatig op de zoldertrap te miauwen naar M, zo van ga toch mee naar boven.......
Maar dat komt vast wel goed.

maandag 23 juli 2018

Change of plans



De schoolvakantie is al in zijn tweede week
Miss T geniet van alle tijd, die ze nu heeft. Lief en ik moeten allebei nog zo'n anderhalve week bikkelen voor ook wij vrij zijn.
En verder zijn we druk........... druk met het annuleren van onze vakantie.

Begin juli hoorden we dat oudste dochter geopereerd moet worden ivm ontsteking die niet meer met medicijnen onder controle te krijgen is (ziekte van crohn).
Inmiddels is de datum bekend en deze zou in onze vakantie vallen en dat gaat niet.
Ik geloof niet dat ik van onze reis zou genieten als dochter in het ziekenhuis zou liggen of net thuis zou zijn. Daar ben ik toch te veel moeder voor (ook al is dochter bijna 21 en vond zij het eerst onzin dat we zouden annuleren)
Nadat zij gesprek met de chirurg had en hij haar ook vertelde dat zij best wat nazorg nodig heeft in de weken erna, was het besluit heel snel genomen.


Miss T was eerst nog best een beetje verdrietig, toen zij ook hoorde dat wij niet weggaan, maar met de belofte dat we alles gaan verplaatsen naar volgende zomer was het wel goed.
Daarbij begrijpt ze ook wel dat haar zus echt ziek is, het huis bijna niet meer uitkomt en ook zelf haar vakantie al heeft geannuleerd.

Dus onze vakantie gaat wat anders lopen dan we hadden gepland.
Ik kan me er geen voorstelling van maken, niemand van ons kan dat. Het is afwachten hoe de operatie verloopt, of er zich geen complicaties voordoen en hoe M zich voelt als ze weer thuis is.
Voor mij voelt het als of ik in wacht-stand sta. Wat eigenlijk niet goed is, want ik moet ook gewoon genieten van de vrije dagen die ik nu heb en maar accepteren, dat het geheel nu niet te plannen valt en we maar van dag tot dag moeten kijken.


Voorlopig nog anderhalve week werken. Mijn werkgever is overigens volledig op de hoogte van de situatie en toch toen ik vroeg of het bespreekbaar is om een aantal vakantie om te gaan zetten in zorgverlof - gewoon de dagen nadat M uit het ziekenhuis is en ze echt zorg nodig heeft - keek hij zeer bedenkelijk en met een daar moet ik over nadenken, ben ik voorlopig het riet in gestuurd.
Na zijn vakantie kom ik er nog bij hem op terug, dan ga ik dat 'gevecht' wel weer aan.
Nu even niet.
Nu even niks.

(de foto's zijn van afgelopen vrijdag toen Lief en ik samen uitgingen en daarbij de zon zagen ondergaan)

maandag 9 juli 2018

Aftellen

Nog 5 dagen school en dan begint hier de schoolvakantie.
En ik ken iemand die daar wel heel erg aan toe is.
Net als ik trouwens....
Die laatste weken voor de vakantie zitten ook altijd zo vol met allerlei activiteiten, terwijl we eigenlijk allemaal moe zijn en het liefst die weken in rust willen afsluiten.

Maar de juffen/meesterdag kunnen we afvinken, net als de dansuitvoering en het afscheid van haar dansjuf bij wie ze vanaf haar vijfde heeft gedanst.


Nu nog het afscheid van groep 8, waardoor miss T vanmorgen wel liep te zuchten, want dit betekent dat ze 's middags in de aula moeten werken, want de achtste groepers gebruiken het lokaal als kleedruimte.
Het hoort erbij, maar het geeft ook onrust en gesleep met spullen.

Wat nog veel meer onrust geeft, en zeker niet alleen bij de leerlingen, is dat nog steeds niet bekend is, welke leerkracht er volgend schooljaar voor hun klas staat. De eigen juf, in oktober al met een burnout uitgevallen en vervangen door de klasse-assistent, verlaat de school definitief. Net als nog een bovenbouwleerkracht, waardoor de school in mijn ogen een serieus probleem heeft; drie bovenbouwklassen en maar voor eentje een leerkracht.
Maar deze week zal de directie hierover uitsluitsel geven....


Gelukkig is het de laatste weken prachtig zomerweer, misschien dat dit er ook voor zorgt dat we nog harder naar de vakantie verlangen dan anders.
Maar nu doen we al wel een beetje vakantie-dingen, zoals als 's avonds na het eten nog even naar het strand, pootje baden en de zon (bijna) onderzien gaan.


Maar nu nog even volhouden en straks zes weken lang niks .....

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails